Bir varmış, bir yokmuş, develer tellal, pireler berber iken, demokrasinin beşiği zangır zungur sallanır iken, bu ülkenin aklıevvelleri akıl yolunda bir arpa boyu bile yol almamış iken, tarihin tekerrürü zannettiğimiz şeyin aslında tarihin yalama olmasından başka bir şey olmadığı ortaya çıkmış iken, yaşamayıp televizyon seyreden, fikretmeyip çene çalan, fikrini beyan etmeyip anketlere cevap yetiştiren, topluluk olamayıp istatistik olan, tepesine her vurulduğunda ekmeğini uzatan, tepesine her vurulduğunda feleğini şaşıran, bir türlü adam olmayan, olamayan, kırk yıl binâ okuyan, bir kırk yıl daha binâ okuyan, bir kırk yıl daha muhtemelen binâ okuyacak olan, gazete manşetleriyle vaziyet alan,

Uzun zamandır böylesi olmuyordu, bahar bu kadar kendini göstermiyor, bizi sevindirmiyordu. Tabii felaket senaryolarının en dehşet verici versiyonlarının arka arkaya sıralandığı şu dönemde, bir iklim sürprizi ile karşı karşıyayız.

Bugünleri yaşayanlar, aklın, ama yolda yürümeye, araba kullanmaya, bulmaca çözmeye yarayan değil, anlam üreten, fikir üreten, derinlik üreten aklın ne kadar atıl kaldığını, ne kadar işlevsiz kaldığını, ne kadar az aranıp sorulduğunu fark etme bahtsızlığına erdiler.

Bundan yirmi yıl önceydi, sahaftan bulduğum "Mezbaha No:5"in uçları rutubet sarısı sayfalarına gömüldüm ve hâlâ bir şekilde oradayım.

* * *

Kurt Vonnegut (babası öldüğü günden beri isminin ardına Jr. eklenmiyor), giderek bir vasatlar çöplüğüne dönen bu gezegenin en sıra dışı zekalarından biriydi. Son kitabı "Ülkesi Olmayan Adam" da hâlâ yaşıyor olmanın şaşkınlığıyla, uzatmaları oynuyor olmanın muzipliğiyle dürtüyordu kalemini kâğıdın üstüne. Öldü. Artık Amerika "adam"ı olmayan bir ülke!