Dağların adıyla konuş benimle. Eşkıyaların diliyle. Bir namluyu okşar gibi usul usul önce ve birden karşı tepelerde görür gibi düşmanı, aniden ve hızlı hızlı konuş. Kelimelerini ölçüp biçmeden, öylesine, yemek bezi serer gibi orta yere, aynaya bakar gibi, saçlarını tarar gibi konuş benimle. Böylesi birşey çünkü hayat. Yukarı mahallelerde çekilmiş cafcaflı fotoğraflara inanma. Onlar çekilirken, yani poz verirken bir takım kelleler bir takım makinaların karşısında, sen de uzat aradan kafanı ve dil çıkart mesela.

Kocamandı babamın elleri ve hep ekmek kokardı. Beş çocuk kokardı babamın elleri, geçim derdi, ev sıkıntısı ve kiracılık kokardı. Biz kiracı olarak doğduk bebeğim ve dünya, kocaman kiralık bir ev olarak sunuldu bize. Duvarları boyasız, sade ve odaları kalabalık bir ev.

Bizim dev bir fil sürüsü olduğumuzu ve hep aynı cümlelerle aynı yolu tarif ettiğimizi iyi bilirler.
Fillerin, belli mevsimlerde belli yolları kullanarak göç ettiklerini "Fillerin İntikamı" adlı filmden öğrenmiştim. Seylan Adası'nda geçen bu film, sarayını fillerin göç yolu üzerine kuran bir İngiliz sömürge zengininin etrafında gelişiyordu.

Dünyanın en anlamlı rengi kan rengidir. Şakağımızdan akan sıcak kanı, parmağımızla yokladık önce ve sonra dilimize götürüp bu hatırayı, ölen arkadaşlarımız üzerine yemin ettik. Ölen arkadaşlarımız üzerine yemin ettik ve doğradık göğsümüzü jiletlerle.

Bir sokak çocuğu bile yıkabilir bu düzeni. Kara, kuru ve çelimsiz, ama som yürek, som cesaret, som delikanlı bir sokak çocuğu, iki ucundan tutup bu ülkeyi, bir teneke parçası gibi ikiye bükerek bir kenara atabilir. Bir kenara atabilir hayatı, sokağın tenhasından gelen yorgun ve yırtık ayaklar.

Ve bilmediğin bir köşesinde bu şehrin, bilmediğin bir sokak dibinde bir Spartaküs ayağa kalkabilir. Ve ayağa kalktığında o, bu kara toprağın, bu çamur dünyanın, bu ezik ülkenin kaderi baştan aşağı değişebilir.