Bu dünyadan çok erken ayrılan Sermet Çağan’ın “Ayak Bacak Fabrikası” isimli oyunu bizim tiyatro repertuarımızın en zekice yazılmış piyeslerindendi.

Çok gençtim seyrettiğimde.

Ve, oradaki öküzü hiç unutmadım.

Arada bir sahnenin ortasına gelir, “Bir öküz gibi yaşayacağım bir ülke istiyorum” diye bağırırdı.

Ona istediği gibi bir ülke bulmak kolay.

“Birliğimizin üyesi olmaya adaysınız, biz size karışırız.”

Akşamüstü bir haber, “Soner’in evini polisler basmış.”
Arkasından bir haber daha, “Soner’i gözaltına almışlar.”
“İstanbul’a getiriyorlarmış.”
Ne yapmış Soner böyle evi basılacak, gözaltına alınacak, polis refakatinde İstanbul’a getirilecek?
Bir partinin, “Ergenekon’un evrak dairesini” andıran belgeleri arasında bulunan “Yargıtay krokisiyle” yargıçlara ait “fişleme” kayıtlarını bulup yayınlamış.
Dünyanın her yanında iyi bir gazeteci ne yapacaksa onu yapmış.

Mezun olduğu lise de üniversite de Türkiye’nin en iyi okulları arasında bulunan çok sevdiğim bir arkadaşım aradı geçen sabah.
“Ne zaman dostlarımızla yollarımız bu kadar ayrıldı?” dedi.
Anlamadım önce.
O anlattı.

Mehmet Emin Karamehmet’in gazetelerinde nedense tuhaf bir gayret var bu konuda.
Karamehmet’le Taraf arasında nasıl bir sorun var, onu şimdilik bilmiyoruz… Sonra öğreniriz nasıl olsa.
Ama bu yalanı yaymak için bunca çabayı gösterenlere şunu söyleyeyim:
Telefon kayıtları rahatça kontrol ediliyor artık… Siz o belgenin İşçi Partisi’ne Taraf’tan gittiğini gösteren belgeyi çıkarın, biz bu gazeteyi o gün kapatıp gidelim… Bunu, bu gazetede çalışan herkes adına söylüyorum.