köyün korucuları silahlarını yine

köylülere çevirdiler.

kuzularımızı kurtlara, çakallara,

ekinlerimizi yaban domuzlarına

karşı korusunlar diye,

bebelerimizin, yetimlerimizin

boğazlarından kesip

omuzlarına silah astığımız,

giyindirdiğimiz, kuşandırdığımız,

yedirdiğimiz, içirdiğimiz köyün korucuları

tüfeklerini bir kere daha,

biz, işinde gücünde,

tarlada, bahçede çalışan,

kemiklerinin ucuyla toprağı süren,

ekini çapalayan

'ağızsız dilsiz' köylülere doğrulttular





ve bizden yine diz üstü çöküp

postallarının tozunu

almamızı buyurdular;

köyün fiskosçuları, asalakları,

bıçkınları ve kabadayıları da

onlara alkış tuttular, yılıştılar,

teneke çalıp oynamaya başladılar.

böylece, bizi bir kere daha,

çocuklarımızın önünde aşağıladılar;

kadınlarımızın önünde ağlattılar,

elin günün, komşu köylerin önünde

yere baktırttılar.

böylece, bir kere daha özgür, bayındır,

kurda kuşa karşı güvenlik içinde

el ele, omuz omuza

çalışıp didinme,

üretme, bölüşme

ve sevişme hevesimizi

kursağımızda koydular.

ama bunlar olup biterken,

olup bitenlerden habersiz köyün delisi,

değneğini havada sallayaraktan,

meydanın ucundan koşarak geldi

ve dilsizlere vergi işaretlerle,

dikenli bozkırdaki

kurumuş incir ağacının

yıllar, yıllar sonra yeşerdiği,

çiçek verdiği

müjdesini getirdi bize.

ve ağacın altında

bakire Meryem'in bu kez,

nur topu gibi bir oğul değil,

nur topu gibi oğullar

ve ay parçası kızlar,

yani mucize eseri ikizler,

beşizler, dokuzlar

doğurduğunu ekleyiverdi,

ve bebelerin de doğar doğmaz

konuşmaya başladıklarını…

Cahit Koytak / 28 Nisan 2007

'YOKSULLAR İÇİN TEZLER' Kitabından...