Tarih: Pzr Tem 02, 2006 10:57 am Mesaj konusu: Tracy Chapman
Tracy Chapman (Doğumu 30 Mart 1964), Afrika kökenli ABD'li şarkıcı-şarkı sözü yazarı. En çok bilinen albümleri: "Fast Car," "Talkin' Bout a Revolution," ve "Give Me One Reason."
Cleveland'da doğdu. Tracy Chapman çocukken gitar çalmaya ve şarkı sözleri yazmaya başladı. A Better Chance'den burs alarak Connecticut'taki Wooster School'a devam etti. Daha sonra Boston'daki Tufts Üniversitesi'nde okudu.
Müzik Yaşamı
Üniversite yıllarında, Massachusetts eyaletindeki Cambridge'te sokaklarda ve kahvehanelerde çalıp söylüyordu. Üniversiteden mezun olduktan sonra 1988 yılında kendi adını taşıyan ilk albümünü çıkardı ve çok olumlu eleştiriler aldı. Nelson Mandela'nın TV'de canlı yayımlanan 70. yaşı kutlamalarına katılınca, ikinci albümü olan "Fast Car" öncelikle ABD'de ve ardından tüm dünyada liste başı oldu. Albümüyle dört Grammy Ödülü'nün yanısıra pek çok başka müzik yarışmasında ödül aldı.
1989'da yayımlanan üçüncü albümü Crossroads öncekiler kadar tutulmadı. 1992'de çıkardığı Matters of the Heart ile artık daha sınırlı sadık bir dinleyici kitlesine hitap ediyordu. Ancak 1995'te müzik otoritelerini şaşırtarak New Beginning adlı albümündeki "Give Me One Reason" şarkısıyla 1996'da En İyi Rock Şarkısı dalında bir kez daha Grammy Ödülü alarak, azalan popülaritesini yeniden doruğa çıkardı. Daha sonra 2000'de çıkardığı Telling Stories adlı rock albümüyle özellikle Avrupa'da adından sıkça söz edildi. 2002'de Let It Rain adlı altıncı albümünü çıkardıktan sonra 2003'te Avrupa'da ve ABD'de turneye çıktı.
Son albümü olan Where You Live'i 2005'te çıkardı ve ardından önce ABD'de ve sonra da Avrupa'da turneye çıktı.
Diskografisi
1988 - Tracy Chapman
"Fast Car"
"Talkin' 'Bout A Revolution"
"Baby, Can I Hold You?"
1989 - Crossroads
"Crossroads"
"Subcity"
"All That You Have Is Your Soul"
1992 - Matters of the Heart
"Bang Bang Bang"
"Dreaming On A World"
1995 - New Beginning
"Give Me One Reason"
"New Beginning"
"Smoke and Ashes"
"The Promise"
2000 - Telling Stories
"Telling Stories"
2001 - Collection
"Baby, Can I Hold You?"
2002 - Let It Rain
"You're the One"
"Another Sun"
2005 - Where You Live
"Change" -
"America"
Tracy Chapman, hâlâ muhalif ve çok sıkı bir müzisyen.
'80 sonlarının muhalif sesi Tracy Chapman, yeni albümünde dinleyicisini hem toplumsal hem de bireysel bir hesaplaşmaya çağırıyor
Amerikan rüyası, özdeşleştirildiği imgeler arasında belki de en çok, bir kıtayı ağ gibi sarararak sonsuzluğa uzanırmışçasına açılan geniş otobanlarla ifade bulur. Bu rüyanın peşinden gidiş, rüya avcısının kendi dünyasının keşfine dönüşen bir yolculuk halini alır çoğu zaman. Amerikan halkı, dünya üzerinde en çok yer değiştiren halk olarak istatistiklere geçerken, bu sonsuz yolculuklar toplumsal belleğe en çok da şarkılarla kazınmıştır. Tracy Chapman'ın kendi adını taşıyan 1988 tarihli çıkış albümünde, markette çalışarak biraz para biriktirmeyi başarmış, şehre göçüp bir işe girerek "yaşamak ne demek" anlamayı hayal eden bir genç kadının ağzından söylediği 'Fast Car' müzikte bir nevi Amerikalı bir fenomen olarak beliren yol şarkılarının en güzel örneklerinden biridir: "Senin hızlı bir araban var... Belki birlikte bir yerlere gidebiliriz. Herhangi bir yer iyidir buradan. Sıfırdan başlamak için, hiçbir şey yokken kaybedecek... Senin hızlı bir araban var. Ama o kadar hızlı mı uçup gidelim içinde? Bir karar vermeliyiz. Ya çekip gideriz bu gece ya da yaşar ve ölürüz bu şekilde..."
