Ölüm yoksa, varlık da yok! Sen de yoksun! Aşk da, ahlak da, hırs, adalet, merhamet, emek, sevgi de yok…
İnkarcılığın sonu iğrenç bir hiçlik…

Yakınında ölenler, kahpelikler, ayrılıklar bir kırbaç gibi, en acılı halinde bilincinde şaklar!

Yoga, Fheng şui, transantal meditasyon, diyetler, rejimler, anti agingler ve bir sürü göt-göbek eriticisi alet edavat…

İletişim-pazarlama ilahlarının pompaladığı hiçbir ‘ölümsüzlük projesi’ ve yeni din, ölüm korkusuna karşı bir savunma taktiği olamaz…



“Dünyanın en üstün harikası, etrafındaki insanların ölümlü olduklarını gördüğü halde kendisinin hiç ölmeyeceğine inanan insanoğludur.” Hint Destanı Mahabharata’da geçen bir diyalog bu. ‘Hiç ölmeyecekmiş gibi dünya için çalışmak’ mevzuu yani. Bütün insanlar, ta genlerinin her atomuna işlemiş bu bastırılmış ölüm korkusu ile yüzleşmemek için öyle ya da böyle mücadele eder. Ölüm korkusuyla yüzleşmek her babayiğidin harcı değildir.

Şiirler, romanlar, öyküler, efsaneler türetmiş insanoğlu, kimi ölümü kutsamış, kimi hayat ve aşk demiş, kimi ‘büyük sonu’ yok saymış. Doğu, erdemini Necip Fazıl gibi yansıtırken perdeye, Batı da ise her boka püsüre tapınan ‘edebiyat şaheseri’ Marquis de Sade çıkmış. (Bakmayın, ‘bok püsürü’ laf ola diye yazmadım. Kendisi, ciddi ciddi, bokuyla duvara yazdıklarını, meyve yedirdiği kızların bokunu nasıl kaşık kaşık mideye indirdiğini yazan ve milyonlar satan modern zamanların sado-mazohist kuramcısı olur.)

Ölümü inkar ettikçe, hayata yükleyeceğimiz anlamları, sevinçlerimizi, hüzünlerimizi de yitik zamanlarda, yanlış mekanlarda aramaya başlıyoruz. Psikiyatrların karşısında, ölümü dahi elinden almış zavallılarız artık. Çünkü sigorta şirketleri psikoterapi için para ödememeye başladığından beri, psikoloji de eczanelere çalışan bir bilim dalı oldu. İnsan yok, ruh yok, ahlak yok, merhamet yok, ilaç var sadece. Her genç kızın çantasında avuç avuç tükettiği-tükendiği ömür törpüsü ‘şekerleme’lerden var artık…

Irvin Yalom, ölümün, tüm nevrotik kaygıları tedavi ettiğini, ölüm kabullenildikçe insanlararası ilişkilerdeki reddedilme korkusunun silinip gittiğini ve insanların hayata başka perspektiflerden bakmaya başladığını belirterek, “Önemli olan, ölümü inkardan vazgeçecek kadar cesaretimizin olması ve endişelerimizi daha anlamlı amaçları olan hayatlar yaşamak için kullanıp kullanmayacağımızdır” der.

Ölüm yoksa, bil ki sen de yoksun! Aşk da yok, ahlak, hayat, hırs, adalet, merhamet, emek, insan, sevgi de yok… İnkarcılığın sonu iğrenç bir hiçlik…
Ölümü kutsamak değil muradım! Ama yok saymanın erdemsizliğine öfkeleniyorum. Lucretius ne diyordu o meşhur öğretisinde, “Ölümün olduğu yerde ben yokum. Benim olduğum yerde ölüm yok!” Korkularından, tedirginliklerinden uzak durmak için sığındığın bilinçaltın kurtaramaz ki seni bu korkudan. Yakınında ölenler, yitip gidenler, kahpelikler, ayrılıklar bir kırbaç gibi, en acılı halinde bilincinde şaklar!

Yoga, Fheng şui, transantal meditasyon, Atkins diyetleri, karbonhidrat-protein rejimleri, anti agingler ve bir sürü göt-göbek eriticisi alet edavat… İletişim-pazarlama ilahlarının pompaladığı hiçbir ‘ölümsüzlük projesi’ ve yeni din, pusuda bekleyen ölüm korkusuna karşı bir savunma taktiği olamaz…

İnkar da etmeyeceğiz, kutsamayacağız da ölümü… Doğum kadar doğaldır ölüm… Para kazanma ve kariyer hırsının manyaklaştırdığı bilinçlerimiz bu en normal hadiseyi, ya korkuların efendisi kabuslara, ya ritüellerin kurbanı ayinlere çeviriyor… Bir koltuk için en yakınındakini tepeleyen kariyer bağımlıları, ölümlülük fikrine yaşlanmadan kavuşursa, hırsına gem vurabilir ancak…

Ezenler, acımayanlar, yüreği kaskatı kesenler, plaza tanrıları, fanisiniz işte fani! İnsan fani olduğunu hatırladıkça, hayatın anlamını sorgulamaya, damarlarına merhamet akmaya başlar. Aşağıladığı, ezmeye çalıştığı insanın da kendisiyle aynı hayatın yoldaşı olduğunu düşünür, birliktelikler derinleşir…

Sadece ihtiyarlanınca hatırlanacak bir şey değildir ölüm…

O her zaman canlıdır…!