Bu arada Amokaçi kızımızı gözü için bugün veterinere götürdük, gözünü sanırım hasta olduğu dönemde tırnağıyla zedelemiş ve artık tek gözü göremeyecek. Veteriner hanım şimdi operasyon yapamacaklarını ama iki ay sonra orasını almak gerektiğini söyledi. Tek gözlü ya da değil bu yavru çok güzel bir kız olacak ilerde...
Amin. Bergen harika bir isim. Bu arada kediciğin isim annesi de ben oldum böylece.
Aslında sen ressam ismi deyince Balthus'u düşünmüştüm. Adama ahlaksız filan derler ama, kedileri pek severmiş Balthus. Dokuz yaşında, kaybolan kedisi için 40 tane resim yapar ve Rilke tarafından keşfedilir. Hatta şair sponsor olup bu resimleri bastırır ve bir de önsöz yazar. Bundan sonra ölünceye kadar Balthus'u hep destekler.
Neyse, bunlar nerden geldi şimdi aklıma. Bergen güzel isim, güzel.
İkinci Mecidiyeköy seferini de perşembe itibariyle bitirdik ve bu sefer ilgili kişiyle konuşma şansını yakaladık. Bir iki çay kahve sohbettinden sonra "Bize kendinizden bahsedin lütfen" dediği zaman, yaptığım işi, bitirdiğim okulu, yaşımı, geçmişte neler yaptığıma dair ufak tefek şeylerden bahsettim. Meslek kısmına ne yazacağımı sordu, son yaptığım iş uygundur dedim, o zaman "serbest meslek" yazalım dedi. Eyvallah, tekel büfesi işletmek serbest meslek kısmına girer ama üstte bahsi geçen dangalak savcının yaptıklarından daha eğlenceli, güzel ve ciddi bir iştir diye düşünerek olur dedim. Sanki bu yazı çizi ile uğraşanlardan, sobacı, hurdacı, elektrikçi, vesaire çıkmaz, onlar sanatlarıyla uğraşmak gibi yüce bir amaç uğruna ota boka dokunmadan geçinip giderler kıyıda köşede diye de kendi düşüncelerime parantez açmayı da ihmal etmedim. Sonra bu gaste oluşumunun tanıtımına sıra geldi. İşte ilk defa yanlış olmasın sanırım İsviçre'de böyle bir girişim varolmuş ve arkasından tüm dünyayı sarmış, Türkiye ayağına da metro diyeceklermiş ama daha sıcak ve halktan bir tabir olduğu için gaste ismini koymayı tercih etmişler, henüz istedikleri reklam gelirini elde edememişler ama serbest çizgilerini ve ideallerini koruyorlarmış. Kendimi biraz önemli hissettim o an. Sonra iş benim yazılarıma geldi, istemedikleri kadar çok göndermişim, içlerinden bir tanesini önümüzdeki hafta yayınlayacaklarmış. Bu arada dört yüz yazı içerisinden yirmi yazı seçmişler ve bunları mayıs ayında hafta içi hergün bir tane olmak üzere yayınlayacaklarmış, daha sonra bunları internet ortamında yayına sürüp anket yapacaklarmış ve kazanan leptap (aynen böyle söyledi) sahibi olabilecekmiş, belki de gaste'de köşeyazarı olarak çalıştırabileceklermiş. Keşke daha önce bilseydim böyle bir şey olacağını, hiç buralara kadar gelmezdim, işimle gücümle uğraşırdım bir güzel ne, diyemedim tabii. Sonra resimlerimi çekti kızın biri, sonra da mail adresimi istedi, kıllığına tiananmenian'lı olanını verdim ve film koptu anında. Sonra ben aldım kalemi elime doğrusunu yazdım. Anket manket uzun işler adamım, sen uyu, geri kalan işlerin hepsini ben yaparım...
Telefon hatlarında oluşan teknik bir arıza sonucu birkaç gün ara verdik sanal dünyaya, elli tane film izledim, yirmi iki tane de tadım çekirdek tükettim bu sürede...
