Bazen bir yara büyür içinde
Bazen bir yaraya büyür insan
Sesinde yetim büyümüş bir çocuğun
Kırgınlığı vardı.
Gözlerinden duru bir hüzün dökülürdü göğsüne
Çizerek beyaz bir gül yaprağını.
—Güller yaralı
Soğukluğu, örselenmiş bir ruhun
Dışa açılan tek kapısıydı.
Oysa nasıl da köpüklü dalgalardı,
Nasıl da gülen bir bahardı
Sakladığı gizlisinde.
—Her bahar yaralı
Bir çocuk kadar masumdu,
Uzak yıldızlar kadar yalnız,
Yalnız bir ağaç kadar durgun,
Durgun bir su gibi kırılgandı.
Dudaklarında ürkek sevinçler
—Düşler yaralı
Bir korku kadar yalnızdı.
Bir ülkenin müebbet yabancısıydı
Kendine yakıştırdığı.
Çöle düşen yağmurdu arzular.
Her dokunuş
O ezeli yarayı sızlatırdı
—Ten yaralı
Bir yaranın kabuğu gibi koptun benden
---ben yaralı...
Karakutu
Kargalar ve Türkler...
Favorilere Ekle!
İletişim Formu
