Bundan yirmi yıl önceydi, sahaftan bulduğum "Mezbaha No:5"in uçları rutubet sarısı sayfalarına gömüldüm ve hâlâ bir şekilde oradayım.

* * *

Kurt Vonnegut (babası öldüğü günden beri isminin ardına Jr. eklenmiyor), giderek bir vasatlar çöplüğüne dönen bu gezegenin en sıra dışı zekalarından biriydi. Son kitabı "Ülkesi Olmayan Adam" da hâlâ yaşıyor olmanın şaşkınlığıyla, uzatmaları oynuyor olmanın muzipliğiyle dürtüyordu kalemini kâğıdın üstüne. Öldü. Artık Amerika "adam"ı olmayan bir ülke!



* * *

O son kitapta yine mezar taşları vardı ve onlardan birine şu ibareyi karaladı koca Kurt: "Güzelim Dünya, seni kurtarabilirdik, ama öyle kahrolası adi ve tembeldik ki."

* * *

Uzun zamandır okuduğum, ilk günden beri etkilendiğim, yazarken de aklımda tuttuğum bir adamdı. Bizim ülkemizde isim yapması çok uzun zaman aldı. Ahmet Kekeç'in de yazısında ifade ettiği gibi biz daha ziyade sahaflarda aramaya alışkındık onu. Şimdi kitaplarının büyük bir kısmı kitapçılarda bulunabiliyor. Ne iyi diyemiyorum, çünkü şimdi kitapçılarda hayallerinin uçlarını açık bırakan müşteri bulunamıyor.

* * *

Tam 84 yaşında öldü. İkinci Dünya Savaşı'nda cephede bir askerdi. Almanya'da Ardenne çatışması sırasında esir düştü. Müttefik kuvvetler bombalarken Dresden'de eski bir et deposunun mahzeninde tutuluyordu. 130 bin civarında insanın öldüğü bu bombalama sırasında bir şehir dolusu insanın yanarak ölmesine şahit oldu. Kurtulan yedi Amerikalı esirden biriydi. Mezbaha No:5 bu sarsıcı hatıranın romanıdır. Ve aslında diğerleri de...

* * *

Amerika'dan çoktan umudu kesmişti. "Ama şimdi artık biliyorum ki" diyordu, "Amerika'nın insancıl ve masum olmasına imkân yok. Çünkü güç insanı yozlaştırır ve mutlak güç mutlak olarak yozlaştırır. İnsanlar güçle körkütük sarhoş olan şempanzelerdir." Ülkesi olmayan bir adamdı o. Amerikalı olmayı gönlüne sindiremeyen öfkeli bir adam.

* * *

Birçok okunası kitap yazdı, birçok... Tekrar tekrar okunası bir çok kitap... Mezbaha No: 5, Şampiyonların Kahvaltısı, Kedi Beşiği, Gece Ana, Hapishane Kuşu ve ötekiler... Bugün, önümdeki sanal beyaz kâğıdın üstüne "okuyun bu adamı" sözcüklerini düşmek o kadar tuhaf görünüyor ki, neredeyse yapamayacağım. Anlamlı olanı paylaşmak konusunda, tarifi kabil olmayan bir çekingenlik içindeyim son zamanlarda. Vonnegut'un öldüğü yaşın tam yarısındayım, ama galiba ben de hafiften şaşkınım bu kadar çok yaşadığıma.


* * *

Düşmüş ve beynini zedelemiş. Ölüm sebebinin bu olduğunu söylüyorlar. Beyninin zedelendiğine inanırım, ama düşmekten değil... O kadar çok işi düşüyordu, o kadar çok kullanıyordu ki beynini, zedelenmeden bugünlere gelmesi bile iyi... Her gün, hiç kullanılmamış beyinleriyle öleduran bütün bu kalabalıklar arasında...


* * *

Demem o ki Kurt Vonnegut birkaç gün önce öldü.

Hayat böyle!.. Hi ho.



Yenişafak
16/04/2007