Bir bunalım halidir sürüp gidiyor. Göğden üzerimize yağan enerjinin moleküllerinden ( bahsetmek imkanlarımız dahilinde değil. Hücrelerimiz şifreyi çözemeseler de durum tespiti yapabiliyorlar Allahtan.
Biz her şeye rağmen göğü seyretmeye devam edelim.
Kapı olsa olsa göğden açılır insan için…
*
Pencereye kuş kondu, ekmek kırıntısı bulamayınca uçup gitti. Bense ekmekleri sıkıca bağladığım poşetlerde istifliyordum. Nimeti düğümledik…
*
Et yemek garip bir şey; kemikler, damarlar ve yağa doymuş parçalar…
*
Yaz geldi ya çulunu alan balkona koştu. Ve sesler, sesler, sesler…
Sessizliğe en çok ihtiyaç duyduğum-uz anda…
*
Kızın boynunda gümüş bir kolye, ona sorsan daha güzeli yok, kendisinden de…
*
Sarı…
Herkesin üzerinde bir parça sarı var. Eteğinde yoksa bluzunda, onda yoksa çantada, olmadı ayakkabı da o da olmadı eşarpta… Renk seçimlerimizde bile tek başımıza değiliz… Hayret ki ne hayret… İnat ettim bu sene sarıdan uzak duracağım. Ama çerçevedeki resim bana, bu ne yaman çelişki diye bakıyor, görmezden gelebilirim onu da. ))
Şikayet değil benim ki, sızlanma… Zaman zaman bir sıtma gibi sarar her yanımı. Sonra tortop oturur olan biteni seyrederim. Ne çok pişmanlığım var Ya Rab, ne çok sızlanma anım… Herkes gibi…
Parmağımı kıpırdatacak halim yok, yaşam çağırırken beni sandalına. Sudan korkma bahanesini öne sürüyorum her seferinde, kıyıda da yaşanır diyorum.
Kıyıda… Her yanı bataklık olsa da…
*
Durup beklemekten başka çıkar yol var, hatta çok yol var ama yürünemez halde...
İnsan mutsuz olduğu zaman seçimini hep kaçma yönünde gösterir. O anın içinden kaçıp kurtulmak için bir sonraki adımını feda eder. Sonrasını düşünecek vakti yok gibidir. İnsanın ölümü istemesinin yegane sebeplerinden biridir mutsuzluk halleri. En çok bu yüzden ötelere kaçmayı ister insan, (kaçıp) kurtulmayı değil ama. Bilinmezlik korkutur, aynı zamanda umut da barındırır içinde. Umut olmasaydı, insan kaçmayı bir an olsun aklından geçirmezdi.
*
…Ve zarar vermek her zaman çok yönlü bir eylemdir…
*
Dua ederken insan, kainatı omuzlarına almış gibidir.
*
Başkası için ne kadar çok şey istersen, kendi haneni de o kadar beyaz eylemiş olursun.
*
Kaç ve kurtul hayatın kalbinden…
Kaçma, hayat bir yerlerde yine yeniden bulacak seni…
Hayat kaçanların peşine düşer, iz sürer yorulmadan…
Kaçanların ayak uçlarında uçurumlar belirir hep…
Uçurumlar, koca ağızlı çuval gibi… Sonu hep vardır hep olacak…
Son, aklımızı çelemez artık, insan için son diye bir şey yok…
Son, hep başlangıçların bir adım berisinde durur, kandırır…
Nokta hiçbir zaman bitti demez… Bitirmek istemez…
Nokta, insanın sonu var etmek için çırpındığı tek yerdir…
*
İnsan, çırpın çırpın çırpın senin için bir gök varedildi, göğden sonrası yok senin için…
Tekrara düştük aynı mevzuya dair;ufku delip geçmek varken,dönüp geriye bakmak.
Hangi yarımı yaralayıp tamamlamak bu niyet.
Bu anların toplamında kalakalıyorum.
Kapıdan ve pencereden evin içine saldırıyor sıcak hava. Serinleme derdinde olanlar çocuklar değil, günün bu saatinde top koşturuyorlar sokakta. Ne mutlu olsun onlara, güneşi görmezden gelmek de mümkün.
*
Verdiği sözü yerine getirmeyen yığınlar var. İnsan tanrıya verdiği sözü nasıl layıkıyla yerine getirmiyorsa, bir başkasına verdiği sözü de her defasında askıda salınmaya bırakıyor.
