Lauren Sherman yaptığı derlemede, yazarlarla anılan barları anlatmaya New York'taki mekânlarla başlıyor

Bir aralar pek popüler bir tartışma konusu vardı: Şair olmak için içmek gerekir mi, içmeyen adamdan şair olur mu? 'Alkol şarttır' kampının liderinin Can Yücel olduğunu tahmin edersiniz; içki masasında çekilmiş rakılı sigaralı yazar fotoğraflarını gözünüzün önüne getirirseniz, bu yargıya katılan epey şair ve yazar olduğunu anlayacaksınız.



Yalnız Can Yücel mi? Ben kadeh kaldırmayan bir Cemal Süreya'yı, Turgut Uyar'ı, Tomris Uyar'ı düşünemiyorum açıkçası. Şair ve yazarların içmek için yeğlediği mekânlar da zaman içinde bu özellikleriyle tanınır oldu. Bostancı'daki Hatay Lokantası böyle bir yerdi örneğin.

Dünyada da sıkı içen yazarlar, sık sık gittikleri yerlerle özdeşleşegelmiş. Lauren Sherman'ın Forbes dergisi için yaptığı derleme, bu konuya merak duyan okurlar için iyi bir başlangıç noktası. Sherman, yazarlarla anılan barları anlatmaya New York'taki mekânlarla başlıyor. Dylan Thomas'ın bir oturuşta 18 tek viski içip öldüğü White Horse Tavern, Anais Nin, Jack Kerouac ve Allen Ginsberg'ün de uğrak yeri. 1880'de açılan bar, Manhattan'ın en 'entel' mekânlarından biri olmayı sürdürüyor.

Yine New York'taki Algonquin Oteli'nin barı, 1920'lerin en canlı mekânlarından biriydi. Dorothy Parker buranın değişmez simasıydı; Vanity Fair dergisi için yazan Parker'ın sözleri, bugün barın peçetelerini süslüyor.

Jack London, romanlarından birinde (John Barleycorn) Heinold's First and Last Chance Saloon'dan sık sık söz eder. Barın sahibi Heinold, London'ın üniversitedeki ilk yılında okul harcını ödemiş adamdır; London da okulu bitirememiş olsa bile Vahşetin Çağrısıgibi yapıtlarını Heinold'un masalarında kaleme almıştır.
Bloody Mary içkisinin doğduğu yer olarak bilinen Harry's New York Bar, aslında Paris'te; müdavim yazarları arasında da Ernest Hemingway ve Sinclair Lewis var. Hemingway'in martini tarifi burada hâlâ uygulanıyor: İyi bir şişe cin alın (Hemingway Gordon's'u tercih ediyordu) ve önünden bir şişe vermut geçirin.
Hemingway Paris'te epey içmişti, dolayısıyla Ritz Hotel'deki barın adının Hemingway olmasına şaşmamak gerek. Buraya F. Scott Fitzgerald ve Marcel Proust da sık sık gelirdi.
Havana'daki Floridita, Hemingway'in yirmi yıl boyunca neredeyse çıkmadığı bar. Oturduğu tabure hâlâ boş tutuluyor; barda bir de Hemingway heykeli var. Burası da daiquiri'nin keşfedildiği yer olarak biliniyor.

Charles Dickens'ın en sevdiği bar olan Ye Olde Cock Tavern Londra'da ve hâlâ açık. İş çıkışı saatlerinde tıklım tıklım oluyor, ama gelenlerin hepsi herhalde yazar değil.
Dublin'deki Davy Byrnes, James Joyce hayranlarının her yıl hacca gider gibi gittiği bir bar, çünkü Joyce'un Ulysses'ta adından sık sık söz ettiği bir yer. Samuel Beckett da burasını severmiş. Joyce ve Beckett Dublin'de aynı masada içmiş midir bilmiyorum; Paris'teyken bir pezevenk tarafından bıçaklanan Beckett için Joyce'un özel bir hastane odası ayarladığını biliyorum ama.
Narnia Günlükleri ve Hobbitlerin ortak noktası nedir? Oxford'daki Eagle and Child barının Tavşan Odası. Buraya C.S. Lewis ve J.R.R. Tolkien dışında pek çok yazar gelirdi ve Salı sabahları edebiyat matineleri düzenlenirdi.

Uzakdoğu'daysa Singapur'daki 120 yıllık Raffles Oteli'nin Long Bar'ını unutmamak gerek: Bölgenin meraklısı yazarlar (Rudyard Kipling, Somerset Maugham, Anthony Burgess) buranın en çok rahat ortamını severmiş.

Radikal Kitap
13/04/2007