"Kediler dokuz canlıdır."
-Anonim-
Moruk sözü olduğunu hep düşündüm. Bildim...(Pascal, kediler cennetindedir, yukardaki hurafeyi bozduğu için. Üzülme...!
Rizeli neneye verdiğim Pascal'ın ablası Ayşe doğuracakmış yakında, kısmetse bu ailenin dördüncü neslinden küçük bir yavru daha yetiştiririz, de Kennedy ailesi gibi mübarekler, bir Feyyaz yırttı paçayı dükkanı terkederek, geri kalanların hepsini trafiğe kurban verdik. Bir de şöyle bir ayrım var, dişi kediler daha akıllı, yolu pek kullanmıyorlar...
Hava epeyce soğuk, işler bıçak gibi kesildi. Alev Alatlı'nın son kitabı var elimde ama hem Rusya anlatımı, hem de dipnotlu bir roman okumak pek de zevkli değil işin doğrusu, ancak görev icabı bitireceğiz o ayrı. Sevgili Gunfrfd'nin Martin Eden eklemelerinden sonra, nihayet bu kitabı da okuma imkanına kavuştuk. Hanım sağolsun bana sürpriz yaparak Gebze gibi kitabevi fakiri bir ilçede, epeydir aradığım bu kitabı buluvermiş. Kitap güzel ve sarsıcı, ama daha başlarındayım, hele demini alsın bakalım. Bu arada ölmeden önce yapılacaklar listesinden bir madde daha eksilmiş oldu, yaşlanıyor muyum nedir?..
Subcomandate Marcos, Angelina Jolie için "O benim imkansız aşkım, onun için deliriyorum. Buraya da davet ettim zaten..." dedi diye bir haber uydurulur, hemen yanına Angelina'nın yarı çıplak bir resmi attılır ve bu haber ve fotoğraf gazete köşesinde yer alır. Sonrası bunca yoğun gündem içerisinde bula bula bunu mu buldun oğlum, manyadın mı geç gelen bahar güneşinin dükkana vuran ışıkları sonucu diye kendi kendime hayıflanırken bulurum kendimi ve fark ederim ki, korkunç sıkılıyor aslında memleket ve onun aynası medya sektörü. Sadece Hıncal Uluç rahat ama o her dem rahat zaten.
Büyüdüğümde düşlediğim ülke bu değildi, tamam karnaval istemiyoruz her gün, ama haftanın bir günü de ulusal sukunet günü ilan edilsin arkadaş, ne var sanki. Bir mayıs geldi yine gerildik, bir Taksim takıntısına tutuldu iki taraf, işçi bu memleketin işçisi, hükümet bu memleketin hükümeti, ayaklar, başlar, kafalar, kollar, ne muhalefet muhalefet ne iktidar iktidar, anayasa mahkemesi bir tarafa çeker, genelkurmay öbür yana, YÖK zaten tek başına bu memleketin her sorununu çözer ve hemen hemen hiçbir kurum ülkeyi kurtarmaktan kendini alamaz ve ben bildim bileli bu kurumların asıl işlerini yapmaları ve kurumlarının sorunlarını çözmeleri bir şekilde mümkün olamamaktadır.
Sivil toplum örgütleri bir taraftan, medya diğer taraftan borusunu öttürür de, bu Bülent Ersoy ağzıyla maymunlaşıp "Helk" a dönüşen insanlar bu esnada ne ile meşgul olurlar akla geliyor mu? Halk adına konuşanlara da dikkat etmek gerekir, kesinlikle bir yerlerden çıkar davası peşindedir. Sendika ağalığına mı el atayım, Koç'un açıklamalarına mı giydireyim, mercimek fiyatlarının seyrine mi dalayım derken, al sana haber; "hastasıyım ulen angelina'nın". Şimdi sen bir maskenin ardında onca mücadeleye giriş, bin bir türlü entellektüel eyleme imza at, tırnak yedirten ve tüyler ürperten metinleri kaleme al, sonra zırtapoz bir gazetecinin madarası ol, oh ne ala memleket...
Bu gece polis kontrolü çok olur, en çok yakalayacakları da alkollü araç kullananlar olacaktır. Milli gelir'e katkı ne de olsa, yaz 480 lira ceza, al ehliyeti altı ay, ikinci kere yakalanıyorsa ehliyetini iptal et de bir daha çıkarsın lavuk...
Bu arada benim şu ana kadar gördüğüm en pasif Cumhurbaşkanı ile birlikte yaşıyoruz, sizin de dikkatinizi çekti mi bilmem?
"Polis devleti nasıl olur, işte aynen böyle olur!"
Bu bir slogan, Bir Başkan'ın Ölümü filminde Bush'u protesto eden kızlı erkekli bir grubun joplu, biber gazlı, maskeli ve donanımlı polislerin kalkanları önünde çala oynaya söyledikleri bir slogan...