Söz, bir akittir aslında. Bekleyen tarafı mağdur etmek var işin ucunda…
Kimin umurunda…
Geldiğimiz nokta, güvensizlik…
*
Hayret, karga saksıdaki yeşillikten vazgeçti. Ben cama tıklamıyorum, o zaten gelmiyor. Bu arada çiçekler sarı sarı. (
konuşuyordum
büyük laflar ediyordum
yağmurda ıslanıyor
kara gömülüyordum
bahçelerden karpuz topluyor
ve domates çalıyordum
kuzuların başını okşuyor
tavuklara yem veriyordum
su içiyor
ekmeğin çıtırtısını seviyordum
konuşuyordum
elimi kolumu sallıyordum
adam olmayana sövüyordum
annemi dinlemiyor
babamdan ölesiye korkuyordum
saatlerce bağdaş kurup oturuyordum
soba yanarken ve yanmazken
ısınıyordum
savaşı yaşıyordum
camları bantlıyorlardı
pencerelere tavuk asılırken
nöbet bekliyordu
eli silaha alışmamış adamlar
ben konuşuyordum
su içiyordum
yıldızları seviyordum
barış nedir bilmiyordum
umursamıyordum olup biteni
sloganlara inanmıyordum
hayatı seviyordum
meydanlara doluşanları anlamıyordum
çocukların gözlerine hiç bakmıyordum
ekmeklerine göz dikmiyordum
konuşuyordum
çıplak ayaklarına bakıyordum
benimkine ne kadar da benziyorlardı
ağaç dikiyordum
ders çalışıyor
hiç başarılı olamıyordum
nerden geldiğini bilmediğim etleri yiyordum
ve ağız dolusu konuşuyordum
ölümün sessiz gelişi hoşuma gidiyordu
tazen canlar zamansız gidince
ben de ağlıyordum herkes gibi
herkes gibi büyüklerin ardından dua ediyordum
bağırıyordum
kaşlarımı çatıyordum
kalbime kanı en iyi ben pompalıyordum
damarlarım genişledikçe
daha çok bağırıyordum
nefesimi tutuyordum
çocuklara benziyordum en çok
en çok anneme benziyordum
Mutluluk için sebepler yaratan Rabbim, umudun mutluluğun özbeöz kardeşi olduğunu gösteriyorsun her seferinde. Ayağı çukura saplandı mı, dünyasını çukurdan ibaret sanır insan. Ne zaman ki gök sonsuzluk oyununa başlar, çukurdaki insan başın göğe verir…
Yaşamak için öylesine bir gün işte bugün…
Topuklarına bakarak yürüyenlere imreniyorum. Yaşamak onlar için bir topuktan ibaret. Sızlayan tek yerleri topuklarıdır ve kimse hesap soramaz onlara, topukların neden suya susamış toprak gibi, diye… Can damarlarının nasırlaştığı tek yerdir topuklar belki de…
Bugün öylesine yaşamak için bir gün işte…
İnsanlar evlerine ekmek götürme derdindeyken, sorulması gereken bütün sorulara kapıları kapadı. Efendiler bunu istiyordu zaten. Varla yok arasında hiçbir fark olmadığını unutturmak istiyorlardı, başardılar.
Bugün öylesine bir gün işte…
Elim yazıya gitmiyor bir türlü. Bir küskünlük halidir gidiyor. Kelimelerle boğuşmaktansa bir kenara çekilip izlemek daha az yorucu olur gibime geliyor. Tembelleşen bir zihin kaybetmeyi hak ediyor demektir.
Bugün…
Felaket tellalı gibi yayın yapan televizyon kanalları bezdirdi. Ama ipler hala onun elinde, bırakacağa da benzemiyor. Bir dönem kadın programlarının içeriğinden şikayet edenler şimdilerde daha mutsuz olmalı. Hem kadın programları var hem bütün programlara bir barnak bal tadında serpilmiş durumda. Görünen neyse doğru olan odur hesabı… Bildik konuların ayrıntılarına girme niyetinde değilim. Her nerede yaşatılıyorsanız, oradan bakınız lütfen…
Gün…
Arılara bir haller oldu. Toplu ölümler var… Gidişat kaygı verici cidden.
“Nasıl olsa öleceğiz, öyle ya da böyle. Bal yemeden de yaşayabiliriz nasılsa…” gibi düşünceler belirirse aklımızda, söz veriyorum şaşırmayacağım.
Kayıt: May 26, 2007 Mesajlar: 207 Nereden: Muğla/Yatağan
Tarih: Cmt Hzr 28, 2008 7:25 pm Mesaj konusu:
Doğduğu an, ilk emdiği an, ilk gülüş ilk ...
Bir ömrün tüm yükünü gülümsediği an alıyor omuzlarımdan, bütün dünya sırtıma biniyor gaz sancılarıyla kıvrandığı an...
Yukarıyı okudum da çok değil bir ay önce bi fanusta değildi hayat. okula başladığım an fanusun kapağı açılacak malesef...
Bu forumda yeni konular açamazsınız Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı değiştiremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı silemezsiniz Bu forumdaki anketlerde oy kullanamazsınız
Karakutu
Dünyanın Dışında Herhangi Bir Yer
Favorilere Ekle!
İletişim Formu
bahsetmek imkanlarımız dahilinde değil. Hücrelerimiz şifreyi çözemeseler de durum tespiti yapabiliyorlar Allahtan.
