Elem ve keder içindeyim, Değerli Okur.
Belki o kadar da ‘elem ve keder içinde’ değil de, başka kelimeler içindeydim.

Ama Hürriyet Cumartesi’de Nilüfer’le yapılan röportajda “Çok üzüldüğüm bir dönemdi, elem ve keder içindeyken bir gün silkindim, kendime geldim ve bu sözleri yazdım” demiş Nilüfer.

Onun sözlerini çalmış olabilirim yani.

Yazdığı sözler de şahane ötesi. A-HA (1 müzik grubu) şuraya yazıyor ve hepimize direk flaması olmasını diliyorum:

“Ben bu gemileri yakmasını da

Ben bu durumdan çıkmasını da, bilirim.”

Bu Kadın (Bu: Nilüfer yani) “Son pişmanlık neye yarar/Her şeyin bedeli var/Buraya kadar”ı da, hani Müslüm Reklambaba’nın patlattığı Asya Şarkısı’nı da yazmış kişidir.

Duruyor duruyor, bombanın pimini çekiyor yani.

NEDEN elemler ve kederler içinde olduğuma gelir isek (makale ilerledikçe duyguların miktarı da artıyor tabii) Gökhan H. Özgün’ün Radikal’den ayrılması yetmemiş gibi, ben böyle 1 ‘Separation Anxiety’nin sularında beşiğimi, pardon ceviz kayğımı tıngır mıngır sallar iken-

Murat Belge gitti!

Şimdi böyle ‘bu durumdan çıkmasını da bilmiş’ yazıyor olsam da çarşamba gününü Moldava’da, perşembe ve cuma günlerini Vatan Toprakları’nda ağır üzülerek ve telefonda konuşmaktan sesim kısılarak geçirdim.

Hissiyatımı şu şekilde özetleyebilirim: Hani yarım saatliğine komşuya ya da deniz kenarına çay içmeye inmişim de, döndüğümde bakmışım ki-

Aile Yadigârı Tablo (Rembrandt) çalınmış! (Babababa- ne klâs aile kızıymışım!)

Ben böyle durumlarda derhal kendimi suçlarım; inmeseydin/gitmeseydin çay içmeye diye diye. ‘Senin yüzünden oldu’ Suç Mantarlığı.

Ya da bekçisi olduğum Müze’nin beş dakikalığına kapısının önüne çıkmışım da sigara içeyim diye, salonun en değerli eseri (Rembrandt) çalınmış!

Neden Rembrandt’ladığımın farkında değilim. Ama başından beri bu Rembrandt ve Çalınan Tablo Hissiyatlanması!

Şimdi salonda giden tablonun izlerini seyrede ede; elem ve kederler içindeyim.

Zira duvarlarını benim gibi tablo basması halinde tutanlar, o izlerin doldurulmasının ne kadar güç olduğunu pek iyi bilirler.

Santralİstanbul’daki bitmekbilmez ‘Modern ve Ötesi’ne arkadaşım (KötüKedi) yüzünden birkaç küçük resim verdim diye, iz görmeye dayanamayan ruhumu teskin edebilmek için as onu oraya/as bunu buraya ne kadar debelendiğimi ve tam izi kapayacak/kapsayacak yeni bir tablo almaya bile giriştiğimi bırrrrlayarak, hatırlayabilirim.

‘İz Korkusu’ da diyebiliriz. ‘Bekçilik Endişesi’ de.

Zira herrr yurtdışına gittiğimde Memleket’te kötü 1 şeyler olduğuna dair hissiyatım, bu Rembrandt Hırsızlığı artı Yargı Muhtırası’yla iyice pekişti.

1 Bekçi (Murtadella?) olarak Yurt’tan hiç çıkmamam mı icap ediyor yani? Göklerin burnuma dayadığı mesaj BU MU?

Ama memlekette mütemadiyen kötü şeyler olduğu için, bunların bir kısmının ben yurtdışındayken cereyan ediyor olması tres tres normal.

Bir de VEDA yazısında, yazılarını elle yazıp yolladığı için Cevdet’e teşekkür eden kısmı yok mu Murat Belge’nin?

Orda tarumar oldum. Zira ben de yazılarımı elle yazıp yolluyor ve Cevdet’i (bir de faksladığı yazı üstünde düzeltmeler yaparak) ekstra yoruyorum.

Yani, ta başından beri Radikal’e kan+can, akıl+izan vermiş değerli mi önemli bir Murat Belge’yi kaybetmekle kalmadı (bünye); bir de El Yazısı Kardeşliği’nden çok
nadide bir büyüğünü de başka bir coğrafyaya göç ederken seyretmek durumunda kaldı.

Zaten internet sitemizin tasarımının ‘bozulup’ yazarların içerlere ‘gömülmesine’ dahi henüz alışamamışken-

“Oynamayın Bu Otistik Çocuğun Dünyası’yla hanımlar beyler! Oturun oturduğunuz yerde.”

Demesi kolay pek tabiidir ki. Ama hayatın otistik, obsessif dinlemeyen bir ritmi var.

Bu can yakıcı/iç sıkıcı ritm, bildiği gibi atıyor. (Otistik pahasına.)

Zaten o aşırı elem ve keder günlerimde oturup bunları da yazamazdım.

Alın size 1 Yazar(lık) sırrı: ‘Elem ve kederler içindeyim’ yazan biri artık bu duygular içinde değildir.

Zira: harbiden böyle duygular içinde olanın, 1) Mahçubiyet payı, 2) Paralize olma tayı- vardır.

Çok üzüntüde olmak (sizi bilmem ama) beni utandırır. İçime kapandırır. Artı: felç tayı’na/atına binip dıgıdık dıgıdık karlı dağ başlarına gidersin bir başına, çok üzüntüler içindeysen.

Ve fakat işte hayat devam ediyor. Tokatlar da ardı ardına iniyor. Gökhan’ın gitmesi, internet yenilemesi ve Murat Belge’nin ayrılmasıyla öyle ağır üç metaforik tokat yemiş oldu ki iç halim-

Hani ‘dayak arzısı’ demeyelim de (bugün yine hephep depreşti Metafor Hastalığı(m)) Nilüfer’in şarkısındaki ‘Ağbicim, ben bu işin üstesinden de gelirim’ hali ve hatta eforisi insanın kıyılarını basıyor.

Tamam: ‘I will survive’ (bu janrın İstiklâl Marşı.)

Ve fakat: Feci bozuldum, üzüldüm. Dengem sarardı. Pardon, içim harbiden karardı.

“Yeni Yeriniz’de hayırlı yazılar!” diyerek Bu 2 Terkçi’ye sivilize 1 insan (imitasyon) gayretkeşliğiyle, bitiriyorum.



RAdikal /25/05/2008