İşte buna aşk denir be aslanım, buna zifiri karanlık denir. Oğulları olur aşkın, kızları olur; karı, yağmuru, tipisi olur. Çamuru bile olur; lakin, gövdeni güneşin altına yaydığın bahar günleri parmakla sayılıdır. O parmakla sayılı anlar için, o birkaç yıl sonra zihninden fırlayıp fırlayıp tatlı bir yaraya dönüşecek olan mutluluk saniyeleri için koşar durursun kalplerin ormanında. Kalplerin ormanı vahşidir aslanım, her yiğidin harcı değil aşık olmak.

Benim ülkem arka sokaklar. Bu karanlık, bu kara, bu korkunç, bu dinç, bu hareketli, bu hayat dolu evler benim yurdum. Ne mutlu bana, çamur kokuyorum, çöpten toplanmış kağıt kokuyorum, bıçaklanmış bir adam gibi kokuyorum, hapisten yeni çıkmış gibi kokuyorum, yeniden hapse gidecek gibi kokuyorum. Rab! ne kadar güzel yaratmış çamuru!

Ya hu yüreğim sökülüyor! Ya hu bağırmaktayım! Ey Rab! çamuruna şükürler olsun senin! Rezilim, rezil olmaktayım, kirliyim, kirlenmekteyim; şükürler olsun sana! Ey Rab, iyi ki varsın! İyi ki güzelsin! İyi ki bizimsin! Hu sana, hu!

Hayatı, avcunun içine konulmuş bir kalp, bir damar, bir çift göz gibi hissetmelisin. Yok senden başkası. Etrafına bakınarak birilerini araman anlamsız. Üstünde yürüdüğün yol, yalnızların ve yoksulların ve isyancıların ve Ebuzer'lerin alnına vurulmuş olan, ince, bulanık, dar ama sonsuz uzayan bir patikadır.

Sonsuz uzayan bir yalnızlıksın sen kara çocuk. Ne parlak bir ışıkla aydınlanacak gecelerin, ne de gündüzlerin rahat uyunmuş bir uykunun şemsiyesi altında geçecek. Yeryüzünde mutluluk yok sana ve altına imza attığın mutluluğu asla göremeyeceksin. Yüzünü bile görmediğin insanlar için ölüyorsun sen, bunu bil.