Eluard'ı tuttuğumu söyleyecekler, biliyorum. Elbette tutuyorum.
 
Üstelik bu konuda yalnız da değilim.
 
Herkes birini tutmakta özgürdür, bütün mesele bu yeğleme nedenlerinin aynı zamanda Eluard'nkilere uyup uymadığını bilmektedir. Bazı kimseler, kendi sanılarına gö­re, Eluard'ın da gerçekte savunduğu şeyleri savunuyor. Bir başka grup da Eluard'dan, kendisinin görünce şaşıracağı bir yardım sağlıyor.

Hayır, yazamam, şimdi olmaz, rica ederim. Bırakın benim için bütünüyle ölsün, yoksa, daha önce, altmış yaşındaki bu delikanlı, bu sarışın boğa, ne hapishanenin, ne hasta­lığın, ne yaşın etkileyebildiği bu insan içimde terütaze yaşadıkça hiç bir şey yazamam. Şimdi olmaz. Daha sonra. Söz veriyorum size, yazacağım, hatta bu dergide, daha başka bir konu üzerinde: Ölümünden değil, yaşamından söz edece­ğim.

Bu geceki konuşmamı sizi ilgilendiren çeşitli konulara, meydana gelen ciddi olaylardan sonra ülkemdeki duruma, ya da, edebî alanda alırsak, başka ülkelerde toplumcu ger­çekçiliğin nasıl anlaşıldığı sorusuna ayırabilir, nisan sonun­da, Paris'de üç bin gencin önünde incelediğim temayı bura­da da ele alabilirdim ... ama, sizler, roman hiç de bekleme­diğim bir başarıya ulaşmazdan önce La Semaine Sainte'den bazı bölümleri dinlemiş bir topluluk olduğunuza göre, bu akşam size, geçen yıl Le Semaine Sainte'i okuduğum zaman aldığınız heyecanı verecek bir şiirimi, son şiirimi okuyaca­ğım.