Kare şeklinde, kabaca yapılmış bir masanın etrafında dizilmiş ve ortadaki kocaman şehir haritasına bakıyorduk. İçerisi oldukça loştu ve masanın üstüne sarkan tepe lambası siyah beyaz haritanın parıldamasına sebebiyet veriyordu. Kareli ve çevresi püsküllü poşusunu boynuna dolamış, tok bir vücuda sahip komutan, yanındakilere mini bir brifing veriyordu. Bir nöbetçi kapıda pür dikkat dışarıyı gözetliyordu. Pencereler de tutulmuştu. Bir helikopter veya uçak sesi bile yeterliydi dağılıp kaçmak için. Tok yüzlü, kaba bıyıklı komutan tombul parmaklarını haritanın üzerinde gezdiriyordu. Bazen işaretli bir yerde el duruyor, işaret parmağı haricindekiler kırılıyor ve o noktaya ik üç kere vuruyordu yalnız kalan işaret parmağıyla: "Burası kontrol noktası. Bir cip, bir tank, kum çuvalları ve bir düzine asker siperde." Sonra el yeniden harekete geçiyordu, başka bir noktada durmak için. Filistin yerleşim bölgeleri de yer alıyordu, kapalı çizgiler arasında. Bir devlet içinde devletçikler, deniz üstünde adacıklar gibi duruyordu. Aralarında yol katetmek, bir adadan diğerine geçebilmek oldukça zordu; zira düşmanın bir kurşunuyla meramını anlatamadan ölebilirdin. Karşılarına çıksan, meramını anlatmaya kalksan, binbir sual seni bekliyordu; niye oraya gidiyordun; izin kağıdın var mıydı, oradan bir talep oldu mu? Ayrıca hemen kimlik bilgilerine bakılıyor, direniş eylemlerinde bulunup bulnmadığın kontrol ediliyordu. İzin verildi diyelim; bu izin bir kaç gün sonrasında kullanmak içindi. En aşağı üç gün beklemek zorunda kalıyordun. Daimi olarak adalar arasında gezmek zorunda kalmışsan herhangi bir iş icabı, bir pasaport alıyordun. Pasaportlar da, İsrail devleti açısından güvenlik kaygısıyla sınıflara ayrılmıştı. En çok güvene sahip olanlar, A sınıfı bir pasaportla ödüllendiriliyordu. Hem adacıklar, hem de İsrail bölgelerinde seyahat edebiliyordun. Yine sıklıkla kontrol noktalarında durduruluyordun, ve hemen pasaport soruluyordu. Kısacası pasaportun ne kadar güvenlikliyse o kadar rahat gezebiliyordun. Ama başka bir ülkeye gitmeye gelince iş; o zaman aylar sürüyordu formaliteler. Bir yığın soruşturma, araştırma.. Kaçmak bile imkansız görünüyordu bu sefil yerden. Direnişçi olmaktan başka çıkar yol yoktu.
Komutan hızlı ve kesik konuşuyordu. Cümleyi yakalıyor, sonra onu kendi kendime tekrar ederek anlamaya çalışıyordum, cümleler arasındaki uzun aralıkta. Bir noktayı gösterdi; bir kontrol noktasının yakınlarında. Bu tünel çıkışıydı ve yeni bitirilmişti. Sıradaki eylem; bu tünelden kontrol bölgesine sızmak, el bombalarını atıp, otomatik tüfeklerle noktayı ateş altında tutmaktı. Ne kadar zarar ziyan verilirse o kadar faydalıydı. Geçen seferki İsrail baskınıında, esir düşen, şehit edilen kardeşlerin intikamı alınmalıydı. Eylemi sekiz kişi gerçekleştirecekti. Sabaha doğru, karanlıkta bölgeye sızılacak, iş hal olduktan sonra geri tünele giilecek ve başka bir buluşma noktasında buluşulacaktı. İçinde bulunduğumuz bu bina, iki katlı tali bir karagahtı ve tüm bu konuşmalar alt katta oluyordu. Ayrıca ağaç döşemede, ilk bakışta belli olmayan bir de kapı vardı, aşağıya açılıyordu. Saklanmak için pek iyi olmasa da, bir helikopter veya tank ateşinden korunmak için iyi bir korugan vazifesi görüyordu. Masanın başını sarmış, eskimiş ve yer yer sökülmüş tek bir haki renkteki üniformaları içinde gençler heyecanlıydı. Ellerinde tuttukları kaleşnikof, MG3 gibi silahları dik tutuyorlardı; kimisi ise omuzuna asmıştı. Heyecanlı ve dalgındılar.
Eylem için hazırlıklar yapmak gerekliydi ve onlar da çarçabuk ayrıldı. Kapı ve pencerelerden dışarısı kontrol edildi; uzaklara ve yüksek noktalara bakıldı ve çabuk adımlarla çıkıldı. Adını öğrenemediğim komutan harita üzerinde durmaya devam ediyordu. Artık yanında bir tek biz kalmıştık; rehberim ve ben. Bütün bir şehirdeki kontrol noktalarını, tünel çıkışlarını, karagahları gösterdi. Yaşamın ne denli zor olduğundan, ama yine de bu uğurda ölmekten mutlu olduğunu söyledi. Tek bir dünyası vardı onun, o da şu haritaydı. Harita ise bir savaş alanı. "Bunları da yaz" diyordu adacık halinde kalan konuşmalarının ardından. Biraz konuşuyor ve sanki unutmam yönünde derin bir şüphesi varmış gibi; "Bunları da yaz." diyordu. Brifingi bittiğinde, masayı bütünleyen ağaç sandalyeye oturdu. Yorgun, ama dirençli görünüyordu. Bundan istifade izin aldım, başarılar diledim ve henüz delikanlı yaşlarını sürmekte olan Nasrullah adlı rehberimle dışarı çıktım.
Çıkışta da, geldiğimizdeki gibi olağan bir serüven bizi bekliyordu. Kum rengi kerpiç barakaların, nadir betonarme apartmanların duvarlarına sine sine, gölgelerden taşmamaya özen göstererek, hızlı ve küçük adımlarla ve bolca etrafı kolaçan ederek yürüyorduk. Başka bir mini bir karargaha, bir mini brifinge. Evler gibi, bütün bir halk ta yarı virane halindeydi. Ayakları çıplak, döküntü elbiseleri içindeki çocuklar, balkonlardaki çamaşır yığınları arasından beliren çarçaflı kadınlar, düşünce ve duygularıyla savaşa katılmayı deneyen kendinden geçmiş hallerindeki yaşlılar; ki hiçbirşeyi umursamazca yürüyorlardı tenha sokaklarda, ve bir de çocuklardı fazla umursamayanlar; tüm bu çöl rengi manzara başka türlü bir düşü imkansız hale sokuyordu. Elime silah alıp, bu maceranın bir parçası olmayı fena halde istiyordum; zira bu yaşamın hakkı ancak bu şekilde verilebilirdi; ama arada bir duvar vardı; aşılmaz bir duvar. Onu görmüyor, ama hissediyordum.
Bu forumda yeni konular açamazsınız Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı değiştiremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı silemezsiniz Bu forumdaki anketlerde oy kullanamazsınız
Karakutu
Dağ Başında...
Favorilere Ekle!
İletişim Formu
