Tarih: Sal Ekm 04, 2005 12:47 pm Mesaj konusu: Kalbi insan yiyor!
kalbi insan yiyor;
dün düşenyağmurdu adın
bir kızıldereli çadırından , büyük av için uğurlanmıştın
başına geçirdiğin kıllı bizon maskesiyle, koştun sürü önünde
irkilen hayvanlarla, asırları gerinde bırakarak,
bilinmedik o uçuruma ilk atlayan sen oldun
insan aklı, ellerin olup, son anda bir kaya parçasına tutundu
ardınsıra gelen bizonlar, döküldü uçuruma
vüyük vücutları , kayaların bağrına saplanırken
gözler dehşetle açılmış, lakin ayaklar durmuyordu
ayaklar , özgürlügün verdiği aşkla
bir daha koşmamak adına, ilk ve son kez uçtular
boşluğa…
dün müslümandı adın
geceden kalma son duanı yapar gibi hazırlandın
miraca yükselme adına, Cebrail kanatlarında duyguların oldu
parmakların kelimeleri yazarken, dudakların titriyor
kalbinin sesi, gögüs tellerine vurdukça,
ilahi bir müzik olup, bakire beyinleri kutsuyordun
yeni bir yakarışla, tenine tövbe elbisesini giydirmiş
bütün azizlerin önünde, yağmur ormanlarında ıslanıyordun
dün yamyamdı adın,
organlarını masaya koyup, yedi düvelden yargıçlar çağırdın
yedi yargıç, yedi dünyan ve yedi duygun adına yemin verdiler
ellerin kaç kez denedi, parmakları arasına seni hapsetmeyi
ayaklarına her defasında prangalar vurdular
aklının gözlerine mil çektiler, kör kuyularda
tenine kancalar taktılar sorulardan,
çekiştirdikçe
ve sen aradıkça cevap
aktı kanın yeryüzüne
başlıyor,
mırıltılarla çağrılıyor göçmüş ruhlar
bu ne büyük dava(?)
ruhun nerde, organların yargılanırken!
dün sarhoştu adın
ömrünün yatağında buldular seni, zil –zurna
cinlerin halaylarında raksederken
bana yalanların ne kadar beyaz olduklarını anlatıyordun
ayyaş düsüncelerinin kokusuna aldırmadan, açtım evimin kapılarını
ayakkabıların,
döşemeler leke içinde.
kalksan diyorum Bişri Hafi cisminde
çekip alsan kendini, çamurlara bulaşmış o kağıt misali
adını , adımı, O nu
hiçbir parmağın işaret edemiyeceği yere koysan…
dün Hanne´nin kutsalıydı adın
Meryem`e hasret kalan geleceğin düşlerine gebe
mabedetler arattın , önüne düşüp
emanet gezen kucaklarda, teslim edilecek yer aradın
Kimlikler bağışladın, şekil almamış balçıklar hürmetine
açtın kapını, en sevgili olup, adanmak için Rabbe
dün kalbi insan yiyen adamdı adın
korkunun sesi ter olmuş, inerken alnımdan
ayetler yazdın, BİR olanı şahit eyleyerek
her kelimeyle, bir deprem yaşayan ruhumdan
çakıl taşları fırladı semaya
toprak , ölülerini bağışladı insanlara
ama hiç kimse, ikinci kez açmadı kapısını
bugün, dünden kalan tüm adlarını topla
gözlerimi kapatıp koşmak kadar güven getir
kirlenmiş okyanusların rengini geri vererek.
fehmet ki;
isterse, fırtınaların önünde titremeyecek kadar aldırışsız
severse,sesinden gelen esintiyle toprağa düşecek
nazlı bir yürek var karşında
biliyorum, kalbin hala insan yiyor…
En son turuncu tarafından Cum May 11, 2007 5:42 am tarihinde değiştirildi, toplamda 1 kere değiştirildi
Bu forumda yeni konular açamazsınız Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı değiştiremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı silemezsiniz Bu forumdaki anketlerde oy kullanamazsınız
Karakutu
SON CELLAT
Favorilere Ekle!
İletişim Formu
