Mum, sönmesine yakın birden parlar. Bazen ölümden önce de hastada birden bir iyileşme görülebilir. Hasta yakınları hastanın iyileştiğini düşünmeye başlar. Görünüş gerçekten öyle bir izlenim verir. Kısa süre önce halsizlik alameti gösteren, konuşmaya mecali yok gibi görünen, dahası nerdeyse bilinç yitimine uğramış sanılan hasta, tıpkı tükenmek üzere olan mum gibi aniden parlamaya başlar.

Ben, hasta bir adamım... İçi öfkeyle dolu, çekilmez bir adamım ben. Sanırım, karaciğerimden de rahatsızım. Doğrusu, hastalığımın ne olduğunu, hatta neremin ağrıdığını bile bilmiyorum. Tıbba, doktorlara saygı duyduğum halde tedavi olmak için hiçbir şey yapmadım.

Ve gece, hapishane, evler.. yeni doğanlar, yeni ölenler.. boğazda düğümlenmiş hıçkırıklar, genizden çıkan gülme sesleri, böğürtülü kahkahalar.. mahcup tebessümler.. o şimşek görüntüsünün içinde yitip giden canlar, canlılık işaretleri…

Ben nereye gidiyorum diye soruyorsun. Bir köprünün üstünde evrene baktığını unutuyorsun.

Bir görüşte âşık olduğunu söyleyen o kadar çok insan var ki, onların hepsinin birden bir yanılgıya düşmüş olmalarına ihtimal vermek zor görünüyor. Kaldı ki, edebiyatta da, bu konu üstünde durulmuştur. Dahası, masallarda da aynı konu işlenmiştir. Acaba bu durumu nasıl açıklayabiliriz?

Birini tanıdım. O'ydu. Nasıl sözler veriyordum kendime.

Onu tanımış olmanın bana nasıl bir hayat bahşettiğini düşünüyordum.

Her şey O olmuştu.

Ondan başka kimse yoktu dünyamda.

Bir O…

Bir de ben…

Birden içim üşüyor. Titriyorum. Güz gecesinin serin havası sırtımı yalıyor. Gökyüzü milyarlarca yıldızla döşenmiş. Yedi fenerli Süreyya da orada.. yerini almış…

Derviş, kentin merkez alanında.. birden cezbeye düşüp “Allah!” diye haykırıyor. Kendi ekseninde şöyle bir dönüyor. Eteğinin rüzgârı kenti yalıyor. Kent ırgalanıyor. Dalgaların üstünde bir gemi.. belki o gemi ben'imdir.. dönüşün ahengiyle yalpa vuruyor..

Herkes bir yerlerden tanır onu. Kimi, onu bir köpek kurtarıcısı sanır. Çünkü vaktiyle cadde ortasında bir otomobilin çarptığı bir köpekle ilgilenmiş, araba onun üstünden geçip gitmişken yaralı köpeği veterinere götürmüştü.

Köpeğin künyesi vardı, künyenin üstünde köpeğin adı yazılıydı ve adresi…

Erdem Bayazıt'ın bütün şiirlerinin yeni baskısı yapıldı. Bu baskıya daha önceki baskılarda yer almayan yeni bir şiir kitabı daha alındı: "Gelecek Zaman Risalesi". Erdem Bayazıt'ın şiirinin munis savaşımcı ve asabi tavrını ve nida eden söylemini yeni şiirlerinde de gözlemliyoruz Bu kitapta, çoğu uzun olan on adet şiir yer alıyor. Buraya "Aşk Burcundan" adını taşıyan şiirin, yerimiz uygun olmadığı için, bazı bölümlerini atlayarak alıyorum. Maksat tadımlık olsun… (Kitap İz Yayınları'ndan, İst. 2007).

AŞK BURCUNDAN

Günümüz insanı, aslında ölümün soysuzlaşmış biçimiyle cebelleşiyor.

Faulkner'ın söylediği: “Ne zaman bir bombayla havaya uçurulacağım” korkusu, hemen, şimdi vaki olabilecek bir ölüm korkusunu dile getirir. Orada, savaş travmasını yaşamış insanın tedirginliğiyle doğrudan ilişkili bir durum söz konusudur. Hastalık yoktur bu korkuda. Bilakis, tümüyle insancıl, sağlıklı bir korku hali yaşanır.

Oruç günleri rutini parçalayıp attı. Artık hiçbir şey eskisi gibi değil. Kalıplaşmış günlerin belli bir gündüzü ve belli bir gecesi vardı.

O geceler ve o gündüzler arkada, geride bırakıldı. Şimdi artık ne o eski gündüzlerdeyiz, ne o eski gecelerde…

Bir yeme tarzımız bulunuyordu. Sabahleyin kalktığımızda soframızın hazır olmasını bekliyorduk.