Sabah saatin beşinde indim dağ komando okulunun önünde. Alışık olduğum üzere bir iki gün takarak geç başladım askerliğime ve sabahın o saatinde hiç bilmediğim bir ilçede oyalanmak yerine doğrudan teslim olmayı tercih ettim birliğime. Yalnız değilmişim, bir kaç kişi daha vardı bekleme salonunda ve bir saat sonra on on beş kişiyi bulduk biz yeni asteğmen adayları. Elimizde sadece bir numara mevcut, bir tane asker masanın başında oturuyor ve geleni numarasına göre kaydediyor kayıtsızca, derken aradan on on beş dakika geçti geçmedi bu kayıt yapan asker zıpkın gibi fırladı oturduğu yerden ve üstüne başına çeki düzen vererek hazırola geçti. Zaten bir saat beklemekten imanımız gevremiş ve soğuktan formika sandalyede büzüşüp durmuşken bir kaçımız da ayağa kalktı ne derken, A... T... adlı ilerde benim bölük komutanım olan suratsız kıdemli üsteğmen bir el işaretiyle ayağa kalkanları yerine oturttu. Askerde oturdu onun emriyle. Asteğmen adayları ile normal askerlik yapan arkadaşlarımız arasında astlık üstlük ilişkisi bulunmuyor, birkaç tanesi hariç yan yana da gelmiyorlar zaten. Onlarda depocu, çaycı, çamaşırcı, silahçı gibi görevleri olanlar. Herneyse üsteğmen bizimkilerle sohbete başladı. Hoşgeldiniz, beşgettiniz derken, tam sohbetini sonlandırıp gidecekken "Bir isteğiniz arzunuz var mı arkadaşlar?" diye bir soru sordu. Hay sormaz olaydı, hay dili tutulaydı yanımdakinin de "üşüyoruz komutanım..." demeyeydi. Üsteğmen gitme pozlarındayken geri dönüp oturduğumuz sandalyelerin önünde tüm heybetiyle dikildi ve ağzından sadece şu döküldü, sert ve kesin. "Kalk!" Afalladık, bir ikisi kıpırdanır gibi oldu ama ikinci emir daha yüksek perdeden ve sert gelince şaşırma ne kalmadı dikeldik ayağa. "Çekin sandalyeleri kenara..." diye ikinci emir geldiğinde artık otomatiğe bağlayıp sandalyeleri gösterdiği yere dizdik ve önünde sıralandık. Ya hu bu işin bir oryantosyonu olur, dakka bir gol bir ne demeden piyangodan çıkacak olanı bekliyorduk ki "Yat!" emri geldi. Daha siviller üzerimiz de, duruşumuz dahil herşeyimiz ofsayt ama bu seferki tereddüt ilkine nazaran daha çabuk kırıldı ve yüzükoyun yatıveriyoruz yere. "Şnav pozisyonu al!" dediği anda emir komuta zincirinde aksama başlıyor, kimi başını kaldırıyor, kimi kıçını derken. Komutan, askeri çağırıyor bu sefer. Aynı komutları tekrarlıyor ve az önce kalem tutan eller bu sefer çakı gibi nizami hareketlerle istenileni yapıyor. Son emri algılayamayan ve uygulayamayan biz maymunlara da seyretmek düşüyor sadece. Sonra aynı hareketleri aynı emirlerle biz tekrarlamaya başlıyoruz. Arada aksayanlar oluyor ama herkes kendi başının çaresine bakmak zorunda kimse kimseyle ilgilenmiyor. Sonra o muhteşem emir geliyor, "Kalk!" Afedersiniz ama ...ı ...tuk diye söylene söylene kalkıyorum ayağa. "Hala üşüyen var mı?" diye soruyor bu sefer sesini normalleştirerek. Herkes, hayır komutanım, yok, kem küm gibi birşeyler mırıldanıyor ve o elini kıçının üstünde birleştirerek çıkıp gidiyor kapıdan...
Eğirdir, sabahın köründe bana sivil kıyafetlerimle şnav çektiren güzel yer, meğer ben daha hiçbir şey görmemişim daha...
Değersiz, paslı, işe yaramayan, kullanılmış ve eğri bırakılmış bir çivi gibi.
