Dönüp bakmadım ama biliyorum, arkamda kara bulutlarla kaplı, yağmurla bir gökyüzü var. Gelip geçen arabaların bıraktığı uğultu kulaklarımın huzurunu kaçırıyor. Gözlerim parmaklarımın ucundan kaçacak gibi duran harflere bakıyor. Dalıp gidiyorum. Yazı ürkek bir adımla başlıyor.



Dünya çok büyük biliyorum. Benim gibi yorgun insanların gidip her köşesine bakamayacağı, bilinmezlerinin peşine düşemeyeceği, başka hayatların haritasında iz süremeyeceği kadar büyük... Böyle uçsuz bucaksız bir büyüklüğe böyle belli belirsiz bir gidişsizlikle bakmak, bunun bizim için tek ihtimal, tek yön olduğunu daha önceden biliyor olsak da, acı veriyor yine de insana. Ama bir şey var, benim gibi insanları teselli eden bir şey...

İnsan ruhunun dünyadan daha büyük, daha uçsuz bucaksız, daha engin olduğu gerçeği... Bu gerçek beni de teselli edebilir, edebiliyor önemli ölçüde. İnsan ruhunun fiziki yolculuklardan çok daha uzun mesafelere yolculuk edebileceğinin farkındayım. Tembel bir bedenin gezgin bir ruhla dengelenebileceğini de biliyorum. Ömrüm boyunca yapmaya çeliştiğim şey, işte bu dengeyi kurmaya çalışmak oldu.

Zaman geçti, devran değişti elbet... Şimdi seyahat etmenin bin bir yolu kolaylığı çıktı. Yanımdan yöremden kalkıp giden dünyanın öbür ucunda üç beş gün geçiren dostlarım var benim bile... Ben yerimden kalkmamakta inat ediyorum. Aslında buna inat denemez, içimin yerimden kalkmamı sağlayacak kuşları kanat çırpmaya yanaşmıyorlar.

Deniz bu dünyanın güzellikleri arasında belki de en çok sevdiğim şey... Ama benim ruh dünyam daha ziyade durgun, dingin, sessiz, kendi kendisiyle konuşan bir göle benziyor. Hayatın ışıkları ya da gölgeleri, Ahmet Haşim'in mısralarındaki gelsin benliğime yansısın istiyorum.

Bir deniz gibi dalgalar boyu serseri yolculuklara çıkmayı, görmediğim, bilmediğim kıyılara doğru yelken açmayı istediğim zamanlar oldu elbet. Ama çok önceydi bütün bunlar. Şimdi rüzgarı kesilmiş, dalgaları dinmiş, kendi içinde koyulaşan, yaşama sevincini minik yakamozlara emanet etmiş bir sakin göl gibiyim. Yani benim yüzölçümü hesaplarıma göre ne dünya artık uçsuz bucaksız, ne hayat milyonlarca sürprize gebe...

Bu loş hâlet-i ruhiyenin, kendini bilmediği ırmaklara bırakmak, görmediği denizlere akmak, yabancı kıyılara ulaşmak isteyen rüzgarlı genç ruhlara ne kadar karanlık görünebileceğinin farkındayım. Ama öyle değil!..

Bu dinginliğin, bu durgunluğun, bu akışsızlığın; dünyadaki hareketi, hayat devr-i daimini, mevsimlerdeki nöbet değişimini, insanlardaki iç dalgalanmaları benim için daha açık seçik görünür hale getirdiği kesin... Bunu önce ile sonra arasında yaptığım o çok öğretici hayat yolculuğu sırasında edindiğim tecrübelerden biliyorum. Yani kendimden biliyorum.

Bu son cümle önemli... Çünkü bu cümle gidişsizliğin insan ruhuna hediye ettiği en değerli bilgilerden birini ihtiva ediyor: Kendinden bilmek...

Şimdi, arkamda bulutlar kararır, yollar uğuldar, harfler parmak uçlarımdan kaçmaya yeltenirken bana öyle geliyor ki, insan ya da hayat hakkında biriktirdiğimiz ne kadar hakikat varsa, bunlar kendimizden bildiğimiz şeylerdir, ruh ağacımızdan topladığımız meyvelerdir. Bu sebeple muhtemel ki insanın kendinde geçirdiği zamanın artmasını; olgunlaşmanın, hakkıyla eskimenin ve azami aydınlanmanın bir tür şartı gibi görür oldum. Yani bavul hazırlamak yerine, iç gözlerini açmak, diyorum. Yanılıyorsam da, böyle yanılmak isterim.





Yenişafak
24/05/2007