kapı her kapandığında beni hatırlayıp yola çık

eylem · KARAKUTU YAZARI Kayıt: Aug 16, 2005 Mesajlar: 1258 Nereden: nereye...

ölmeyecek kadar yaralıydım

tomris uyar

sen gittin ben kör kuyulara düştüm

anılar içimde yığıldı kaldı yapabilsem

ağlardım gözümün yaşı sana bulaşsın

acıdan başka bir şey vermeyen hayat

şimdi üstüme daha fazla yürüyor

sen gittin fesleğenler sessizce büyüdü

balkonda gün aşırı suladım

seni her hatırladığımda

kendimi bir daha öldürdüm

nasıl hatırlamam sabah olurdu

kalkar giderdim gazeteler dergiler

birkaç bardak şekersiz çay sigara

sonra seninle buluşucam

herkes kendi odasına kapansın

üstünden birkaç kez kilitlesin kapıyı

her duvar sessizlik beyaz perdeler

güneşi geçirmiyor ağlayıp dur

gelsen yüzünü avuçlarımın içine alırdım

gözlerin gözlerimde kaybolsun gitsin

kimse kimseyi anlamaz bu dünyada

yaşayıp durdukça acı ikimize yol olsun

yalnızım bunu senden başka kimse bilmez

ses geçirmez camlar nereye kadar gizler

geceyi yırtıp duran çığlığımı yanıtsız

bırakıp dağılıp gidiyorum sözüm bıçak

olup saplanıp durdukça kanım

içime doluyor susuyorum konuşmak yerine

geçsin kapının önünden yalnız olanın gölgesi

üstüme düşer acıdır paylaşmayı bilemedim

sen her kapı kapandığında beni

hatırlayıp duran yola çık!

haLim şafak

eylem · Tarih: Çrş Ekm 22, 2008 10:13 am Mesaj konusu:

Ömrüm Diyorum Çok Acemi Hayat Çok Usta

-sesi içinde boğulanın kendi sesinden-

sesimi duymayacak kadar yalnızım hayat

iki kişi arasında gidip gelmek kadar anlamsız

her odanın kapısı için bir anahtar edindim

çevirdim çevirdim hiçbiri açılmıyor ne çare

ayrılık böyle yaşanıyormuş demek bunca hayat

boşu boşuna debelenip durmakmış zahir

ellerim kimin ellerini tutsa hızla soğuyor ölüm

böyle birden başlıyormuş insanın gövdesinde

kapılar birbiri ardına açılır belki kar yağar

pencereden ömrüme tekrar girerim kime ne

aile okul arkadaş ortamı nasılsa her şey kurgu

kim kime benziyor kim kimi anlıyor bilmem

ama bildiğim ne varsa unuttum

neşter bileğlenmiş bıçak gibi dolanıp durdukça

ellerimi uzatıyorum damarlarımı kesse bari

upuzun geceydi hayat galiba yalnız kaldım

sokaklardan geçip gidiyor yol bilmez ömrüm

ömrüm diyorum çok acemi hayat çok usta

kime aşkı sorsam yanıt yok sevişmek deyince

aklım karışıyor gözlerimi kapatıyorum nasılsa

hangi ecza yalnızlığın ilacı olabilir bir bilsem

acılar sesimi yükseltecek yarılanmış sigarayı

alıp avucumda söndürüyorum ne yapsaydım

kendime söz geçirecek insan değilim

kitaplar bir şeyler söylemez olalı çok oldu

şiir ömrüme hiç uğramıyor sözcükler bana kırgın

avlusu olmayan evim hayat kapısı bana kapalı

çiçek yetiştirdiğim hiç olmadı

ne zaman sulanır hiç bilmem

sokakta insanlar hayattan söz ediyor sevgilim

paranın erdeminden evinden arabasından

konuşmaya vaktimiz olmuyor sevişmek içinse çok geç

ama evinin anahtarları hâlâ çantamda kapıyı

açsam süzülsem içeri benim bu evin kızı

gitmeye çoktan hazırım midemde ağır bulantı

kussam rahatlarım ama kim temizleyecek

hayat kötü bir düş iyi demeye dilim varmaz

yalnızım bunu kendime bile söylemiyorum

kapıyı bir açsam kanım boşalacak içime

bakir bir dünya kalmadı haberim yok ecza

sürdüğüm her yarayı oyuyor tükürüyorum

bu hayatın tam da dibine kadar girmişim

biri vardı yalnızın biri çoktan bırakıp gittim

beni hatırlatıyor yazdığı her mektup yanıtsız

bıraktım hayata dair sorularımı dünya

kendi kapımdan geçmeyeceksem neye yarar

acemi bir kızım yine kasıklarım sancıdı

kendimi unuttuğum yeri hatırlamıyorum etrafım

olmadı benim sesimi sakladım durdum

şimdi bağırıp duruyorum biri duysa bari!

(Kendini Kanatan’dan)