Yiğite yiğit olmak yaraşır,

Yiğitlik taslamak değil, Han’ım!

Yiğit olmak da, pusatsız adem yanında

Pusatından hicap duymaktır,

Palanın ucunu göstermek değil, şahbazım!

Budur töresi, bahadırlığın.





Silahı omzundayken yiğidin,

Obanın seçilmiş beyleriyle

Ya, ana bir, baba bir kardaş gibi,

Yolu bir, izi bir yoldaş gibi danışmak,

Ya da taş gibi susmak

Düşmez mi, yiğide?



İki kardeş dilleşirken meydanda

Birine gözünü kırpman,

Hee, deyip cesaret vermen,

Ötekine hançer göstermen

Sığar mı bahadırlığa?



Diyelim ki, edepli edebinden,

Yüreksiz korkusundan pustu da

Sesini kısıverdi bugün;

Sessizliğin çığa dönüşüp yarın

Tepene inmesinden korkman mı?



Diyelim ki, bugün kılıcın zoruyla

Köylüye hükmün geçirdin,

Kapıları kapadın, yolları kestin,

Obanın başına da, deli Hatçenin

Bez bebeğini diktin Han diye;



Peki, gülmekten kırılmaz mı buna,

Komşu köylerin kızları, kızanları?

Gülerse kime güler el, gülerse kime

Güler yolda yolcu, mezarda ölü

Ve ana karnında daha doğmamış bebe?



Köyde bir yangın çıktı diyelim,

Kundakçıyla bir imecen yoksa, korucu başı,

- Ki bu elbette düşünülemez -

Dişini gıcırdat, saçını yol, tamam!

Ama, uyar mı, koç yiğitliğe

Tutup karargâhı köye indirmen?



Sana dağda kovalamak düşmez mi

Çakalı da, domuzu da, eşkıyayı da?

Beş tuğlu bahadırları da katıp yanına

Kırk yıllık itfaiye çavuşu gibi

Senin yangın yerinde işin ne?



Hadi bunu da geçtik, “Başka yerlerde, başka

Yangınlar da çıkar haa!” diye konuşuyorsun;

Oldu mu şimdi, a Han’ım? Sormalı değil mi ama,

Kundakçının niyeti başka nedir ki,

Dedirtiverip bunu havasa

Ortalığı telaşa vermek değilse?



Cahit Koytak / 23 Mayıs 2007

‘YOKSULLAR İÇİN TEZLER’ Kitabı