Bir masumiyetin berrak yüzünde cevelan diyelim adına... Ve henüz kirletilmemiş bir bilincin katıksız sevincinden bir katre düşsün yüreğimize. Ormanların derinliklerinden süzülen çıldırtıcı renkler görelim ve dünyanın eteğinden tütsülenen egzotik sesler işitelim...


Bazen bir rüzgarın uğultusunda kaybolan bülbül şeydalığı, bazen bir akışın maviliğinde solan çöl susuzluğu olsun damarlarımızda akan... Bir serap karşısında çatlamış dudaklardan neşideler ve bir yağmur ormanında güneş yanığı ayaklardan izler... Merhametin uzak adına diyelim ki umut...

Yıllarca önce duyduğum bir sözü hatırlamaya çalışıyorum: “Afrika’da her sabah bir aslan uyanır; en yavaş koşan ceylandan daha hızlı koşması gerektiğini bilir. Afrika’da her sabah bir ceylan uyanır; en hızlı koşan aslandan daha hızlı koşması gerektiğini bilir. Afrika’da aslan veya ceylan olmanız değildir önemli olan; güneş doğarken koşuyor olun yeter.”

Afrikalı siyah adamı tanıdım kendi yurdunda; daha koşacağı miller ve miller var önünde. Hiç şüphesiz mutlu bir yolculuk da olacak bu. Beyazların yüzyıllardır bitiremediği zenginliklerden arta kalanları yeniden almak, sahiplenmek, çoğaltmak ve üretmek için... Üreterek kendisi olabilmek için... Yine de siyah adamın yıllar boyunca çizik çizik edilmiş yüreğinin tamiri pek zor görünüyor. Bereket, yüzündeki gülümseme, samimiyet, içtenlik ve parıltı bunu kolaylaştıracak kadar yaşama sevinciyle dolu.



Kahve yanığı kirpiklerin arasından size bakarken bir çocuk, beyaz tırnaklı siyah elini size uzatırken bir genç, gözleri değil yalnızca, yüreği de gülümsüyor... Nil’in keremi kadar huzurlu, Ümit Burnu’nun aydınlığı kadar ışıltılı bir gülümseyiş bu... Caddede kendisiyle karşılaşan bir insan kadar tedirgin, aynada ilk defa yüzünü gören bir ihtiyar kadar da şaşırmış...

Dil ile diş kadar yakın, cevher ile maden kadar iç içe büyüyüp de yer ile gök kadar uzak, tuz ile şeker kadar çelişik hayatların savrulduğu kıta, Afrika. Rüzgarların yol şaşırdığı bodrum katı dünyanın, belki mahzeni... Mevsimlerin tersine aktığı, suların inatla döndüğü coğrafya. Kumların saatlerden değil takvimlerden savrulduğu; çimenlerin yaylalar yerine bozkırlara yayıldığı. Şimşek şimşek akşamlarda, derin derin heyecanlar. Ve insanların derinliklerinde biriken acıların yüzlere vuran desenleri...

Afrika, acıyı hüzne banarak yiyebileceğiniz kadar egzotik bir derdin adı. Öyle çeşitli yürüyüşler gördüm ki caddelerinde, kimse sevemez onları güzel bakışlardan öte; kimse ulaşamaz azaplarına İlahî mesajlardan gayrı... Bir bekleyişin sabırsızlığı içinde bekleşenler bunca yıldır, bir yetişmenin ucundan yetişebilmek için mavi düğümlerini çözmeye çalışıyorlar zamanın. Güneş her gün yeni bir saklambaça başlıyor yaşlanıp da ölmeyen ağaçların yaprakları arasında; bulutlar her akşam üzerinde çekiliyorlar köşelerine sessiz sadasız. Gülümseyen dudakların ardındaki parıltılı dişler insanlara belki de hayal ettikleri Bilal’i hatırlatıyor ve bir şehadet çağrısı geliyor kulaklara uzaktan uzağa...

Yokluk ve yoksulluk burada besbelli ki iyi niyete katık edilerek sofranıza geliyor. Afrika, önümüzdeki yıllarda bir safari heyecanıyla koşmak zorunda... Altının ve kahvenin vatanı, kadim zamanlarda açan lotus çiçeklerinin büyüsünü ve taze yağan berrak yağmurların bereketini yeniden kazanmak zorunda...

Ve Afrika’da insanlarımızı da gördüm. Bulundukları yere yaylaların meşeleri kadar sağlam yapışmış, sabit ayakla direnen ve karşılığını gören insanlar. Afrika tarihinde bir zamanlar bir Ebubekir Efendi varmış, Ümit Burnu’ndan kara kıtaya Türklüğün aydınlığını götüren; iki yüz yıl kadar sonra bir de Tayyip Erdoğan oldu, gelecek zamanları ışıtmaya...

Afrika’ya Rashida İsmaili’nin şiiriyle veda ettiğimizde buruk bir hüzün kapladı içimizi:

Sana hiç söyleyen oldu mu / Sen güzelsin /Afrika! / Tüm bedenin / Ve hisli dudaklarınla / Ruhuma öptün. / Ve Afrika / Sana bağlandım / Kalbimin her atışında / Ve her nefes alışımda / Sen benimsin!..




Zaman
10.03.2005