Belli ki siyasi gündem artık hep Çankaya savaşları çerçevesinde dönecek, her konu dönüp dolaşıp oraya geliyor. Önce Cumhurbaşkanı telaffuz etti, şimdi muhalafet topyekûn erken seçim istiyor.
Şimdiye kadar, 'Nedir gerekçe, erken seçimi gerektirecek ne var?' diyordum, vazgeçtim.



Hadi, 'Siyaset bir algılama meselesi, madem Çankaya merkezli bir kriz algılaması var, erken seçim çağrısı da yapılabilir' diyelim. Ama bu, krizi çözmek için iyi bir yöntem mi veya çözebilecek mi? Bir kere, sırf Cumhurbaşkanı'nı 'onlar' seçmesin diye ve Meclis'te çoğunluğu belki kaybederler umuduyla erken seçim istemek, o seçimden hayır beklemek nasıl bir durumdur, düşünmek lazım.

Dahası, Meclis içindeki ve dışındaki muhalefet partileri, hangi alternatif politika önerileri, hazırlıkları ile seçime girmeyi düşünüyorlar merak ediyorum. Ama bu ülkede nasılsa böyle bir hazırlığa gerek yok, her şey öncelikle laf dalaşı etrafında gelişiyor. Diğer taraftan, ne politika yapanlar ne de seçmen nezdinde, ilke, tutarlılık diye bir kaygı olmadığı için, döneme uygun bir imaj bulup ona yüklenmeniz de mümkün. Bakın Susurluk kahramanının demokrasi mücahidi sayılmasının bile mümkün olduğu bir ülkede yaşıyoruz.

Peki tüm bunlara rağmen, ya seçimden yine AKP galip çıkarsa, muhalefet veya kriz algısında olan herkes ne yapmayı düşünüyor? Bakın AKP, parasını alırsa Nazileri bile iyi pazarlayabilecek bir reklamcıyla anlaşmak üzereymiş. Burası, imaj çalışmasıyla üç ay içinde yüzde 7 oy alınabilen bir ülke. AKP oylarındaki, iktidar yorgunluğu nedeniyle oluşan düşüş, reklamla bir miktar kapanır, benzer Meclis tablosu ortaya çıkarsa ne yapacaksınız? MHP Genel Başkanı, Erdoğan cumhurbaşkanı olursa, 'Oradan da indiririz' demiş. Bu ülke bu kadar yıpranmayı nasıl kaldıracak, düşünen var mı?
Düşünmesi gerekenlerden biri de iktidar tabii.


Ben de, Erdoğan'ın cumhurbaşkanı olmasının iyi bir fikir olmadığını düşünenlerdenim, gerekçelerini defalarca yazdım. Ama, bu tartışma, makul gerekçeler etrafında geçmedi, geçmiyor ve bu muhalefet söylemi iktidarı adeta, cumhurbaşkanlığında ısrar etmeye mahkûm ediyor. Bu hiç de iyi bir gidiş değil. Dahası, öyle görünüyor ki, ne muhalefet ne de iktidar bu gidişin vahametini kavrayabilmiş değil. Yok, mesele darbe ihtimali değil, ama bu ihtimal olmadan da demokrasi yıpranması, bir ülke için vahim bir durumdur.

Muhalefet demokrasiyi, her türlü manevranın devreye sokulabileceği bir imkânlar alanı, iktidar partisiyse, demokrasiyi, hâlâ Meclis çoğunluğunun kafasına göre takılabildiği bir düzen zannediyor. Bunu bildiğim halde, geçenlerde, Adalet Bakanı'nın, seçim barajının düşmesi konusundaki açıklamalarını duyduğumda dehşete düştüm (14 Aralık, NTV Haber). Özetle, 'Yüzde 10 baraj bile istikrar getiremeyebiliyor, yüzde 7'lik, 5'lik, 3'lük partilerle ne yapacaksınız, bunlar mahalle bakkalı, süpermarket devrinde, mahalle bakkalı ile mi rekabet edeceksiniz' diyordu.

Yüzde 5'lik partiye 'mahalle bakkalı', kendisine süpermarket gözüyle bakan bir Adalet Bakanı! Skandalı apronda deve kurbanında aramayın, skandal olan bu ve buna benzer açıklamalar, anlayışlar.
Türkiye muhalefetiyle, iktidarıyla çok vahim bir tablo sergiliyor, Çankaya savaşları bu tabloyu bir kez daha gözler önüne serdi. Dünyanın, Ortadoğu'nun içinde bulunduğu bu kritik dönemde, Türkiye gibi bir ülkenin şu hali, durumu daha da ciddiye almamızı gerektiriyor. Bilmem böyle bir derdi olan var mı?


Radikal
21/12/2006