Ey doktorlar, yaşlılık bir hastalık değildir. Tedavi için yırtınıp durmanız boşuna! Görüntü kirliliğini estetize etmek için tüm yaşlıları katletmekten başka radikal çözüm yok!

Ey yaşlılar, ihtiyarlığa eski bilgeliğini ve saygınlığını kazandırın! 3-5 yıl daha fazla yaşayabilmek için vazgeçilen nimetlerin, ölürken bir film şeridi gibi gözlerinizin önünden geçmeyeceğinin garantisi ne?

Çağdaş gönüllü köleler! Siz de sayılı nefesinizi yürüyüş bandında tüketmeyin! 30’lu yaşlarında kalpten gidenlerle dolu etraf.

Bu kadar korkulur mu yaşlılıktan? Bu ‘aman benden uzak dursun’lar neden? Zaten yormadı mı bu koşturmaca, bu çelişkiler, ömür boyu yalanan tükürükler? Hak etmediniz mi huzurla o SON’u beklemeyi?


“Her yaşlı, rahatsız edilmeden, sakin bir şekilde ölmeyi bekleyecek kadar saygıyı hak etmiştir” (Konfüçyus)

Hayat tiyatro sahnesidir. Yalnızken bile, seyircisiz yapılan provalar gibi, takınacağımız tavrı, edeceğimiz kelamı hesap ederiz.

Kendine bile katlanamayanların, kendi renklerinden yola çıkarak genel tanımlar üretmesi, fıtrata vurulmak istenen en büyük prangadır.

Evden çıkarken taktığımız maskelere tükürüp, şerefsize “şerefsiz!” diye haykırdığımızda, temizliğe mahallemizden başladığımızda, kalbimiz asude bir sükun bulacak, damarlarımıza ahlak yürüyecek!

Kaybedecek bir şeyi olmayanların cesareti, bir gün sınıf atlayacağı umudu ile hayata sarılan Mahzun’cu, Özcan Deniz’ci, Alişan’cı kitlenin kaygısıyla değil, dibe vurmuş Müslümcü’lerin, tedirgin edici suskunluğu ile açıklanabilir.

Galibiyetin tanımı nedir ve galip kimdir? Hep kaybedenler mi tekmelenir? Ya da galipler sorgulanmış mıdır hiç? Hangi makam, hangi servet, hangi içsel dinginlik, hangi metafizik tatmin bana ‘Şimdi galipler sınıfındasın, yenilgi bitti’ duygusunu tattırır!

Bu soruların cevabını aldığımız gün, sırtımızda kefen gibi taşıdığımız onurumuzun yanına bilincimizi de kuşanıp zaferimizi kutlayacağız…

Biz vicdanımıza yenildik, adaletsizliğe, merhametsizliğe..! Her şeye rağmen hala çıkınımızda ötelere yetecek azığımız varsa, daha ne olsun..!

Alışkanlığa varmış pis bir mağlubiyet hissidir artık varoluşumuzu açıklayan…

İdeoloji, insanı diri kılar! Ota-boka, topa-popa yapışacağına inancına yapışırsın… Ama kesinlikle devrim, inkılap, kızıl elma veya devlet değildir devrimcinin son durağı! Bir kez daha gerçeğin şok edici soğuk yüzüdür öykünün finalinde bizi bekleyen…

Tanrıları çoğalan bir çağın inanç paradoksundan uzak, yenilginin duayenleri, çaresizliğin ustalarıyız artık baba!

Postmodern zamanların pezevengi, çağdaş çöpçatan veya sanalev platformu! Ne derseniz deyin, sonu hüsran, hayal kırıklığı, şok ve pis bir ‘tongaya gelmişlik’le biten iletişim şeklidir ‘chat’…

“Dostluk mantar yemeye benzer. Zararlı olup olmadığı ancak yendikten sonra belli olur!” (Çin atasözü)
Hiçbir sorumluluk yüklemez. Bütün iletişim, on kelimelik bir lügat çerçevesinde gelişir. Dostluğun da, arkadaşlığın da, paylaşmanın da hiçbir yükü yoktur.
“İyidir, ya sen” klişelerine boğulmuş, belirsiz, flu, saydam bir dostluk!

Tuhaf ve yabancılaştırıcı bir işlevselliği vardır. Sürpriz kutular gibi içinden ne çıkacağı kestirilemez.
Postmodern zamanların pezevengi, çağdaş çöpçatan veya sanalev platformu!