Bu güzel dilekler karşısında sadece teşekkür edebilmek biliyorum ki yetersiz, ama inanın cümle kurmakta en zorlandığım anları böylesi durumlarda yaşıyorum...
Yıllar boyunca yazılarımın beş para etmediğini düşündüm, bir kısmını ortaya koyacak cesaretim dahi yoktu, bir şeyler ters gidiyordu hep, bütün dünya gerçeği biliyor ama ben akıntıya karşı yalnız başıma kürek çekiyor gibi hissediyordum kendimi. Bu bir ara tuhaf bir arsızlığa dönüştü, evet zerre değeri yok ama var gibisinden bir kayıtsızlığa sardırdı kendini, neden, neden inatla devam ediyordum ki? Ekmeğimi yazıdan kazanmıyorum, hayatımın yazı ile varolanı okumaktan başka hiçbir kesişme noktası yok, tamam iyi de bir okur sayılarım, en azından zaman içerisinde süzgeçden geçmiş ve değerlendirme noktasında estetik bir boyuta ulaşmış okumalarım ama neden zahmetli ve çıldırasıya yalnız gerçekleşen bu eylemi neredeyse gittiğim her yere taşıyorum sanki sorusu ile epey bir müddet haşır neşir oldum. Ve artık cevabı biliyorum...
Sizi burada görünce aklıma hep Evliya Çelebi gelir. Bugün birisinin böyle bir rüya sonucu gezmesinin çok daha zor olacağını düşünürüm. Kimbilir kaç pasaport lazım.
Evliya Çelebi hiç pasaport kullandı mı acaba?
Evliya Çelebi ile bir akrabalığınız var mı merak etmiyor değilim?
Bu forumda yeni konular açamazsınız Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı değiştiremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı silemezsiniz Bu forumdaki anketlerde oy kullanamazsınız
Karakutu
gerçekçi ol; kötümser bak!
Favorilere Ekle!
İletişim Formu
