Kendimizi aldatmayalım. Hiperborlularız biz, pekâlâ biliriz ne denli kopuk yaşadığımızı. “Ne karadan ne de denizden bulabilirsin Hiperborlulara giden yolu.” Bunu daha Pindaros bilip söylemişti bizim için. Kuzeyin ötesinde, buzun, ölümün ötesinde , bizim yaşamımız, bizim mutluluğumuz... Mutluluğu keşfettik biz, yolu biliyoruz artık, binlerce yılın labirentinden çıkışı bulduk. Başka kim bulabilirdi ki bu çıkışı?

Modern insan mı? “Ne ettiğimi bilmiyorum; ne ettiğim bilmeyen herşeyim ben” diye iç geçirir modern insan... Bu modernlikti bizi hasta eden, tembel barışlar, korkak tavizler, modern Evet ve Hayır'ın bütün erdemli kirliliğiydi. Herşeyi “kavradığından” dolayı herşeyi “bağışlayan” bu hoşgörü, bu manda yüreklilik, bizim için scirocco'dur.

Çağdaş erdemler ile öteki güney yelleri arasında yaşamaktansa, buzlar içinde yaşamak yeğdir! Yeterince yürekliydik, ne kendimizi ne de başkalarını esirgedik: Ama, uzun süre, yürekliliğimizi nereye yönelteceğimizi bilemedik. Karamsarlaştık, durgunlaştık; bize yazgıcı dediler. Bizim yazgımız doluluktu, gerilimdi, güçlerin birikimiydi.

Şimşeğe, eyleme açtık, zayıfların mutluluğundan, “boyuneğiş”ten uzaktık... Göğümüzde sağanak vardı; doğa, bizim doğamız, bulutlanıyor, kararıyordu,  çünkü hiç yolumuz yoktu…  

Kimseye karıştım mı? Hiç karışmadım
Bu ki bana tuhaf sayılmadı
Gözleyip sordum mu hiç? Hayır sormadım
Bu ki bana yalan sayılmadı
Acımak işim miydi? Hayır
Bir evden olmak kötü müydü? Hayır
Zamana zamanla bakmak ne idi ki
Baktım
Tarlayı tarlayla ölçtüm
Meyvayı meyvayla ölçtüm
Denizi denizle ölçtüm
Göğü gökle ölçtüm
Zaten insanı insanla ölçtüm ki
Buruk bir tat mı duydum
Ve duydum
Her şey ki bir yorumdu, sonuç değildi
Sonuç ki zaten yoktu.

İktidar çatışmalarına tanık hatta bizzat sahne olan beden, kendi olmak dışında bir eğretileme, kendisinden başka anlamların, başka özdeşliklerin veya farklılıkların ikame aracı halini de aldı zaman zaman. Toplumsal ve siyasal düzenin merkezî bir metaforu konumundaki beden, Baudrillard’ın deyimiyle vaktiyle ruhun metaforuydu, ardından cinselliğin metaforu oldu, bugün artık hiçbir şeyin metaforu değil. Kısa süre önce on dokuz yaşındaki Dila Kurt kilo vermek için gittiği bir zayıflama kampında hayatını kaybetti. Dayatılan bir görüntü, bir sıfat, bir rol, bir kalıp adına ölen ne ilk ne de sonuncu kadın Dila. Törelerle, kurallarla, yasaklarla, emirlerle patriarkal kapitalizm kadınları öldürmeye devam ediyor, edecek de.

Tabii ki senin müthiş aklın;

Tek Kişilik 1 Akıl değil.

Zaten: mühim olan tek kişilik bir aklının olmaması.

Bu memlekette bi akıl, hatta yarım, çeyrek, yüzde 10 ‘akıl’ (yüzde 90 akılsızlık hali yani) cümlemize yeter. Kanaat yapıcılarımıza; haydi haydi.

Okuyun bakın köşeleri: tek bi aklın eseri ezici çoğunluğu. Bir satır orijinal kelam etmeyen/edemeyen/edecek lafı olmayan akıllar, ennn üstün kalemler.

En konforlu, en rağbet gören Genelgeçer Medyalama’da; hep bu yüzde 10 akıllar, onların üslupsuz/temposuz/renksiz/şahsiyetsiz kalemleri.

Yani hem yüzde 10’luk kolektif bir akımdan (isterseniz Sokum Akıl, diyelim) nasibini alacaksın. Bütün fikirlerini; üstelik otuz kırk elli yıldır-

Basit kafanın kompozisyonlama ödevi de basit olur- en güzeli, saygıdeğeri de budur.