Teröre karşı savaş' Amerika'da bir korku kültürü meydana getirdi. Bush yönetiminin, korkunç 11 Eylül olaylarından bu yana, Bush yönetiminin bu kelimeleri ulusal kutsallarmış gibi yüceltmesi, Amerikan demokrasisi, psikolojisi ve ABD'nin dünyadaki duruşu üzerinde yıkıcı bir etki oluşturdu.



Bu tanımlamayı kullanmak gerçekte, bize karşı terörizmi kullanabilecek fanatiklere yani asıl meydan okumalara etkin bir şekilde karşılık verme kabiliyetimizin altını oydu. Bu kelimelerin verdiği zarar -klasik bir kendi kendini yaralamadır- Afganistan'daki mağaralarda bize karşı 11 Eylül saldırılarını planlayan ve saldırıları gerçekleştiren fanatik faillerin en vahşi hayalinden sonsuz kere büyüktür. Bu tabirin bizzat kendisi anlamsız. Çünkü, ne coğrafî bir bağlamı ne de varsayılan düşmanlarımızı tanımlıyor. Terörizm, bir savaş yöntemi olması dışında bir düşman değildir- silahsızların ve savaşmayanların öldürülmesi aracılığıyla bir gözdağı aracı oldu.

Ancak buradaki küçük sır, bu tabirin müphemliği kasıtlı bir şekilde (ya da dürtüsel olarak) ortaya atanlar tarafından desteklendi. "Teröre karşı savaş"a daimi bir şekilde atıfta bulunulması temel bir meseleyle birleşti: Korku kültürünün ortaya çıkışını kamçıladı. Korku mantığı karartır, duyguları yoğunlaştırır ve demagoji yapan politikacıların istekleri doğrultusunda halkın kendi politikalarının peşinden gitmesini sağlamalarını kolaylaştırır. Irak savaşı tercihi, 11 Eylül şoku ile Irak'taki sözde kitle imha silahları tezi arasında psikolojik bir bağ kurulmasaydı asla Kongre desteği alamazdı. 2004 seçimlerinde Bush'a verilen desteği harekete geçiren unsursa, "savaşta olan bir ulusun" nehrin orta yerinde komutanını değiştirmeyeceği düşüncesiydi. Yaygın ancak kesin olmayan his, "savaşta" algılaması harekete geçirilerek muğlak tehlikeye politik açıdan uygun bir kanal açılması yönünde.

Teröre karşı savaşı meşrulaştırmak için, Bush yönetimi son dönemde, tümüyle kehanet denilebilecek sahte bir tarihî hikaye uydurdu. ABD'nin savaşının, Nazizm ve sonrasında Stalinizm'e karşı mücadeleye benzediğini iddia ederek (bunu yaparken de Nazi Almanyası ve Sovyet Rusyası'nın birinci sınıf askerî güçler olduğu gerçeğini görmezden geliyor, bu El Kaide'nin asla gelemeyeceği, başaramayacağı bir statü), yönetim İran ile bir savaşa hazırlanıyor olabilir. Ancak, böylesi bir savaş Amerika'yı, Irak, İran, Afganistan ve belki de Pakistan'ı içine alan bir çatışma girdabına çekebilir. Bu korku kültürü, şişedeki cinin dışarı çıkması gibi bir şey.

Kendi yaşamını ele geçirir ve bildiğini okumaya başlar. Bugün Amerika kendine güvenen, Pearl Harbor baskınına karşılık veren kararlı bir ulus değil. Amerika liderinden, "korkmamız gereken tek şey korkunun kendisidir" gibi güçlü kelimeler de duymadı; ayrıca soğuk savaşı sakin bir ısrarla sürdüren, buna karşın dakikalar içinde gerçek bir savaşın patlak verebileceğini ve 100 milyon Amerikalının bir anda ölümünün gerçekleşebileceğini bilen bir serinkanlılık da yok. Şimdi bölünmüş, kararsız ve Birleşik Devletler'e karşı bir başka terörist saldırı karşısında potansiyel olarak paniğe meyilli bir haldeyiz.

Bu, İngiltere, İspanya, İtalya, Almanya ve Japonya gibi terör eylemleri nedeniyle acı çeken ve daha sakin tepkiler veren ülkelerin aksine, beş yıl boyunca terör konusunda daimi olarak beyni yıkanan bir ulusun vardığı noktadır. Irak savaşı konusundaki son bahanesinde Başkan Bush, saçma bir şekilde, el Kaide'nin Atlantik'in bu ucuna geçip Birleşik Devletler'e karşı yeni bir terör savaşı başlatmasın diye savaşı sürdürmek zorunda olduğunu iddia etti.

Kitle medyası, eğlence endüstrisi ve güvenlik organizatörleri tarafından güçlendirilen, böylesi bir korku tüccarlığı kendi devinimini üretmektedir. Terör girişimcileri, genellikle teröre karşı savaş uzmanı olarak tarif edilirler, kendi varlıklarını meşrulaştırmanın yarışına girmiş durumdalar. Bundan ötürü de, misyonları, halkı karşılaşacakları yeni tehditler konusunda ikna etmektir.



 

Washington Post, 25 Mart 2007


Zaman
28 Mart 2007, Çarşamba