Hiçbir şeyin atılmadığı veya evrim geçirip bir başka işe koşulduğu o parasız mutluluk çağında marangozhanedeki ilk işim, inşaattan topladığım çivileri düzeltmekti. Bir değil, beş değil, bin değil, ufak çaplı bir valizi dolduracak ve sayılamayacak kadar çok. Kalıpçı ve demirci inşaat işlerinin iki demirbaş elamanıdır, nasıl ayırd edersin birbirlerinden dersen, demircilerde usta işi uzun saplı kerpeten olur ve işlikleri pasa bulanmıştır her daim, ara sıra o kerpeten kafa göz yarmak içinde kullanılabilir. Kalıpçılar ise keser taşırlar, bir de pantolonlarının ön tarafında çivi doldurdukları genellikle çadır bezinden bir kese bulunur. Bu kalıpçı kısmı malzemeye acımaz, çivi düşse yere kıçını kaldırıp almaz, atar elini tekrar cebe, basar keserin sapını üstüne. Biz marangozlar işin bu kısmında devreye girmeyiz, ne zaman ki iskeleti ortaya çıkar binanın, kasa takılması icap eder sıva çekilmeden önce. Sonra biz çıraklara çivi toplama görevi verilir boşta kalan zamanlarda ve o çiviler toplandıkdan sonra da düzeltilip tekrar kullanıma hazır hale getirilmesi gerekir. Çiviler yan yana beklerken kesinlikle pas tutarlar. İşin başlangıcı eğlenceden ibarettir. Basit ve sakin, bir Budist rahip dinginliğinde sırayla ve telaşsız, ancak yarım saat kadar aynı işi yaptıktan sonra olayın rengi değişmeye başlar, düzeltilmeyen çiviler dağ gibi yığılı duruyordur gözünün önünde, birini düzelttiğin anda beşi tekrar yamulur sanki anında. Sonra yanlış yapmaya başlarsın ve kesinlikle parmağına çekici indirirsin, parmak dehşetli sızlar, az sonra tırnağın arası kan toplayıp renk değiştirecektir, aldırmazsın, kınalı parmak, marangoz geleneği kesik parmaktan elli kere iyidir diye avunursun. Bir süre sonra iş çığırından çıkıp işkenceye dönüşür, sırtında çarmıhını taşısan bundan daha iyidir diye düşünmeye başlarken bulursun kendini. Ama çıraklar talepte bulunamazlar, tuvalete giderler. Allah'tan dükkanın yüz metre ilerisinde Sanayii camisi tuvaleti vardır. Buradaki Allah'tan güzelliği, tuvaletin ya da caminin varlığını değil, dükkandan uzakta olmasına işaret eder. Yeteri kadar bekleyip geri dönersin, daha düzeltilecek bir ton çivi vardır nasılsa...
İlk hafta ufak tefek şeylerle uğraşmakla geçti. Sekiz yüz kişi var ve dört yüzü elenip İstanbul Tuzla'ya refüze olacak. Pek yormuyorlar bizi o yüzden, nerden bilelim Tuzla'ya gidenlerin ertesi günü bizi sonu gelmez bir uğraşın gönüllü neferleri yapacaklarını. Tuzla'ya gitmek için can atanlar var ve çoğu da gidiyor zaten, ama nasıl bir aşağılama ile, bize de gösteriyorlar bir yandan, bunlar komando olmanın onurunu yaşayamacak asla, ordu da herşey olunur general bile olunur, ama komando brövesi sadece bu okuldan mezun olanlara verilir diye veriyorlar coşkuyu.
Refüzelerin süklüm püklüm İstanbul'a tren yoluyla postalandığının ertesi günü saat altı kırk beş'te içtimaya çıkıyoruz. Soğuğun haddi hesabı yok ve üste bahsi geçen kıdemli üsteğmen dört yüz askerin önünde ufak bir tanrı gibi geziniyor. Sıralama tuhaf, en uzun boylular en önde, ben arkalarda yer buluyorum ki en sevdiğim yer. Üsteğmen, soruyor hakim var mı aranızda? Yok! Savcı, var bir tane, düşmüş her nasılsa, sıralıyor aklınca mühendis, üç beş el kalkıyor, avukat eh işte bir kaç kişi, beden eğitimi öğretmeni elli el havada, polis dersen neredeyse aynı, ama bir türlü işsiz demiyor ve benim elim bir türlü yukarı kalkmıyor. Sonra sıkılıyor meslek saymaktan, "Her ne olursanız olun, hiç .....de değil, artık benimsiniz!" diyor ve yine elini kıçına atarak çekip gidiyor.