Bir devrimi konuşmak
Tracy Chapman 1980'lerin sonlarında 1. Bush dönemi Amerikası'nın uluslararası kitle yaratmayı başarmış en önemli muhalif seslerinden biri oldu. 1970'lerde modern folk müzisyenleri Joan Baez, Judy Collins, Joni Mitchell gibi isimlerle öne çıkmış olan şarkıcı/şarkı yazarlığı tarzının 1990'larda Suzanne Vega, Natalie Merchant, Heather Nova gibi isimlerle yeniden gündeme gelmesinde Chapman'ın milyonu aşan satışa ulaşan ve ona "en iyi yeni sanatçı" dahil olmak üzere üç Grammy ödülü getiren çıkış albümünün çok önemli bir etkisi vardır. Albümün açılış parçası, 'Talking About a Revolution', "Yoksullar ayağa kalkıp paylarını alacaklar, yoksullar ayağa kalkıp kendilerine ait olanı alacaklar" diyen sözleriyle 80 sonları Amerikası'nda muhalif gençliğin marşına dönüşürken, Uluslararası Af Örgütü kampanyalarından AIDS derneğine, Tibet'e özgürlük kampanyalarına pek çok muhalif organizasyonda yer alan Chapman da, R.E.M. ve Ten Thousand Maniacs'la birlikte "politik doğruluk" akımının en önemli temsilcilerinden biri haline gelmişti.
İkinci albüm 'Crossroads' (1989) politik tonu daha da güçlü, ama biraz karamsar ve içe kapalı bir çalışma olarak ilkinin satış başarısına ulaşmasa da eleştirmenlerden övgü aldı. 'Matters of the Heart'ın (1992) da fazla satmaması Chapman'a kült statüsü getirecek gibi görünürken, üç yıl sonra gelen 'New Beginning'den çıkan 'Give Me One Reason' single'ı Amerika listelerinde ilk ona girmeyi başararak Chapman'ın popülaritesini yeniden artırdı. Ne var ki, bu yeni başlangıç artık yaşı biraz ilerlemiş ve doğup büyüdüğü yoksul semtlerden en azından kilometre itibarıyla bir hayli uzaklaşmış olan Chapman'ın odağına, toplumsal ölçekten tamamen kopmamakla beraber, toplum içindeki bireyin yalnızlığı, yabancılaşmaya karşı kişisel çırpınışları gibi temalara doğru bir kaymayı da beraberinde getirmişti. Tracy Chapman'ın Amerikan modern, alternatif folk müziğinin en önemli temsilcilerinden biri olarak statüsünü netleştiren 2000 tarihli 'Telling Stories' ve iki yıl sonra gelen 'Let It Rain' albümleri de bu eğilimin altını çiziyordu.
Yaşam, kaos ve karmaşa
Chapman'ın üç yıl aradan sonra gelen yeni albümü 'Where You Live', Elektra etiketli önceki altı albümden farklı olarak Atlantic'den çıktı ama plak şirketindeki bu değişiklik Chapman müziğinin karakterinde sound ya da içerik açısından bir değişikliğe işaret etmiyor. Chapman özellikle mütevazı koşullarda kaydetmiş albümünü. Albümün açılış parçası 'Change', "Kaç kayıp, kaç pişmanlık gerekir arkana dönüp bakman, anlatmaya çalışman, affedip unutman, değişmen için" diye sorarken, cesurca tutulan aynalardan, içe bakışlardan, suçluluklara yenilmeden yapılan öz muhakemelerden ibaret Chapman dünyasına giriyoruz. "İçimde bir his var, hisler yalan söylemez" diyen 'Talk to You'da Chapman'ın vokali yumuşak gitarlarla tamamlanıyor. '3,000 Miles' ve huzurlu klavyelerin içten sözcükleri okşadığı 'Going Back' bu albümün de diğer Chapman albümleri gibi en büyük gücünün kelimeler olduğunu hissettiriyor. İçten içe Nina Simone referanslı 'Don't Dwell'in derinlerden yankılanan gitarlarının ardından gelen 'Never Yours'un akustik atmosferi Chapman'ın ilk albümünü hatırlatıyor. Hemen ardından gelen 'America', "Kolomb'un hayaleti bu dünyayı yokluyor, çünkü siz hâlâ Amerika'yı fethediyorsunuz" diyen keskin, muhalif sözleri ve etnik göndermeler üstüne kurulu hareketli temposuyla bu nostaljiyi destekliyor. 'Love's Proof'da tekrar dinginleşen tempo, 'Before Easter'ın dikkat çeken vurmalılarıyla yeniden hareketleniyor. 'Taken'ın ardından gelen 'Be and Be Afraid' sözleriyle albümün tamamına hakim olan ruh halini özetliyor: "Hatalara ve kazalara inanıyorum, yaşamın doğasının kaos ve karmaşa olduğuna..."
1920-1940 yılları arasında New York'un Harlem bölgesinde yeşermiş, sivil haklar ve eşitlik uğruna mücadelede direkt politik yöntemler yerine Afrikan-Amerikan görsel sanatları, dansı, müziği, tiyatrosu, edebiyatı gibi araçların kullanılmasıyla ortaya çıkmış olan Harlem Rönesansı adlı kültür hareketinin üyelerinden yazar Zora Neale Hurston, "Çeşitli nedenlerle; ortalama, mücadele eden, hastalıksız ruhlu siyah Amerika'nın en iyi saklanmış sırrıdır" der. İşte, Tracy Chapman tam Hurston'ın bahsettiği bu görünmez insanın sesinden, sakin sakin söylüyor, hayata ve insana dair bilgece sözlerini. Duyabilmek için sadece sesimizi biraz kısmamız ve bizi nereye götürdüğünü pek de bilmeden içinde sürüklendiğimiz hızımızı biraz kesmemiz gerekiyor, hepsi bu...
Bu forumda yeni konular açamazsınız Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı değiştiremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı silemezsiniz Bu forumdaki anketlerde oy kullanamazsınız