Sabah erken kalktım, çarşıya gittim hanımla birlikte yürüyerek, kendisi benden erken başlar işe ama bugün benim için büyük gün İstanbul'a gideceğim. Sekiz otuz gibi Harem-Gebze dolmuşuna bindim çarşıda ve aman Tanrım şoför tanıdık değildi bu sefer ve aylardan beri ilk defa gazete alarak yerleştim arka koltuğa. Çayırova civarında başlamıştı hareketlilik. Biz yan yoldan gittiğimiz için sorun yoktu ama E-5 tıkanmıştı her nedense. Meğer polis çevirme yapmış daha İstanbul girişinde. Daha çok yabancı plakalar ve otobüsler durduruluyor ama arkada ki kuyruk git gide uzuyor bu arada, çünkü Yeni Mahalle civarında olduğumuz için tepeden görme şansımız var yolu. Herneyse Şifa mahallesinde inip Tuzla-Cevizlibağ otobüsüne biniyorum bu sefer. Yolculuk olağan seyrediyor hatta vaktinden daha evvel sona eriyor, yolların boş olması sebebiyle.
"İnsanlar hükümetlerinden korkmamalı, hükümetler insanlardan korkmalı..."
V for Vendetta
Daha metrodan giriş yapar yapmaz anonslar başlıyor, "İstanbul valiliğinin aldığı karar doğrultusunda, metro hizmetleri Dört Levent Mecidiyeköy arasında gerçekleştirilmektedir. Osmanbey ve Taksim istasyonları ikinci bir karara kadar kapalı kalacaktır..."
Sıkı yönetim ordu komutanlığı sanki anasını satayım, neyse moral bozmak yok, güzergah üzerindeyiz nasılsa, derken hemen hemen ilk defa oturarak yaptığım metro yolculuğum Mecidiyeköy'de son buluyor. Yukarı tırmanıp uzun koridordan ilerlerken metro güvenliğinden bir eleman bağırıyor, "Taksim hattı kapalıdır, sadece Dört Levent istikametine gidiş vardır" diye. Dışarıya bir çıkıyorum, aman Allah'ım aklımı esirge, yüzlerce ebat ve tipte polis. Sağda solda, kıyıda köşede, heryerde. Trafiğe kapatılmış alan ve hoplaya, zıplaya, sıyrıla, takıla geçiyorum polisleri ve asıl hedefime odaklanıyorum. İşler güçler bir yarım saat içerisinde hallolduktan sonra dönüşe geçmem gerekiyor ama nerde öyle kolay geri dönmek, burası İstanbul, vali canımıza okuyor her fırsatta. Kimin aklına geldiyse metro girişini kapatmışlar, polisler karşı kaldırımdaki girişi gösteriyorlar, hay aksi Ali Rıza Binboğa, onu da kapatmışlar, başka bir polis Cevahir girişini deneyin diyor, salak kafa inanmasana, yok illa gideceğiz bu sıcakta, polislerle selamlaşa, omuzlaşa, öpe, koklaşa Cevahir girişine gidiyorum, akıbet aynı. Eh be Tayyip ben sana ne diyeyim şimdi, bu sıcakta yorulan ayaklarımın hesabını nasıl vereceksin bakalım bu saatten sonra. Otobüs zaten yok, taksiler dersen cebimi ağlatmalarından korkuyorum, yollar kapalı, derken bari Gayrettepe'ye yürüyeyim diye karar veriyorum ve artık hiçbir polise bir şey sormuyorum. Bir slogan bile attıramadan yollara düşüyorum ki çok şükür Gayrettepe metrosunun kapıları açık ve inanır mısınız onca yol üzerinde tek bir tane polis yok. Hatta Dört Levent'de de yok ve hatta, neyse abartmayalım fazla ama aklıma gelmiyor da değil; bunca polis, emek, para, işgücü ve zaman bir kere olsun gerçek ve işe yarar bir amaç için harcansaydı, mesala kap kaç çeteleri üzerine gidilseydi bence İstanbul daha yaşanılır bir yer olurdu...
Sonrası dönüş ciğerim, bu arada köprüyü geçtikten sonra harika çiçekler ekmişler yol kenarına, Anadolu yakası tarafında. Pembe, pespembe, çingene pempesi ne derken bu mayıs önemli bir ay, bir mayıs işçi bayramı, üç mayıs Türk bayramı, altı mayıs çingene bayramı...
Kimbilir şimdi, hangi şanslı sokak kedisi Pascal'ın yerini alıp, sevgiye doyacak.
O şanslı kedi Amokaçi'ymiş meğer, ama sana söz Allah gecinden versin bir daha kedim olursa, ismini bu sefer futbolcu değil ressam ismi koyacağım...
Allah'ın ayarına oldum bittim hayranım. Dün akşam bizim hanım eve dönerken çocukların elinden küçücük bir yavru kurtarmış. İnsan evlatları kendilerinden küçük canlılara ne kadar gaddar davranabiliyorlar bilmez miyim. Bu da siyah beyaz, ama o kadar küçük ki, daha yemek yemeyi bile beceremiyor. Et suyu veya çocuk maması hazırlayıp şırıngayla ya da çay kaşığıyla ağzına götürebiliyoruz sadece, o da diliyle yalayıp ağzına atıyor. Üstelikte gözleri de rahatsız, ama çok şanslı bir kedi. Eczaneye gittim ne yapabiliriz diye, meğer eczacı ablanın kedisinin de böyle bir sorunu varmış, veterinere gitmiş, göz damlası almış ve kedisi iyileşmiş, unutmazsa evden getirecek.
