Ve gece, hapishane, evler.. yeni doğanlar, yeni ölenler.. boğazda düğümlenmiş hıçkırıklar, genizden çıkan gülme sesleri, böğürtülü kahkahalar.. mahcup tebessümler.. o şimşek görüntüsünün içinde yitip giden canlar, canlılık işaretleri…

Ben nereye gidiyorum diye soruyorsun. Bir köprünün üstünde evrene baktığını unutuyorsun.

'Yalan'. Etik alanla ilişkili olsa da, felsefe, tipik bir örnekle onu, bir mantıksal bağlamda öne çıkarır: Giritli Epimenides'in 'Bütün Giritliler yalancıdır' önermesi, bir Giritli (Epimenides) tarafından dilegetirildiğinde, 'eğer yalan söylüyorsa doğru söylüyordur'; ya da, 'eğer doğru söylüyorsa yalan söylüyordur' gibi içermeleri olan bir paradoksu imler.

Bu paradoksun bir benzeri, Fuzuli'nin o ünlü 'Aldanma ki şair sözü elbette yalandır' dizesidir. Bu dize de, bir şair tarafından söylendiğinde yalan mı yoksa doğru mu söylediği konusunda paradoksal bir konumdadır. Nietzsche, bu paradoksu şöyle dilegetirir: 'Ancak bilinçli ve istençli olarak yalan söyleyebilenler -ki bunlar, sadece şairlerdir- doğruyu söyleyebilir.'

Bir görüşte âşık olduğunu söyleyen o kadar çok insan var ki, onların hepsinin birden bir yanılgıya düşmüş olmalarına ihtimal vermek zor görünüyor. Kaldı ki, edebiyatta da, bu konu üstünde durulmuştur. Dahası, masallarda da aynı konu işlenmiştir. Acaba bu durumu nasıl açıklayabiliriz?

Birini tanıdım. O'ydu. Nasıl sözler veriyordum kendime.

Onu tanımış olmanın bana nasıl bir hayat bahşettiğini düşünüyordum.

Her şey O olmuştu.

Ondan başka kimse yoktu dünyamda.

Bir O…

Bir de ben…

Birden içim üşüyor. Titriyorum. Güz gecesinin serin havası sırtımı yalıyor. Gökyüzü milyarlarca yıldızla döşenmiş. Yedi fenerli Süreyya da orada.. yerini almış…

Derviş, kentin merkez alanında.. birden cezbeye düşüp “Allah!” diye haykırıyor. Kendi ekseninde şöyle bir dönüyor. Eteğinin rüzgârı kenti yalıyor. Kent ırgalanıyor. Dalgaların üstünde bir gemi.. belki o gemi ben'imdir.. dönüşün ahengiyle yalpa vuruyor..