Sana en içten, saf hislerimi haykırmak için beyaz kağıdın namusuna uzandı ellerim. Habire bir şeyler karaladı durdu soğuktan uyuşmuş parmaklarım... Bir namluya dönüşen
kalemimin ucundan açılan yaylım ateşiyle delik deşik oldu kağıdın beyaz masumiyeti. Ölüm gibi çöktüm selülozdan yorgana ve Azraili oldum eskimiş ağacın... Nefes nefese kalınca ayrıldım masadan ve yazmaya çalıştıklarıma baktım. Hayır!
Bunlar değildi hissettiklerim. Bir savaş mektubu gibi olmuştu. Ve yırttım attım yüreğimden bir parça sökercesine. Elimde kalan minicik beyaz parçaya, hissettiklerimin usaresini akıttım birden: MUTLULUĞUMSUN...
Bu forumda yeni konular açamazsınız Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı değiştiremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı silemezsiniz Bu forumdaki anketlerde oy kullanamazsınız
Karakutu
Dağ Başında...
Favorilere Ekle!
İletişim Formu
