Dünya sineması iki gün içinde ağır kayıplar verdi. Önce sinema tarihinin en önemli yönetmenlerinden Ingmar Bergman İsveç'te, Baltık Denizi'ndeki Faro adasındaki evinde öldü. Hemen ardından İtalyan sinemasının yetiştirdiği en büyük ustalardan, özellikle de Cortazar'ın romanından uyarladığı Blow-Up/Cinayeti Gördüm filmiyle tanınan, beğenilen Michelangelo Antonioni'nin ölüm haberi geldi.

Asparagas, yalanın medya tornasından çıkmış haline deniyor. Sözlükler biraz daha kibar davranıp “şişirme” diyorlar asparagas haber için... Siz de “balon” diyebilirsiniz mesela. Kafanızdan bir haber uyduruyorsunuz ya da varolan bir haberin üstüne allanmış pullanmış bir yalan giydiriyorsunuz, oluyor size asparagas haber...

Seçim zamanları, medyanın köşe ağalarının halk gerçeğine tosladığı tarihi sonlara bağlanabiliyor. 22 Temmuz'da da aynen böyle oldu. Yaşanan şaşkınlığı izlemek benim açımdan son derece eğlenceli... Durumun gözümde nasıl canlandığını biraz tarif etmeye çalışayım...

Rüzgarla eğilen kimsesiz ağaçlar, kendi ritminde iki yana sallanan kuru otlar, kendisiyle söyleşen vakur kayalıklar, hep aynı fısıltının dalgaları olarak yayılırlar dünyanın ulu gövdesine.

Yardıma hazırım. Yeter ki beni ciddiye alsınlar. Bunu yaparlarsa dişimi sıkar ve ben de onları ciddiye alabilirim. Ama biliyorum yapmazlar.
Mazota takılıp kaldılar. Oysa bana takılsalar bu eğlenceli vatandaşlık günlerini doyumsuz hale getirebilirdik.
Parti bile verebilirdik.