Psikopat, sadist bir taşralı, masum bir taksi şoförünü yoktan yere öldürür. Hem de hunharca. Bir kaya parçasıyla taksi şoförünün kafasını vura vura paramparça eder. Öyle korkunç ki, anlatılır değil!

Polonyalı ünlü yönetmen Krzysztof Kieslowski, bizim "anlatılır değil" dediğimizi, "Öldürme Üzerine Küçük Bir Film" adlı filminde alabildiğine anlatır. Söz konusu 'pornografik şiddet' sahnesini belgesel gerçeklik boyutunda o denli yansıtır ki, katilin her türlü cezaya müstahak olduğunu düşünmeden edemezsiniz.

Dekalog'ların beşincisi olan mezkur filmin müthiş bir sahnesidir bu. Öyle ki, intikam duygusuna yabancı, dünyanın en merhametli insanının bile bu sadist katilin infazına 'lafı' olmaz.

"Üç Renk Üçlemesi"nin (Mavi, Kırmızı, Beyaz) yönetmeni vicdanlarda evvela bu etkinin uyanmasını amaçlamıştır zaten. Bunu da ziyadesiyle başarır.



Gelgelelim, film burada bitmiyor. Katil yakalanır ve elektrikli sandalyede infaz edilir. Sahneyi anlatmaya hiçbir kelimenin güçü yetmez. Kieslowski, infazı en küçük ayrıntısına kadar ortaya koyar. Öyle ki, seyirciyi "infazlar olmasın!" raddesine getirmeden bırakmaz. Saddam'ın infazına 'gıkı' çıkmayan Avrupa'nın, idama karşı çıkışının vicdani temellerine bir 'gönderme' hüviyetindeki bu filmden çıktığımda kendime şunu sormuştum: Tam tersi olsaydı; yani, önce infaz sonra cinayet verilseydi nasıl etki bırakırdı acaba?

Bir filmle sarsıcı bir gerçekliği yan yana anıyorum diye Saddam'ın infazını 'simulasyona' bağlayacak değilim. Sanırım, Saddam'ın cinayetlerinin ağırlığı, 'filmi' (en azından benim zihnimde) tersinden başlatınca, malum soru aklıma geldi.

İğrenç infaz görüntüleri eşliğinde Saddam'ın trajik sonunu gördük. Şuncağızı da ilave ettikten sonra 'filmimize' başlayalım: Üç beş çapulcu dışında diktatörün akıbeti kimsenin umurunda değildir. Hemen herkesin canını sıkan şey, işgalci güçlerin bu işteki fonksiyonudur.

Mevzu, 1979 İran İslam Devrimi'yle başlıyor. İmam Humeyni 2500 yıllık Pehlevi hanedanını yıkmış, İsrail'in o vakitler İslam dünyasındaki tek müttefiki Şah Rıza'nın işine son vermiştir. O günden beri ABD, "Benim işe aldığım adamı nasıl işten çıkarırsın?" diye İran halkının iflahını kesmek için her yolu denemeye koyulmuştur.

ABD, İran'ın mazlum ve mağdur halkının bütün malvarlığını dondurmakla işe başlamıştır. Sonra da ayarladığı taşeronu (Saddam'ı), Kuveyt ve Suudi Arabistan ana sponsorluğunda İran'a saldırtmıştır. Kimyasal ve biyolojik silahlarla çocuk, kadın, yaşlı demeden bu kirli ve alçak savaşı tam sekiz yıl sürdürmüştür. Yüz binlerce insanın ölümüne, birkaç mislinin de sakat kalmasına neden olmuştur.

Saddam, Irak halkına da yapmadığını bırakmamıştır. Bu rezil katliamların hangi birini anlatayım? Annesine sarılamadan can veren, ciğeri parçalanan bebekleri mi? Halepçe'de 5 bin Kürt kardeşimizi biyolojik silah kullanarak hunharca katletmesini mi?..

Dinci İsrail rejiminin müttefiki Şah rejimini alaşağı eden İran halkına sırf devrim yaptığından dolayı kan kusturan Saddam'ın, güya Filistin meselesine sahip çıkma sahtekarlığı hiçbir katliamını örtmeye yaramamıştır. Nihayetinde, "Kim ki bir zalime yardım eder, Allah da o zalimi ona musallat eder" hükmü gerçekleşmiştir. Bunda, bütün işbirlikçilerin, işbirlikçiliğe niyetlenenlerin almaları gereken büyük ibretler vardır.

ABD'nin, Saddam'ın işbirlikçiliğinin sorgulanmasına fırsat vermeden apar topar infazından bile (suyundan da çorba yaparcasına) ekmek yemeyi düşünmesi, bölge halklarının fitneye elverişli zihinleri dolayısıyladır. Ayrıca, İran'ın, Saddam için ABD ile yapacağı hiçbir pazarlık olamaz. Allah aşkına, Saddam'ın nesi kalmıştı ki, İran bunun pazarlığını yapsın?

Zalimler, doğası gereği fokur fokur fesat aşı pişirecektir elbette Dinlerinde fırka fırka olanların bu çorbadan içmeye elleri mahkumdur ve bu nedenle de, zulümden başka görecekleri bir şey yoktur.

Artık vakit gelmiştir: Hepimiz Sünni, hepimiz Şii'yiz. Yani, sadece Müslüman!



Yenişafak
03/01/2007