Nedensiz sevgi olur? Bir annesin çocuğuna duyduğu sevgi nedensizdir.Çocuk iyi biride olsa, kötü biride anne için o mükemmeldir.Tek varlıktır sevilebilecek.
Anne sevgisinin nedensiz değil çıkarsız olduğunu düşünüyorum.Anne sevgisi, kazanılmış bir sevgi değil Allah tarafından çocuğa verilmiş paha biçilmez bir hediyedir.
Öncelikle hiçbir şey nedensiz değildir. Neden yoksa olum hali de yoktur.
Anne sevgisi nedensiz veya çıkarsız değildir. Zira çoçuğu sayesinde aldığı hazların, sevincin, huzurun, yaşam umudunu vesaire... kaybetmek istemez. Çoçuk bir tür "kendi" sembolüdür. Kendisinin ürünü ve kendisinin sonucu. Ve vahşice onu kollar, korur. Bu vahşi içgüdü sevgidir. Ve bu sevgi en korkunç uçurumları olan türüne yakınsayabilir... Bağlılık ve sahiplenme içgüdüsü muazzamdır. Zira kendi ile ilişkililiği olduğundan tüm hayat boyu süregider.
Bu sevgi her tür karşılıkdan ziyade, bir manevrizmadır. Kan güder, kan alır, kan verir. Tehdit sonucu, "kişi nasıl tehlikeli bir durumdan kendini kurtarma isteminde ise" gibi, sevgi, kendini kurtarma, yaşamda kalma güdüsünün alışverişine tutunur.
Şimdi çocuklara öğlen yemeği hazırlıyorum.Okula götürüp onlara yedireyim, ilk fırsatta bahsederim olur mu?(Malum tam gün eğitim başa bela oldu.Yorucu, yorucu, yorucu....)
En son neclabolat tarafından Çrş Nis 16, 2008 4:19 pm tarihinde değiştirildi, toplamda 1 kere değiştirildi
Yaşım 22 idi.Küçük bir misafir çaldı kapımızı, ben geliyorum dedi.Sormadı hiç -Gelebilir miyim,?Müsait misiniz?Pat diye, öylece.Buyur ettik.Davet etmesek te, hazırlıksız yakalanmış olsak ta kapıyı çalışına sebep biz değil miydik?
Oğlum, canımın içi Umut'um, umudum.Anne olmayı öğretti bana.Ne bilebilirdim ki annelikle ilgili.Onu beklerken hiç kestiremezdim böylesi bir sevgi yaşayacağımı.Üstelik epey de rahatsızlık vermişti bana, bize.Gece gündüz demeden kusuyordum.Hiç bir şey yemiyor, içmiyor, hiçbir kokuya katlanamıyor, sürekli tükürüyordum.Çekilmez olmuştum.Hastaneler, beyaz önlükler, şişe şişe serumlar, kollarım ve ellerim mor, patlamış damarlar, iğrenç kokular,ismini söyleyemediğim, zihnimde canlandırmaya bile tahammül edemediğim yiyecekler.Yatak ve banyo arasında geçen 9 aydan sonra, kan revan içinde, acıyla, korkuyla, bağırışlarım arasında geldi küçük Umut.Canımm.Nasıl da minikti.Hemşire bedenindeki kanları temizlerken, ilk aşısını yaparken endişelenmiştim canını acıtacak diye.Hemşire alışkın tavırlarıyla, hiç tereddüt etmeden, hızla sildi bebeğimi,kilosunu tarttı, boyunu ölçtü, bilekliğini taktı, sardı sarmaladı ve göğsüme yatırdı.Ağlamıyordu ama, açamıyordu da şişmiş gözlerini.Buruşuk elleri yumuk yumuktu.Zar zor gözlerini açtığında, gri gözlerini görebiliyordum.Tek yapabildiği şey ağzını açmak, meme arıyor.
-Yani şimdi 9 aydır içimdeki sen miydin?Attığı ani tekmelerle beni yerimden hoplatan. Sen miydin aylarca kusmama sebep olan?Ben seni içimde mi büyüttüm?Kalbinin atışını dinlemiştik babanla, hareketlerini izlemiştik karnımda.Yani şimdi sana ben mi bakıcam?Peki nasıl olacak bu?Nasıl emzireceğim?Ya ağlar da susmazsan?Ya derdini anlayamazsam?Ya ben olmazsam?Ne yaparsın sen?Sen kendine bakamazsın ki!Ben olmazsam kim doyurur seni?Kim derdini anlamaya çalışır?Kim korur, kim kollar?Nasıl da savunmasızsın.Bebeğim ben hep yanında olurum.Kimselerin seni incitmesine izin vermem, ta ki sen dur diyene kadar.Kolunu çarptığın sehpaya ah! yaparım ben.Yemem sana yediririm.Bu zalim dünyada kol kanat gererim sana.Kucakla beni sımsıkı.Minik başını koy omzuma,sütüm koksun nefesin.Annemm. Küçük ellerin avuçlarımda. Emzireyim seni, gözlerin gözlerimde.Uykuların uykumda, öpüşlerin dudağımda, bakışın sıcağımda.Elinden tutup parka ilk gidişimiz, öğrendiğin ilk hece,ilk bisikletin,ağrıyla, salyalarla, bütün huysuzluğunla gelen ilk dişin, ağrısıyla uyutmayan kulağın, düşmeyen ateşin, bana ilk anne diyişin...
Yani sevgi sebepsiz olmaz diye düşünüyorum.Çocuklarıma olan sevgim sebepsiz değil.Belki beklentisiz, ama sebepsiz değil.Yüzlerce sebebim var.Onları sevdikçe sebeplerim,sebeplerim çoğaldıkça sevgim çoğaldı.Ve sonunda ömrüme sebep oldular.
Sorumu özenle yanıtladığınız için teşekkür ederim nejlabolat.Size çocuklarınızla birlikte hayırlı,sağlıklı,huzurlu ve mutlu bir ömür dilemek geldi içimden.(Amin)
Nedenler yorar bazen. Ve insan öylesine yaşamaya başlar öylesine işte. Koca bir nedene dönüşür. Sevmek ve sevilmek kurtarır belki onu, sonuç mutluluk olur.
Bu forumda yeni konular açamazsınız Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı değiştiremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı silemezsiniz Bu forumdaki anketlerde oy kullanamazsınız
Karakutu
Dağ Başında...
Favorilere Ekle!
İletişim Formu
