Olan oldu, biten bitti, basılan basıldı, boşuna tartışıyoruz: Yeni paralar hazır, yılbaşında dolaşıma çıkacak, sen istediğin kadar beğen ya da beğenme...

Başbakanın "beğenmiyorsan Boğaz Köprüsü'nden geçme, arabalı vapura bin" dediği gibi, bir yönetici çıkar da "beğenmediysen kullanma" derse ne yapacağız? Bakkala çakkala "yeni beş liranın arkasında yer alan Ordinaryüs Profesör Aydın Sayılı'nın tipinden hoşlanmadım, zaten kendisini tanıyan da yok memlekette, vermiyorum ekmekle gazetenin ve de yoğurdun parasını" mı diyeceğiz?

Dolayısıyla, bu yazı gereksiz bir yazıdır. Ona bakarsanız, Enis Batur'un çok sevdiğim deyimiyle "her yazı, aslında yazılmasa da olur!"

şimdi burda kar yağıyorsa her yerde yağıyordur ve vakit dardır
su geçirmez çizmeleri de vardır aman vermez yıldırım çekenleri de
ve polisleri, polisten kaçanları ve düzgün cümle yapanları
anayasaya giriş, felsefeye başlangıç ve statik okuyanları
ağaç okşayanları, ekmek dilimlemeyi ve yemeyi sevenleri
-arada bir ateş gibi yakıp geçmeden tarihin kundurası-
mevsim sonu ucuz satışları, indirimli fiyatları ve hiç düşlemeden
bir incir ağacının bütün bir yaz süren denizli rüyasını
doğduğu yerin yitik anısını bulduğunu sanarak
sevenler vardır
dördüncü boyuta göre bile
vakit dardır.

63. doğum gününe birkaç hafta kala, hayatına son verdi Guy Debord. 28 Aralık 1931'de Paris’te doğmuştu. Ölümü de yaşamı gibi büyük bir gizem içinde kaldı. Bir filozof, yazar ve sinemacı olarak, yıkıcılığı sanata taşımış birisi olarak, bugün dahi yapıtları yeterince tartışılabilmiş ve anlaşılabilmiş değil. Aslında onun amacı da anlaşılabilmekten çok tartışılabilmek olmuştu. Günümüzde Guy Debord'un özellikle "Gösteri Toplumu" eseriyle bir kahin olduğunu düşünen aydın sayısı az değil. Gerçekten de o kitapta ortaya attığı tezler, hemen hemen bütün yönleriyle doğrulanmış ve doğrulanmaya da devam ediyor. 1967'de Paris'te Buchet-Chastel yayınevi tarafından yayımlandığında, bir 68 aşırılığı olarak görülmüş ve biraz da küçümsenmişti o günlerde. Ama zaman geçtikçe Guy Debord'un bütün tespitleri hayatla sınandıktan sonra herkes bu yapıtın hakkını vermeye başladı. Ama onun yapıtlarının koyu bir karamsarlığı barındırdığını ve devrimci düşüncelerinin bu karamsarlıkla beslendiğini hemen belirtmeliyim.

Bayramda bir avuç da, kızlı-erkekli 6-7 yaş çocuğu geldi kapıya, bayramlaşmak için.
Henüz “riya” tozlarına bulanmamış masum bakışlarıyla, ne kadar da sevimliydiler.

* * *
Bayramın sonuncu günü ikindiüstü, kapı adeta ürkekimsi bir titreşimle çalındı.
Açtığımda, yine sevimli bir ufaklık duruyordu karşımda ve utangaç bir sesle:
- Bayramınızı kutlarım, diyordu.
- Ben nerde oturuyorsun bakayım, diye sordum.
- İki sokak yukarda, dedi; sonra da kendisince önemli olan bir ailenin adını söyleyerek:
- Onların komşusuyuz, diye ekledi.