Kedili büfe geleneği devam etmekte, ah ulan Pascal, çok başkaydın sen ama ne yapalım, olacakla öleceğe çare yok...
Farid Farjad'an bir parça ele geçirdim, "Persian violin song" yazıyor üzerinde ama isminden emin değilim, mükemmel bir şey. İsteyene msn'den yollarım, çünkü youtube'da aynısını bulamadım. "Müzik en somut sanattır" önermesi ile baş başa verdim kendimi bu akşam. Söylemesi ayıp bir iki bira içmeyi düşünüyorum ilerleyen saatlerde. Olsun gözüm olsun, ne olacaksa olsun. Hayat devam eder, kıllanarak, küfrederek, içlenerek, ağlayarak, gülerek, eğlenerek. Ve en sonunda her birimiz gölgelerimizi yakarak imamın kayığında kısa bir yolculukdan sonra, bir parça bezle sarılıp gireceğiz toprağın altına. Önemi olmayacak hiçbir şeyin. Kasıntı yürüyüşler ve afilli söyleyişlerin yerini toprak kokusu alacak. Ölümden korkmak ondan bahsetmemeyi gerektirmez. Elbette her türlü çözümü hayatın kendinde ararım. Ama anlam katmaya çalışıyorum süprüntü yaşantıma, üç beş tane kedi bakmışım bu sürede, bir kaç beş para etmez eyleme imza atmışım, geleceğe sarkmışım çoluk çocuğa karışıp, ağaç dikmişim bir yerlere, hepsi öldüğüm vakit benimle birlikte gelecek. O zaman tüm yargılar, önermeler, sözler ve yazı değersizleşecek. Gönlüne taht kurduğum insanlarda yaşamayı sürdüreceğim bir müddet, sonra onlar da yanıma gelecek, sonra herkes yanıma gelecek ve ben hayata President George W. Bush olarak değil de ucuz ve uyuz tian olarak geldiğime ve yaşadığıma şükredeceğim. Ve o muhteşem gün geldiğinde gözlerim arkamda olmayacak, cevabını veremeyeceğim günahım ve defterini dürmediğim hesabım kalmayacak. Yani inşallah!
Hayat geçer, herşey geçer, ne kadar zararsız olduğunla ilgilidir diğerleri, onlarda geçer, "itin biriydi" ile "Allah rahmet eylesin" arasında ortalarda bir yerde, yani yerin dibinde, bir uzun beklemedir ölüm. Bunu düşünerek çıldırmak yerine, iki bira içip kediye süt vermek daha iyidir...
Bir mayıs günü tian'ın Mecidiyeköy'de ne işi vardı peki?
Tayyip sağolsun sadece ayaklarımızı yormadı yürüterek, o gün bana randevu veren gaste editörünün benimle buluşmasını da engelledi.
Bu gaste meğer eski başbakan danışmanı Cüneyt Zapsu'nun ağabeyinin başında bulunduğu, İstanbul belediyesi destekli, sadece reklam gelirli bedava dağıtılan bir gazeteymiş. Günler önce amatör köşe yazarları arıyoruz diye ilan vermişler ve bizim hanım bana ulaştırdı bir şekilde. Yahu bunlar benim dilimden anlamazlar ne dediysem de, kaybedecek neyin var sanki diyerek beni ikna etti ve İstanbul üzerine üç beş yazımı seçip belirtilen adrese mail attım. Aradan bir ay geçti, gaste'den bir mail geldi, dört yüz yazı arasından sizinki de seçildi, bizimle görüşmek için telefon numaranızı istiyoruz diye. Gönderdim ve benim için en uygun olan gün, yani hiçbir siparişin verilmediği ve sadece bir kaç önemsiz toptancının geldiği perşembe gününe saat on bir de randevu verdim. O gün sabah erken kalkarak tam saatinde Profilo iş merkezi birinci katta randevuma gittim tabi. Ama benimle görüşme yapacak editör ortalıkta yoktu ve gelmesi öğleden sonra saat ikiyi bulacağı için ben geri dönmem gerektiğini söyleyerek ayrıldım oradan. Kendisi Kadıköy'de imiş ve bir mayıs dolayısıyla aksayan trafik nedeniyle gelemiyormuş. Yürüye yürüye geri döndük tabi...
Madara olmayayım diye etrafımda ki kimseye bahsetmedim, ama mahallemden esirgeyemezdim bu haberi elbette, selametle...
Bu forumda yeni konular açamazsınız Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı değiştiremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı silemezsiniz Bu forumdaki anketlerde oy kullanamazsınız
Karakutu
Dağ Başında...
Favorilere Ekle!
İletişim Formu
