Hasta ve ölüm

sabandal · KARAKUTU YAZARI Kayıt: Jun 25, 2006 Mesajlar: 668

Babamın Parkinson hastası olması nedeniyle,duygusal açılımlarını dinlemek bana sonsuz bir tefekkür edebilme şevk-i veriyor.Mahallemizde ahiret alemine göçen bir arkadaşının ardından, üzüntülü olduğunu hesaplayarak, kelam ederek üzüntüsüne ket çekmek istiyordum. Onun dilinden çıkacak kelimelerin bu denli etkileyeceğini anlıyamamışım. İnsan yaşlanıp ölümü beklemeye başlayınca, Allah, insana ölümü sevdirmeye başlıyor, yakınlarından, dostlarından göçenler çoğaldıkça, bu dünyanın maanasızlığını düşünmeye başlıyorsun, akranlarının öbür aleme göçmesiyle ,dünyadaki yalnızlığının arttığını hissetmeye başlıyor ve ölmenin ne kadar büyük nimet olduğunu daha çok isteyerek,algılıyorsun.Düşün ki; benim dedem ve onun da dedesi sağ olsa idi,hayatın ne kadar çekilmez bir yük olduğunu anlatmaya gerek varmıdır.Ölümün hiçsizlik olmadığına iman edenler için,ölmek ne kadar güzeldir.Düşün ki;dünya denen bir terminalden ,Sonsuz olan bir aleme ,sonsuza dek kalacak razervasyonla gidiyorsun.Terminalin bu yolculuktaki maanası ,sadece o kadar. Diyerek hem kendi moral motivasyonunu, hem de benim onu düşünürken aslında kendimi düşündüğümü bir çırpıda anlatıverdi.
Allahım; hepimize hayırlı akıbetler nasip eylesin.(AMİN)