Kayıt: Jun 10, 2006 Mesajlar: 177 Nereden: Dipte Bir Yerlerde
Tarih: Pts Eyl 10, 2007 8:56 pm Mesaj konusu:
hayat dediğin yalnızca
soğuk buğuların üzerine çizdiğimiz yuvarlaktan ve çöpadamlardan ibaret
herkes kendi dünyasını yaratır bu buhu üzerindeki parmak gösterisiyle
her insan tanrı olabiliyor bunun vesilesiyle
O: "Allah herkese yakındır" dedi.
Öteki: "Elbette Allah herkese yakındır. Bunda şüphe yok. Bu yüzden belirleyici olan Allah'ın kula yakınlığı değil, kulun Allah'a ne kadar yakın olduğudur" dedi.
Sustular.
Sukut ikisininde elinden tuttu, götürdü.
Gerçeğin bağrında filizlenen oyun,
oyunun uzandığı ölüm,
ölüm duygusundan doğan yaşantı damlacıkları,
göz yaşında titreşen, çılgın kahkaha,
delilikte tüneyen akıl,
akıldan türeyen, gönülden örülmüş
çok gülünç-lü ve çok acıklı; dünya.
En son Diaspora_Hedonist tarafından Sal Eyl 11, 2007 1:14 pm tarihinde değiştirildi, toplamda 1 kere değiştirildi
Dedem anlatmıştı; Bizim köyde ufacık, kara bir adam varmış.
Adamın gençliğinde yaptığı tek şey; kuduz köpek gibi yaban duran, sahipsiz ne kadar söz varsa hepsine sahip çıkmakmış, evcilleştirmekmiş. Sonra bu onun en büyük gücü olmuş. O daha gah! gah! demeden kelimeler koşar gelirmiş.
İstediği konuyu "piç" istediği konuyu "şah" yaparmış.
Ben: Bir ruhun ete kemiğe bürünerek yaratılmış haliyim, insanım...
Kendim: İnsana verilmiş olan akıl ve duyguları yaşayan , yaşatan; kimi zaman herkesten farklı , kimi zaman herkesle aynı hisseden bir ruhum...
Vicdan: Ruhumdaki en derin, en güçlü, en kuvvetli, hiçbir zaman kaçamayacağım, kutulamayacağım, hesap soran çok güçlü bir ses, içimdeki yankım, özüm...
Şair'in resmine ne zaman baksa, ruhu hercümerç olurdu. Bu gün yine baktı. Bakışlarında şu yazıyordu; "Aykırılığın şuurlara diken gibi batsada, ben tüm gücümle göğsümü sana dayıyorum, daha çok kanat ve beni kendine kandır.
Ne kadar çok muadilin vardı, bazıları senden daha büyük şair sayılıyordu. Ve belkide daha iyi şairdi. Ama hiç biri sen kadar -şiir- değildi."
Baba; akşam gelir-evin en önemli yerine oturur; taş gibi, soğuk, kökü yitik-belki küskün.
Ana; evde uyuklayan bir gölge- silik bir hayal-insiyaklarıyla yaşayan kucak.
Çocuk; bir çift kömür göz-bakmıyor, eşyayı ruhuna sızdırıyor-bir tutam saç.
Bu forumda yeni konular açamazsınız Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı değiştiremezsiniz Bu forumdaki mesajlarınızı silemezsiniz Bu forumdaki anketlerde oy kullanamazsınız
Karakutu
Kayıp Eşya Bürosu
Favorilere Ekle!
İletişim Formu
