Siz, psikiyatrların elinde pelteleşmiş ete dönen antidepresan manyakları!

İlaç bağımlısı ruhlarınızı, canlı cesede çevirdiğiniz yetmez mi?

Siz, intiharın kıyılarında gezen melankolik sakatlar!

Bu dünyadaki tek özgürlüğünüz olan ölümü kendi ellerinizle yok ettiğinizi anlamıyor musunuz?


Bir oyun yeri değil mi buralar, gurbette değil miyiz, bir hurma gölgesi değil mi hayat, sahi elmanın ilk ısırıldığı mekan sılamız değil miydi..? Bir oyun-oynaştır ömür, yalnızlığımız bile bu koca sahnenin provası ile geçmez mi? Seyircisiz ve rol ezberleri ile… Ama her zaman başroldedir ölüm!

Bir yakını ölünce insanın, hele de genç bir ölümse bu, “Bütün bir Doğu kültürünün dayanak noktası olan dünyanın geçiciliği, o nedenle de manasızlığı düşüncesi, bir değirmen taşı gibi üstünüze abanıyor” diyor H. Bülent Kahraman. Aslında abanan değirmen taşı, bir metafordan ziyade lönk! diye çöken, sırt çevrilen en katı gerçektir. Ölüm tek gerçek, tek özgürlük, aslında tek kurtuluş…

Tolstoy, tam onbeş senesini, ‘kafama dayadığım piştovun mermisiyle mi, boynuma bir ilmek geçirerek mi, yoksa kayalıklardan aşağı atlayarak mı ölsem’ diye düşünerek geçirmiş. Çünkü demiş, “Ben aydın olarak toplumun bir adım önünde isem, hayatın nihai gerçekliğinin ölüm olduğunun bilincinde isem, avam gibi ölümümü bekleyeceğime, yine bir adım önde ecelime kavuşayım”… Sonra, bilgiyi kabuslaştırmak yerine, hayatın bilgeliğine tutunmuş bir amcanın asude yaşantısına çarpılarak vazgeçmiş intihardan…

Gündüz Vassaf ise “Cehenneme Övgü”de, ölümün bu dünyada insanoğlunun tek özgürlüğü olduğunu söyler. Örneğin insan bir sınava girerse, iki ihtimalli sonucu vardır bunun; ya kazanacak ya kaybedecektir! İstediğiniz her örneğe teşmil edebilirsiniz bunu. Sonuçta birden fazla da olsa karşınıza çıkan olasılıklardır…

Mademki özgürlük, bilinmezliktir. Bir şey, ancak bilinmez ise gerçek anlamda özgürlüktür. O halde ölümden gayrı her şeyin ihtimallere çıkması, vaktinin bilinmezliği nedeniyle ölümü tek özgürlük haline getirmektedir. Bir tek, ne zaman öleceğimizi bilemeyiz. İhtimali, olasılığı, şıkları yoktur, şakaya gelmez ölüm! Bu dünyadaki her şeyin sonu öyle ya da böyle tahmin edilebildiğine göre, tek özgürlük kalıyor geriye o da; Ölüm!
Siz, psikiyatrların elinde pelteleşmiş ete dönen antidepresan manyakları! Bağımlıya dönüşmüş ruhlarınızı, ilaçlarla canlı cesede çevirdiğinizin farkında değil misiniz?

Siz, intiharın kıyılarında gezen melankolik sakatlar! Bu dünyadaki tek özgürlüğünüz olan ölümü kendi ellerinizle yok ettiğinizi anlamıyor musunuz?
Zamana and içen Tanrı’ya inat, özgürlüğünüzü, miladi takvimin ‘özel günleri’nden birine hapsetmiyor musunuz?
En fazla bir dostun günlüğünde, vaktin kelepçesine vurulup, iki damla gözyaşına kurban etmiyor musunuz?

Gencecik bedenler, taptaze ruhlar, kendi coğrafyalarında batan güneşle birlikte, tüm dünyanın da karanlığa gömdüğüne inanıyor. Her dem başka baharların geldiğini, bir yerlerde güneşin yeniden doğduğunu hatırlayacak kadar boş değil bellekleri… Teknolojik külfetin ağır makinalıları süzgece çevirmiş beyinlerini…

Aşkı kısa mesaj, özgürlüğü ‘düşük bel’ pantolon, ayrılık acısının tedavisini chat zanneden, varoluş sorunu ne bilmeyen, intikam diye yalnızca intiharı belleyen genç yüreklerin genç ölümleri…

Yediğiniz nanenin, kaç ciğeri köz ettiğini anlayın bari…..