Mehmet Ali Erbil ve toplum arasında yıllardır gizli bir sözleşme imzalanmıştır.
Bu mıncıklamalar, alay etmeler bir tek ona yakışır..
Milli maç bile Erbil’in pespayeliğe karşısında reyting alamıyorsa, “Vurun Memedali’ye” tavrı, tek kelimeyle ayıptır!
Maskara olmayı sorgulamaktan bile aciz özürlüler için neden hiç kimse ayağa kalkmaz.
Kalkamaz! Çünkü onlar, her gün milyonlarca insanın gözü önünde alay edilen, donu indirilen özürlü insanların haline kahkahalarla gülmekle meşgul!

Her mevzuda olduğu gibi ‘şiddet’le ilgili tartışmalarda da, “Eğitim şart” diye söze başlamalısınız. Aksi halde, eşek sudan gelene kadar dayak yer, üstüne de şiddetin nedenselliği üzerine tez yazarsınız!

‘Aile’, ‘okul’ ve ‘devlet baba’nın sistematik işkencesi ve şiddetinin konumuzla haşa alakası yoktur(!)

Bu topraklarda, hiçbir ailede iç şiddet yaşanmadı.
Sağ-sol çatışması ile binlerce genç birbirini boğazlamadı.
“Duruma el koyuyorum” diyenler, sağ kalanları, milyonları sistematik işkencelerden geçirmedi!
Ve bugünkü şiddetin de tek müsebbibi televizyonlardır! Oh be rahatladık!

Yaşadığımız narsisistik büzülmenin kökenlerinde genlerimize kadar işleyen “dayağın” etkisi büyük.
Biz “Utanırdık” eskiden, Batılılar da “Suçluluk” duyardı! Ama partikülerasyona uğradık, arı attık, namusu sattık, utancı yırttık! Araftakilerin tipik reflekslerini veriyoruz artık; ne utanıyor, ne de suçluluk duyuyoruz!

Fındık beyinli kız ve oğlanların kendilerini, anasına-danasına, itine-bitine beğendirmek için yırtındığı ucube çiftleşme programlarını hiç izlemeyiz biz(!)

Kamu yararına “mal olmuş” şahsiyetlerinkinin nereye kadar uzadığını öğrenmesek şişen biz değiliz… 24 saat belgesel izleyen manyaklarız hamdolsun..!

Her lafımızı küfür bellemeyin baba! 100 yıllık öfkenin, ruhu prangalayan sinirin küçücük lavları sayın bunları… “Mekke’ye giremezsin!” diyenlerin sakalını avuçlayıp, “Lat’ın bızrını yala!” diyen Ebubekir öfkesini anımsayın… Bu bile bile yenilmeyi seçenlerin siktiridir..!

Gençliğinde, bir kız tavlamak için 40 takla atanların, aileden bir kızın yanında yakaladığı çocuğun dalağına bıçağı takması kadar ironik bir şark kurnazlığı, riyakarlık kokuyor her şey…

“Küfür”ü, şirk değil de iki çift belaltı malzemeden ibaret sananları gördükçe, “Ulen millet de ne sterilize hayatlar yaşarmış” diye soruyor insan!

“Egemen olana, 'baskı'ya başkaldırır. Yasal olarak kabul görmüş olanın ötesine geçer. İrkiltici olanı benimser, içerir. Çeşitliliği benimser. Yabancılaşmayı temel alır. Toplumda egemen olan kültür yapısına başkaldırır. Alt kültürlere ağırlık verir. Birtakım sözcükler ve sokak dili yazında önem kazanır”
Özen Yula: UNDERGROUND'U TANIMLAMA DENEMESİ

İnsanı sevdiğini gösteren her eylem, kutsaldır... Ama bunu telefonla, mesajla yapmaya kalkışma zevzekliğine ‘yeter artık’ demenin vakti geldi de geçiyor...

Telefonun, ayrılıkların lezzetini, gurbet acısını, sıla özlemini, arzulamayı ve vuslatı piç eden işlevselliğine isyan ediyorum…

Sersemletici yabancılaşmanın hazzı yüzünden, kablolarla, ahizelerle konuştuğumuzu fark etmiyoruz bile. Ruhsuz, ‘paket’ mesajlarla bu yabancılaşmayı daha da körüklüyoruz.

Mesajla bir şeyleri kutlayıp, sevap bekleyenlere sesleniyorum; Bu gösterinin şaklabanı da seyircisi de sensin unutma! Yani kendinden, samimiyetinden kontör düşüyor anlamıyorsun...

“Gösteri çağı, ideolojinin yerine kozmetiğin geçtiği, hakikatin imaja yenik düşerek içeriksizleştirilip eğlenceliğe çevrildiği, muhakemenin kaybolduğu bir çağdır.”
(Neil Postman)