Yetmiş küsur milyon, tekmili birden, aynı yere bakan bir acayip milletiz. Yetmiş milyon küsur çift göz aynı noktaya sabitlenmiş bakıyor. Eğer o yer, o nokta, kendinden daha büyük bir şey değilse, hepimize aynı teşhis konabilir: Körleşme!

Körleşme nedir?

Aşağıdaki haberi ben Akşam'da okudum, başka bir yerde yayınlandı mı, bilmiyorum. Ajans haberine benziyor, zaten eğlenceli bütün haberler ajanslardan geliyor. Bu da epeyce eğlenceli bir haber, arada kaynayıp geçsin istemiyorum. Çünkü bu haberde de üretilmiş değil, yaşanmış mizahın bir örneği var. İleri geri zihinsel hamleler yapmadan önce haberi birlikte okuyalım:

Üstünden çok zaman geçmedi, düne kadar toplum olarak aldıkları nefesten, içtikleri suya, öfkelerinden sevinçlerine, tutkularından zaaflarına her şeyleriyle yakından, çok yakından, kendi hayatımıza baktığımızdan çok daha yakından ilgileniyorduk.

Üniversite, benim gelecek hayallerimin kırıldığı yerdir. Gençliğimin yaşımdan birkaç on yıl ileri atlayarak yaşlandığı yerdir. Bu ülkede hayatın ne olduğundan çok ne olmadığını öğrendiğim yerdir. Bireyin bir ütopya, devletin azılı bir gerçek olduğunu öğrendiğim yerdir. Anlam'ı aramak derdine düşenlerin bütün adımlarını kendi içlerine doğru atmaları gerektiğini kavradığım yerdir. Üniversite, gelen evrakla çıkan evrak arasındaki bekleme süresidir. Binlerce sayfa buz gibi not tutma, binlerce hücre lüzumsuz ezber yapma mecburiyetidir. İpi gevşek bırakılan itirazın ucunun vatan hainliğine dahi çıkabileceği yerdir.