Elçilikler de yapmış olan Yahya Kemal'in yaşamının iskeletini hüzün
oluşturur.
Küçük yaştayken bir resim bile bırakmadan yitip giden annesi, babasının yeniden
evliliğiyle ortaya çıkan aile içi karmaşa ve kendini yatılı okulda buluvermesi
tüm yaşamını belirleyen temel çizgidir.
Yaşamının başında olduğu gibi yaşamının sonunda da hiç evi olmadı. Park Otel'i
mesken tuttu. Ömrü boyunca evini yanında dolaştırdığı valizde taşıdığı söylendi.
Hiç evlenmedi, hastalığında da Park Otel'de bir odada kalıyordu. Bağırsaklarında
müzmin bir kanama vardı. Önce tedaviye Paris'e gitti. Bir yıl sonra ise aynı
hastalıktan Cerrahpaşa'da öldü.
* * *
En büyük İstanbul şairi oldu.
"Som ateşten bu saraylarla bütün karşı yaka
Benzer üç bin sene evvelki mutantan şarka
Mestolup içtiği altın şarabın zevkinden
Elde bir kırmızı kaseyle ufuktan çekilen,
Nice yüz bin senedir şarkın ışık mimarı
Böyle mamur eder ettikçe hayal Üsküdar'ı."
* * *
Kanlıca'yı da ihmal etmedi.
"Günler kısaldı Kanlıca'nın ihtiyarları
Bir bir hatırlamakta geçen sonbaharları.
Yalnız bu semti sevmek için ömrümüz kısa...
Yazlar yavaşça bitmese, günler kısalmasa...
İçtik bir nadir içkiyi yıllarca kanmadık...
Bir böyle zevke tek bir ömür yetmiyor, yazık..."
* * *
Yahya Kemal, yetmeyen ömrü de sürekli ölümle vals ederek geçirdi.
"Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden.
Bir çok seneler geçti, dönen yok seferinden"
Ya da, ürpertici "Düşünce" şiiri:
"Ülfet belalı, fakat uzlet sıkıntılı
Bilmem nasıl geçirmeliyim son beş on yılı?"
* * *
"Hülyası kalmayınca hayatın ne zevki var?
Bitsin, hayırlısıyla, bu beyhude sonbahar.
Ölmek değildir ömrümüzün en feci işi.
Müşkül budur ki ölmeden evvel ölür kişi."
* * *
1 Kasım Yahya kemal Beyatlı’nın 48. ölüm yıldönümüydü.
Baktım, bu büyük şairi bu yıl da birkaç kişi dışında anımsayan, anan pek kimse
olmadı..
Geçmişe, güzelliğe ve derinliğe ihanet mi ediyoruz, hissine kapılıyorum..
O nedenle, geçen sene, hatta daha öncelerinde yazdığımı tekrar hatırlamaktan
kendimi alamıyorum..
Bir nevi inadına Yahya Kemal...
Gazetem.Net
10/11/2006