Sonra günün ilk aksiyonuna katıldık. Yangın tatbikatı. Binanın en üst katına çıkardılar bizi ve yangın merdivenin olduğu yerde yere doğru uzanan kalın borudan nasıl ineceğimizi canlı canlı gösterdiler, tuhaf bir sarılma tekniğiyle ile yavaş yavaş ve kontrollü aşağı inmek zorundasın ve kesinlikle inmek zorundasın. Korku mu o da ne? Üsteğmenin suratından daha beter ne var şu dinine yandımın dünyasında, ama bir arkadaşımız hata yapıyor ve kollarını gevşetirken ayarı kaçırdığından olsa gerek, normal zamandan daha hızlı yere iniyor ve topuğunun üst tarafından ayağı kırılıyor. Bu aslında çok büyük bir şans onun için ama biz farkında değiliz henüz. Göndermiyorlar arkadaşı, bölüğün hastenesinde kalıyor üç ay ve sadece yazılı sınavlara iştirak ediyor sonrası. Biz iki bayram tatili eğitim zamanına denk düştüğü için hızlandırılmış ve sıkıştırılmış eğitim programına başlıyoruz harala gürele. İnanamayacağınız şeyleri yapacaksınız diyorlar başlarken, yapıyoruz hakikaten...
"Yenildiğine sevinmeyin ey dostlarım! Çünkü dünya karşısına dikilip piçi durdurmuş olsada, onu doğuran fahişe yine kızıştı..."
Bertolt Brecht
"Cross of Iron" filminin en son kısmında yer alır ve Hitler için söylenmiştir. Brecht sanatkardır, öngörüsü sağlamdır o yüzden. Çok fazla sayıda değiller, bu yüzden epeyce değerliler. Şimdi meydan şarlatanlarla "kıçımda kıl döndü ey okur" yazarlarına kaldı, Perihan Mağden öne çıkıyor, geri kalan hiçbir yer ise ses vermiyor, veremiyor. Martin Eden'i çok sevdim, yazar dediğin ekmeğini başka yerden kazanmalı, ama mevzum bu da değildi aslında, bir kaç gün netten ayrı kaldım, Çin depreminin ayrıntılarına bile iki gün sonra erişebildim, fatura ödemeyi geciktirirsen olacağı bu, dört ayı birden ödetirler, arada da keserler, canları sağolsun, ne olacaksa olsun...
Yorgunum, aklımda tombalacı sarı abiyi kişisel tarihime eklemek var ama bu gece değil, belki yarın. Fadim'i özledim bir de...
Sadece şairin dokunuşu
Siyah kadife eldivenli çelikten yumruk gibidir
Ve
Biz çığlık çığlığa ortalığı verirken velveleye
O, tek harfiyle
Gönüllerin pasını silendir
Sonunda bilgisayarım çöktü, şu an hiçbir şeyini kullanamıyorum. Sadece kaçak yazılım olduğundan dolayı Gates amcanın son icadı "orjinal Windows kullanmıyorsunuz, kullanmak istiyorsanız 149 dolar bayılmak zorundasınız" uyarısı açılıştan explorer ile birlikte başladığı için internete girebiliyorum. Aslında epeyce virüs yediğim oldu ama, bu denli etkili olanıyla da tanışmak bugüne kısmet oldu. Buna da şükür...
Tombalacı Sarı abi ile yıllar önce henüz evlenmeden gittiğim harem yolculuğunda tanıştık. Osk'da bahsi geçen olaylı Sivas yolculuğunun Gebze Harem ayağının dolmuş şoförüdür. Aradan zaman geçti Sarı abi Harem dolaylarını bırakıp, Gebze de tombalacılık yapmaya başladı. Bir siyah torba, doksan taş ve on beş kart ile iki paket sigarayı sermaye yaparak güne başlar ve gün olur elli lira kazanır, gün olur sermayeyi daha öğlene varmadan batırır ne derken, Sarı abimizin alkolle arası iyi olduğundan ve her daim sigaraya ihtiyaç duyduğundan dolayı büfeci ile doğal yollardan ahbaplığı başlar.
