Abes bir durumla yüz yüze bulunduğumu düşünüyorum. Akla uyan bir tablo değil karşımda duran.

Yıllardır öngördüğüm tablonun dışında gelişen, hızla ilerleyen, akla ziyan bir hedefe doğru çalyaka koşan bir acullük duruyor önümde.

Ne diyordum ben?

Yaz sıcağında, sonbahar ayazının solgun, titrek çağrışımları.. ne de olsa yazın etkisini üzerimizden tümüyle atamadık. Yaz güneşinin ısıtan ve yakan etkisini henüz sırtımızda duyuyoruz. Duymak da istiyoruz. Yaz günlerinin tenha sokakları insanın içine acemi bir hüzün dolduruyor.

İnsan kendini devletin yerine koyarsa veya daha açık bir söyleyişle kendini devlet sanırsa kapris de yapar. Kimileri kendinin devlet olduğunu söylemek dürüstlüğünü gösterebilmiştir. XIV. Louis: “Devlet benim” diyebilmişti.

Evimin pencerelerinde perde yok, geceleri ay ışığı doğruca yüzüme vuruyor, uyanıp göğe bakıyorum... Geçenlerde bir gece ayla göz göze geldim, dilime bir cümle doğdu o uyanışla, 'İlk insanlar da böyle bakıyordu aya' dedim, 'şimdi işte ben bu bakışımla o bilinmez insanlarla aynılaş-tım...' Kalbim çarptı birden, yüzümü aydan kaçırıp saklandım, korku kapladı içimi.

'Çekimser kalmak', bir şeyi seçmek demek değildir. Tam tersine, 'seçmekten kaçınmak', dahası 'kaçmak' demektir.

Çekimser, seçmekten çekilmekle aslında bir şeyi seçmemiş olmuyor. O, gerçekte öyle bir şeyi seçmiş oluyor ki, eğer seçme sorumluluğunu üstlenmiş olsaydı en seçmeyeceği şey ne idiyse onu seçmiş oluyor. En çok neye muhalefet ediyorsa, oyunu ondan yana kullanmış oluyor.