Bazen işte kendi-nizi otomatik pilota bağlanmış bulursunuz.
Kendiniz bağladınız aslında kendinizi otomatik pilota. O düğme sizin düğmeniz.

Yarı farkındaydınız; değildiniz: Ama düğmeye siz bastınız.
Şimdi bakıyorsunuz sizi taşıyan o tek kişilik uçak, uçağınız yani, tepe aşağı süzülüyor.
Evet uçağınızın düştüğünü söyleyemeyeceğiz.

Zira uçak, otomatik pilota bağlı. Bağlandı. Bağlanmış yani. Sizin tarafınızdan.
Siz hatırlamıyor olabilirsiniz.

İşte bir ses geçiyor sıkıntıdan
baksam pencerede yağmur da var,
hani saçlarını ya da göğsünü
çok ince bir hüzünle bezeyen.
Oyuncaklar da var yalnızlıktan
bir parkta ölümü güzel kılar,
hani sarmaşıkça uzandığın yatakta
durmadan aşıladığım sana.

Hayır yaşamıyor suda o balık,
bir yanıltı daha çiçek aldığım.
Herkesin bebeği var odalarda
ölüme ve daha sıkılmak için.
Uzayan sakalım sabaha kadar
uçup giden bir kuş koynundan,
belki yanında bile olmadım.

dokunmak acıtmaktır
güzellik  evidir  iyiliğin
ruh, dünyanın direğidir
düşünce, aşkın artığıdır
her insan bir toplumdur
her renk sonsuzluğa varır
her canlı kendiyle örtüşür
her şey mutludur kendiyle
bilgi, bilinmek için değildir
her düşünce bir tür uykudur
kendisizlikten ibarettir insan