On numara kaybedendir. Ana yok, baba yok, kadın yok, çocuk yok, hatta ev bile yok, ormanda yatar, günlük alkol alır, bir iki birayla başlar, Bazooka votka ve Cappy vişne ile devam eder, kesmesse biraya yeniden sardırır. Yağmur, çamur, kar, kış farketmez, ortacı ile atıştığı için gururu yüzünden eskiden kaldığı kahvede kalmaz dışarda takılır. Elbette at yarışı oynar ve neredeyse altı aydır bana gelip gider ne dört ne altı hergün beşte kalır. Hayali altılıyı tutturunca bana ortak olmaktır, öyle güzel anlatır ki, beni bile neşelendirir. Dolmuşçu alemi sever Sarı abiyi, ama kıl olduğuda yok değildir, etliye sütlüye karışmaz, ara sıra da gözlerini kırpıştıra kırpıştıra yalan söyler. Öyle zararlı türünden değil, bazı yapmadığı şeyleri ve söylemediği sözleri yapmış ya da söylemişmiş gibisinden. Hapishane görmüştür, muhtemelen yine girecektir ama hayat devam eder Sarı abi içer. Bir de tuhaf bir meziyetle kimin nereli ve ne iş yaptığını kestirme öngörürüsüne sahiptir ki, bir kaç kere hiç tanımadığı adamın daha dükkana girerken bu adam Hatay bilmem ne kasabasından ve kesin seyyar dişçidir der ve anında adama nereli olduğunu ne iş yaptığını sorar. Şu ana kadar yanıldığını görmedim desem yeridir...
Para yok, pul yok, geçmiş yok, gelecek yok. Tombala torbası, kartlar, iki paket sigara ve devam etme gereği vardır sadece...
Ramazan ayı gelmeden bir gün önce akşam içtiması yapıldı, ve Ramazan ayına uygun düzenlemelerin yapılacağını fakat oruç tutanlara farklı davranılmayacağını, eğitimin kaldığı yerden aynı hızla devam edeceği söylendi. İbadetlerle aram pek iyidir, genel itibariyle kafama göre takılırım ne derken ben o kış oruç tutmaya karar verdim. Bu bir meziyet değil, ama madem zor şartlarda yaşıyoruz biraz daha zorlaştırma fikri hoşuma gitti baştan teslim edeyim hakkını. Yağmur yağıyor, kar yağıyor, dere tepe geziyoruz, günler günleri kovalıyor derken, söylemesi ayıp, sadece bir an önce bitsin diye elimi kolumu parçalayarak iki yüz metre sürünme bölük rekorunu kırdım o akşam. Ancak dört yüz küsür asteğmen içerisinde son elli de yer almama da etkisi olmadı bu rekorun. İlk on ikiye girip istediğim yeri seçme hakkını kazanma fikrini yeterince sevmedim daha ilk baştan zaten. ( Karadeniz dolaylarından bir arkadaşımız bu bahta erişti ve hesapta sırf evine yakın diye İstanbul Halkalı'yı seçti, meğer gezici birlikmiş ve o ara Tunceli'deymiş. Zaten İstanbul'u gördükleri de olmazmış terhis olana kadar ) . Atışlarım berbattı, hemen hemen hiçbir hedefi vuramadım ki buna yirmi beş metreden tabanca atışı da dahil. Doksan iki yılından itibaren sonradan eklemlenmiş bir uzvuma dönüşen gözlüğüm her neyle atış yapıyorsak o alete yaslandığımda nefesimden buharlanıyordu ve ellerim gereğinden fazla titriyordu. Bir ayrıntı, dağda karşınıza iki terörist çıkarsa ve tek seçeneğiniz varsa kadın olanını önce vurun diye öğretildi. Bir, inanç meselesi, kadınlar daha istekli sizi öldürmek için, iki, kollarında sinir sayısı az ve tüfeği daha iyi kavrayıp nişan alabiliyorlar hedefe. Ben öğretenlerin yalancısıyım. Herneyse, sürünme eğitimi sonrası gece üstümüz başımız çamur içinde bölüğe döndük ve kirlileri çamaşırhaneye teslim ettik o akşam. Gece bir baktım benim yedek kamuflaj elbisenin ayak kısmında yer alan lastikleri kopmuş. Bildiğin don bağı, arasam bulurum ama kim bağlayacak şimdi diye savsakladım. Sahuru edip yattık ve sabah altı kırk beşte tekrar eğitime koşulduk. Böyle anlatıyorum ne ama asıl zorluğu normal asker komandolar çekiyor, mesela biz altı otuzda giyinirken, onlar giyinmiş kuşanmış ve bölüklerinden bir kilometre ötede ki yani bizim binanın yanında ki yemekhaneye kahvaltıya geliyorlar yanaşık düzen. Başlarına bir çavuş vermişler kıdemli asker ve ne zaman köşeyi dönseler çocuklar, kalan elli metreyi süründürerek götürüyor. Ya hu her gün mü olur, aynen öyle hiç sektirmeden her gün gerçekleşiyor. Dokuz yüz elli metre marş söyleye söyleye gel, tam kahvaltına ulaşmana elli metre kalmış, başında ki çavuş yat ve sürün emrini versin. Yer asfalt ve elbiseler çamur kir pas içinde yıpranmış harap, ama çavuş ta çavuş. Herneyse dağılmayalım, pantolonun paçalarını katlayıp postalın içerisine sokuşturdum. Bağcıksız pantolonumla atışa gideceğim. Nereden bileyim bir kaç saat sonra Mozambik ordusu neferi olacağımı...
