Önce Düştüğümde Kalkmayı Öğrendim,
Sonra Aleve Dokunduğumda Acıyı.
Sevmeyi Öğrendim, Sevilmeyi.
Sonra Terk edilip Beklemeyi.
Her şeyi Öğrendim de, Tek Bir Unutmayı Öğrenemedim.
Hatıraları Naftalinleyip Dolaplara Kaldırdım.
Şimdi Mevsimli Mevsimsiz Kullanıyorum.
Ta Ki Bir Gün Ben De Hatıra Olup Da,
Dolaplara Girinceye Kadar.
Arada Bir Kızım Arıyor.
Benim Bildiğim Kız Konuşmayı Severdi,
Şimdi İse:"Bekle. Ayda Bir Gelirim" Demekle Yetiniyor.
Kızımın Sözlerini De Dolaplara Kaldırıyorum.
Naftalinlemeye Gerek Yok-
Acının Bozulmadığını Bir Yerde Okumuştum.
Sonra, Balkonsuz Evimin Penceresinde Kızımı Bekliyorum.
Arabalar Geçiyor-
Bir...İki...On...Yüz...Beş yüz...
Çıkmaz Ayın Çarşambası Giriyor Araya...
Yalnızlığımı Yalnızlığımla Paylaşmak İstiyorum.
Yalnızlığım Sırt Çevirmiş,
Duvardaki Resimlerle Konuşuyor-
Yine Bana Küs.
Dolapları Açıp, Hatıraları Havalandırıyorum.
Eskimişlerin Yerine Yenileri Koyuyorum.
(Çoktandır Naftalin Kullanmıyorum.)
Sonra Kalkıp,Evimin Daracık
Odalarını Dolaşıyorum.
Sessizliğimin Ayak Seslerinden Ürperip,
Balkonsuz Evimin Penceresinde,
Gelmeyecekleri Bekliyorum.
Ninniler Söylüyorum
Doğmayacak Torunlarıma...
Yıllar Bir Top Misali Yuvarlanıp Gidiyor.
Bu Arada Hükümetler Kurulup, Devriliyor.
Oysa Ben,
Önce Düştüğümde Kalkmayı Öğrendiğimden Olacak,
Hala Ayaktayım.
İyi Ki,Acıyı
Bu forumda yeni konular açamazsınız Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı değiştiremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı silemezsiniz Bu forumdaki anketlerde oy kullanamazsınız
Karakutu
SON CELLAT
Favorilere Ekle!
İletişim Formu
