Herkes bir yerlerden tanır onu. Kimi, onu bir köpek kurtarıcısı sanır. Çünkü vaktiyle cadde ortasında bir otomobilin çarptığı bir köpekle ilgilenmiş, araba onun üstünden geçip gitmişken yaralı köpeği veterinere götürmüştü.

Köpeğin künyesi vardı, künyenin üstünde köpeğin adı yazılıydı ve adresi…

Günümüz insanı, aslında ölümün soysuzlaşmış biçimiyle cebelleşiyor.

Faulkner'ın söylediği: “Ne zaman bir bombayla havaya uçurulacağım” korkusu, hemen, şimdi vaki olabilecek bir ölüm korkusunu dile getirir. Orada, savaş travmasını yaşamış insanın tedirginliğiyle doğrudan ilişkili bir durum söz konusudur. Hastalık yoktur bu korkuda. Bilakis, tümüyle insancıl, sağlıklı bir korku hali yaşanır.

Oruç günleri rutini parçalayıp attı. Artık hiçbir şey eskisi gibi değil. Kalıplaşmış günlerin belli bir gündüzü ve belli bir gecesi vardı.

O geceler ve o gündüzler arkada, geride bırakıldı. Şimdi artık ne o eski gündüzlerdeyiz, ne o eski gecelerde…

Bir yeme tarzımız bulunuyordu. Sabahleyin kalktığımızda soframızın hazır olmasını bekliyorduk.

Ah, o sönük ampulün insanın gözünü karartan ıssızlığında ak kâğıt üstünde karaları kovalamanın ne demek olduğunu bilemenizi isterdim. Gözler ıslanır. Gözler çapaklanır. Bir elde kurşun kalem, elin altında sarı saman kağıdının insanın içine yılgınlık ve bıkkınlık salan kör bir duygu. Orada yorgun biri var..

Kalbim kaç zamandır iki yurt arasında gerili duruyor. Biri, çocukluğumun Maraş'ı, öteki İstanbul. İstanbul'da Eyüp.. bir düğüm yeri burası. Öteki düğüm yeri İstiklâl Caddesi..