|
Korkarım ki hepimiz, gidecek çok yolu olan ve fakat binecek atı olmayan
süvarileriz.
Korkarım ki hepimiz, kendi
söylediklerinden kendi nabız atışları telaşelenen söz
tedirginleriyiz.
Korkarım ki hepimiz, kendi tutuşturduğu yangından korkan kundakçı ürkekleriz.
Korkarım ki hepimiz, koparılmış bir çiçeğe solacağını
söyleyemeyen kelebekleriz.
Korkarım ki hepimiz, bir fırtınanın ardında bıraktığı yersiz yurtsuz
kalıntılarız.
Korkarım ki hepimiz, tedbiri elden bırakıp yanlış bahara açan zavallı
tomurcuklarız.
Korkarım ki hepimiz, gizemli deniz söylenceleriyle kendini avutan metruk
yelkenlileriz.
Korkarım ki hepimiz, dalından yere düşmeyi bekleyen fazla olgunlaşmış
meyveleriz.
Korkarım ki hepimiz, şiirler
kilit altına alınırken dışarıda unutulmuş hüzünlü
dizeleriz.
Korkarım ki hepimiz, gökyüzüne baktıkça kendi içinin maviliklerine düşen iflah
olmaz gezginleriz.
Korkarım ki hepimiz, bozuk plaklar gibi hep aynı
nakaratı söyleyen kısır
döngüleriz.
Korkarım ki hepimiz, birbirine çarptıkça daha fazla ışıldayan rengarenk
misketleriz.
Korkarım ki hepimiz, dereciklere atlayıp kendi güzünden kaçan sararmış
yapraklarız.
Korkarım ki hepimiz, dakika dakika zaman öğüten uzak ve yalnız değirmenleriz.
Korkarım ki hepimiz, birbirimizin başında esen esrarlı ve tehlikeli kavak
yelleriyiz.
Korkarım ki hepimiz, açacak
çiçeği olmadığı halde toprağa sımsıkı sarılan
beyhude gövdeleriz.
Korkarım ki hepimiz, hayat kitabının bütün sırlarının çözüldüğü en görünmez
sayfalarıyız.
Korkarım ki hepimiz, en basit gerçeğin içinde bile
düğümlenebilen kendi halinde
muammalarız.
Korkarım ki hepimiz, en küçük esintide kendi tarihine çarparak gıcırdayan
kapılarız.
Korkarım ki hepimiz, çınladıkça kulaklardaki etkisi azalan kayda değmez
yankılarız.
Korkarım ki hepimiz, çok kareli bir bulmacadaki soldan sağa çok harfli bilinmez
kelimeleriz.
Korkarım ki hepimiz, dingin suyun üstünde güneşle tokalaşan sessiz ve zarif
nilüferleriz.
Korkarım ki hepimiz, savaş bittiği için canı çok sıkılan işe yaramaz
cengaverleriz.
Korkarım ki hepimiz, karanlıkları ışıklı noktalamalarla bölünen kafiyesiz
şehirleriz.
Korkarım ki hepimiz,
sonuna kadar anlatılmamış ve ucuna kadar gidilmemiş
heyecanlı hikâyeleriz.
Korkarım ki öyleyiz!
Korkarım ki öyleyiz!
|