lütfen bana yardım edin
şu mahalle barındaki yabancıya yardım edin,
gözlerinin siyahını açık unutmuştu, diyorum
hayır yağmurdan gelmiyorum,
inanmıyorsanız dinleyin, sözlerim ıslak değil,
buraya nasıl geldiğimi de bilmiyorum
bu kızı tanımıyorum, daha önce
hiç görmedim, çünkü açık unutmuştu
büyük siyah gözlerini ve kapatmıyordu,
kimseye bakmıyordu, yalnızca gözlerine
bakılan biri olarak unutmuştu dünyayı,
unutanlar haklıdır, çok bakmışlardır,
unutacak kadar çok bakmışlardır
gözlerinin büyük siyahı açıktı
çünkü onda unutmayı gördüm ben...

FM'de dinledik ikisini de
akşamın ilk istek parçasıydı
B.B. King'den 'Stand by me'
diğeri istek dışıydı ama kim istemez ki
'Stairway to Heaven' Led Zeppelin IV
yani, cennete bir merdiven... böylece
romantik olmak için romantik olmaktan
başka bir şey kalmıyordu geriye,
yine de herkes romantikti diyemem
şaşkınlığın büyük gözleri üzerimdeyken...

bana kalsa şu mahalle barında
cumartesinin derby maçında yenilmiş,
tek kusurları bira içmek olmayan,
yenilgiden bir haftalık öfke çıkaran
çocuklar bile romantik sayılabilirdi,
öfkelerini, kusurlarını ve sigaralarını
alıp camın önünü boşaltmalarından
bile romantik sayabilirdim onları...

onlar gidince Dublin'i gördük
gözleri siyah kız ya da gözlerinin
büyük siyahını açık unutan kız
ağlamaktan daha romantik birşey yaptı
ve güldü
ve sarhoş oldu
ve iç savaşından başında kalan
gebersini yere düşürdü
ve savaş bitmiş gibi
yalnızca o yenilmiş gibi
saklanmadan yaptı bütün bunları
ne kadar romantikti!
eldivenlerini henüz kaybetmemişti
ama kaybedecek kadar
romantikti!

büyük siyah gözlü kızlar romantiktir,
e.e. cummings'i artık sevmedikleri
"hiç kimsenin, yağmurun bile
böyle küçük elleri yoktur" şiirinden beri,
çünkü Shakespeare över gibi yapmadan
ama bir övgü olarak sevmiştir sevdiğini,
büyük siyah gözlü kızlar bu şiirden sonra
ilk kez bakarlar sizin gözlerinize ve hemen suçluluk duyarlar, iki biranın
yanyana durmasından ve karıştırırlar
'siz' hangisiydiniz, 'sen' ne zaman?
ya da ulu önderin bir kadınla dans ettiği
resim ne arıyor şu mahalle barında?
biz ne arıyoruz peki, bak her şeyi gördük
gördük unuttuğumuz gözlerini de aşkın,
onun bizi görmesinden biraz korkarak
açık unutulan her şeye çıplak davranarak
gördük: Black&White, şu mahalle barı
camdan bakarsan dışarısı Dublin,
dışarı çıkarsan aşkın gümüş yağmuru,
elbette unutulacak kadar önemliydi
ve yeniden konuşulması için bir tuzak
olabilir şu mahalle barında, o uzak
camlarda yaşayan bir şehrin uğultusu...

benim içimdeki uğultudan da konuşabiliriz,
belki büyük siyah gözlü kızı şaşırtabiliriz,
o beni bir şair sanıyor ve ilgilenmiyor,
çocukmuş, Pinokyo'nun şarkısına yetişmemiş,
parlayan her şey altın değilmiş meğer! büyümüş!
cennete bir merdiven satın almayan kız
eski bir romantik gibi kırılabilir hepimize
her şeyin hiçbir şeye dönüşmesine kırılabilir,
'büyük siyah gözlü kızlar romantiktir
ama duyarlılar hiçbir şeydir!' demeyin ona,
bir sabah hiçlikten uyanmayabilir
'piçlik' ve 'hiçlik' arasındaki rastlantıya
içindeki şiirin ölümü gibi uzanabilir...

Black&White, şu mahalle barında
gözlerinin büyük siyahını açık unutan kıza
kendi biramı uzatıyorum, onunki bitmiş,
cennete bir merdiven uzatacak kadar masum değilim,
yalnızca elimi uzatıyorum, elini uzatıyor
Karlar Kraliçesi, Andersen'i okuduğundan beri
elleri üşüyor, kaybetmiş eldiveninin tekini,
mahalle barı kapanıyor, kalkıyoruz, eli elimde
ama bilmiyorum kayıp eldiveni
kimin elinde saklanıyor ve
şimdi yangın kimin elinde?