Riyakarlık

es_semavi · Yeni Üye Kayıt: Nov 04, 2006 Mesajlar: 87

[quote="ANLAM-SIZ"]
Masumlar duymasın bunu; bir ömür helal etmezler haklarını yoksa.
Siz mi tayin edeceksiniz doğrunun söylenmesi durumunda olumsuz bir sonucu?
Nedir bu çok bilmişlik?
İnanmıyorum buna.[/quote]
bilgi bendeyse elbette ben tayin edeceğim...
benim bilgimi başkaları neden yönlendirsin...

es_semavi · Yeni Üye Kayıt: Nov 04, 2006 Mesajlar: 87

burada felsefi bilgiden bahsedildiğini sanmıyorum, en azından ben bahsetmiyorum...
söylenesi şey bana aittir; onu dile getirip getirmemekte de özgürüm sanıyorum. bu neden olumsuz bir şey olsun ki?

es_semavi · Yeni Üye Kayıt: Nov 04, 2006 Mesajlar: 87

ben kast sistemine inanırım ve savunurum: her bilinç düzeyi birbirinden bağımsız bir ilişki içindedir. savaşçılar din adamlarıyla aynı bilgiyle donatılabilirler ama bu aynı bilinç seviyelerine denk düşmez asla.
bu nedenle bir asker için "enel hakk" ifadesi bir anlam taşımaz ama onun için nefsle mücadele tek cihat olur ve o da hissettiklerini vasıfsız insanlara hissettiremez.
bu nedenle mansur'un derisi yüzülmüştür; o kendi bilinç düzeyinden yansıttıklarını avama açmıştır... sussaydı bu riya olmayacaktı: nitekim onu yaralayan gülü atan dostu abdulhalik gücdevani bu yüzden susmuştu...

es_semavi · Yeni Üye Kayıt: Nov 04, 2006 Mesajlar: 87

O zaman her hakikat herkese söylenmez ve her şiiri de herkes anlamaz sonucu çıkmaktadır. İnci taneleri ile çakıl taşları arasındaki kıymet farkını bilmeyenlerin önüne inci taneleri konacak olursa bu o sözü zayi etmek olarak görülür. Anlamayan veya kötü niyet sahiplerinin elinde şiir değerini kaybeder veya asıl mecrasından çıkar. O zaman Ahmed Paşa'nın dediği gibi bu şiirleri, zayi olmaması için böylesi kimselerden sakınmak gerekir. Zira her önüne gelen tatlıya elini sokacak olsa artık o tatlı yenmez olur. Demek ki sûfî şiir “hermetik” şiirdir. Dışarıya kapalıdır. Hüseyin Vassâf Bey meşhur sûfî ve şair Aziz Mahmud Hüdâî'nin şiiri için; “Hüdâî'nin eş'arı daima tesettür içredir. Fakat hakikat-bîn olanlara vahdet-i vücudu ta'lîmdir” derken tam olarak bunu söylemeye çalışmaktadır. Yunus'un; “Yûnus bir söz söylemiş, hiç bir söze benzemez Münâfıklar elinden örter mânâ yüzünü” sözü yüksek hakikatleri algılayabilmesi mümkün olmayanlara karşı bunların mecaz örtüsü altında gizlenmesinin gerekliliği vurgulanır. Zaten bu dili bilmeyenlere de bu sözler saçma (absürd) gelecektir. Sûfî şairlerin zevkten mahrum kimselerden bu hakikatleri saklamak için bu yola bilinçli olarak başvurdukları da görülür ki böylece edebiyata bir “tür” daha kazandırılmış olur. Şathiye denilen bu “tür”de tasavvufi aşk halinin sarhoşluğu ile söylenen ve tatmayanın pek anlayamayacağı ve zahiren şeriata muhalifmiş gibi görünen sözlerdir. [41] Tabii zaman zaman bu “tür”, bazı “zevkten mahrumlar”ın tahammül sınırlarını aşarak toplumsal karmaşalara da yol açmış ve kimi sûfîler bu sözlerinden dolayı idam edilmiş, kimisinin canlı canlı derisi soyulmuştur. Osmanlı şiirinde “Hallâc” ve “Nesîmî” bu söz şehitlerinin başı olarak dâima tâzimle anılırlar. Sonuç olarak esasta Osmanlı şiirini anlamada tasavvufi düşünce modelinin bize sunduğu imkânlara sadece dikkat çekmeyi hedefleyen bu çalışmadan elde ettiğimiz netice Gibb'in şu tesbitinin doğrulanması olmuştur: Osmanlı'da şair çoğu zaman bir sûfî, sûfî de ekseriyetle bir şair idi. Mahmut Erol Kılıç

LEV_TOLSTOY · Tarih: Cum Oca 19, 2007 11:34 pm Mesaj konusu:

Doğru tektir...

"İnsan kendisine söyler o doğruyu, herkes öğrenir o insandan doğruluğu"mag

El-Muallim · Yazar Kayıt: Aug 24, 2006 Mesajlar: 133 Nereden: seyyar

Sn ANLAM-SIZ, bu sözü aktarırken riyakarlık yapıyorsun zannımca...okuduğun yerde bu sözün bir açıklaması, manası,
hikmeti yok muydu?
Belki de riyakarlık yapmıyorsun...yazdıkların biraz ANLAMSIZ burda.