Asos ( affınıza sığınarak asteğmen yellendirenin kısaltması oluyor bu tabir ) yokuşu ile aramızda ünlenmiş yolu takip ederek atışın yapılacağı yere geldik. Bu ibare, en bittim dediğin anda bu yokuşu tırmanmak zorunda kalınmasından kaynaklanıyor, seni yatağına ulaştıracak tek engel yani, geride kalan herşey aynen geride kalıyor, bu yokuş büyüdükçe büyüyor gözünde o an. Yanlış olmasın G3 iki yüz metre atışı olabilir. Parkur hazırlanmış ve beş kişilik bir ekip yat pozisyonunda üç beş atış yapıyor, sonra onların hedef tahtaları kontrol ediliyor ve hedef ile atışın gerçekleştiği mesafe arası ölçülerek puan veriliyor. Geride kalanlar ise tüfeklerini çatıp sıralarını bekliyorlar, numara sırasına göre atış yapıldığından epey gerilerdeyim ve istirahat halinde ne yapılırsa onu yapıyoruz arkadaşlarla, yani sağda solda gezinip gevezelik yapıyoruz. Atışı yapanlar haricinde yedeklerden beş sıra ise elinde silahı sıranın kendisine gelmesini bekliyor bu arada. Meğer benim pantolon paçalarımdan biri zaman içerisinde o denli sıkı bağlamama rağmen kendisini postaldan azad etmiş ve postalın üstüne düşmüş ve ben farkına varamamışım. "Gözlüklü!.." diye bir nara duydum suratsız üsteğmenin sesine benziyen ve korkuyla içimden "İnşallah odur!" diyerek döndüm. Bölükte sadece iki gözlüklü var ama bu çağrının muhatabı benmişim. Sonra işin "Mozambik ordusu mu lan bura?" kısmı başladı. Yanına gittim koşa koşa. Daha başından paparayı yedik, "Tüfeksiz ne dolaşıyorsun git tüfeğini al da gel..." diye. Yine koşarak tüfeğimi çatıldığı yerden aldım ve karşısına dikilip "Emredersiniz komutanım!" çektim. Ses dolgun ve kendinden emin, aynen öğretildiği gibi ama pantolonda bağcık yok. "Asteğmen adayı ayak bağcığın neden takılı değil?" muhteşem sorusu geldi ardından. Ben saydırmaya başladım hemen, işte komutanım dün sürünme eğitimi sırasında asıl elbisem çamur oldu, ben sabah yedeği giydiğimde fark ettim ama içtimaya geç kalacağım korkusuyla bağcık takamadım vesaire ne ama taş oynadı komutan yerinden oynamadı ve bana hayatımın dersini verdi o dakika "Ben onu sormuyorum, ayak bağcığın neden yok?" Bu sefer daha pesten bir iki şey daha sıraladım ama "Ben sana onu sormuyorum asteğmen adayı, ayak bağcığın neden yok?" diye üçüncü defa tekrarlayınca sesim soluğum kısıldı. Gerçekten hayat dersidir, mazeret bolca bulunur, her yerde ve her zaman ama asıl olan "Ben sana onu sormadım, ayak bağcığın neden yok?" sorusudur...
Devam edecek... ( Bazen yapmam gereken şeyler çıkıyor dükkanda, idare edin gari, ama bu yazının sonu bağlanacak bu gece...)
Bu forumda yeni konular açamazsınız Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı değiştiremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı silemezsiniz Bu forumdaki anketlerde oy kullanamazsınız
Karakutu
ol
Favorilere Ekle!
İletişim Formu
