Önceki gün Aşkale’nin “düşman işgalinden kurtuluşunun” 90. yılıydı. Kaymakam Zeyit Şener liderliğinde kutlama ve “temsili düşman işgalinden kurtulma” seferberliği başlatıldı. Ahali meydanda toplandı, temaşa eyledi. “Rezil Ermeniler”, viski şişelerinden viskileri (aslında çay) içip içip bebekleri bıçakladılar, imamı astılar, insanları dipçiklediler, camiyi bombaladılar.


Her resmi törende vatani borçlarını üşüyerek ve saatlerce ayakta dikilerek yerine getiren ilkokul öğrencileri, bu korkunç görüntüleri/canlandırmaları çığlıklar atarak, korkarak izlediler. Neyse ki düşmana aman vermeyen Türk gençleri, Türk milisleri kılığındaki lise öğrencileri yettiler, Ermenileri bir güzel öldürüp “zulme” son verdiler.

‘Ermenisiz’ prodüksiyon

Fakat bunca ihtiras, kan, gözyaşına rağmen istenen verim alınamadı. Kaymakam bile bu dev prodüksiyondan memnun değildi. Şöyle diyordu:
“İzleyince ben de beğenmedim. Ermenilerin elinde silahlar, süngüler, rasgele ateş ediyorlar. Hoş olmayan durumlar. Gelecek yıl törenleri Ermenisiz yapacağız.”
Muhtemelen kimse Kaymakam Zeyit Şener’e söylemedi:
Zeyit Bey, siz zaten bu işi “Ermenisiz” yapıyorsunuz!
Ermeni kalmadığı için oralarda, kendi kendinize Ermeni oluyorsunuz, Türk oluyorsunuz, gerekirse muhtemelen Kızılderili, kovboy filan da oluyorsunuz. Bu sizin oyununuz kaymakam Bey, ne Ermenilerle ilgisi var ne “kurtulmakla”. Battıkça batıyorsunuz...
Böyle oyunlar işte, bu ülkenin çocuklarını büyüdüklerinde “Cesetleri görelim” dedirtecek büyüklere dönüştürüyor. Düşman ölüsü görmek istiyorlar sonunda, tıpkı kurtuluş törenlerindeki “hainlerin” öldürülüşü gibi her şey gözlerinin önünde olsun bitsin istiyorlar. Kürtleri, Ermenileri, hain kim ilan edildiyse onu dipçiklenmiş, kurşunlanmış, “geberirken” görmek istiyorlar.
“Çocuklardan katil yapanlar” demişti Rakel Dink, Hrant’ın üzerine güvercinler konarken. Çocuklardan katil nasıl yapılır? Çocuklar nasıl ceset görmek isteyen büyüklere dönüşür? Böyle işte. Kötülüğü öğretmezsiniz çocuğa, kötülük etmeyi değil. Kötüyü, iyilik adına yok etmeyi öğretirsiniz. Ona kendisinin iyi, ötekinin kötü olduğunu, ötekini yok etmeden yeterince iyi olamayacağını öğretirsiniz. Yeterince inandığında insanlar bu ayrıma, kendisinin iyi, ötekinin kötü olduğuna, her şeyi yapabilirler çünkü. Ne demişti Hrant’ı vuran “çocuk katil”:
“Bana onun için hain dediler. Gittim vurdum.”

Bu musunuz siz?

Kaymakam Bey haklı. Bir dahaki seneye Ermenisiz yapmalı törenleri. Sonraki sene Kürtsüz. Bir daha seneyi devriye de kısmet olursa Süryanisiz. Mutlaka tabii ki Yezidisiz... Yahudisiz... Rumsuz... “Düşmanlarımızı” berberden, manavdan seçeriz. Hainlerimizi kendi aramızdan tespit edip onları dipçikleriz. Koyarız çayları viski şişelerine içip içip bebek bıçaklarız, oyun olsun diye. Hiç düşman, hiç hain kalmadığında ne yapacağız? Bir kere ceset görmeye alıştın mı bırakamazsın; oyunun sürmesi gerek, değil mi? O zaman muhakkak ki yeni hainler icat etmek zorunda kalacağız. Ne yapalım artık kendi çocuklarımızı böyle böyle feda edivereceğiz.
Cesetleri görmek isteyenlerin kafası karışmış olabilir operasyonun kaderiyle ilgili, ABD ile ilgili, Türkiye’nin bağımsızlığıyla ilgili. Vesaire. Ama ceset görmek, ceset sormak...
Dönüp kendinize bir bakın Allah aşkına. Bu musunuz siz? Bu muyuz? Bu kadar mı alıştık kendi vahşetimize? Cesetsiz doymuyor mu artık gözlerimiz?



Milliyet
05/03/2008