“İşi tadında bırak!” derlerdi çocukluğumuzda bize, azıcık azmaya başlasak. İyi de ederlerdi. Çünkü sonunda biyerlerimize zarar gelirdi: Elimiz sobaya yapışırdı, düşüp alnımızı yarardık, gece altımıza yapardık. Dayak cabası.

“Seni seviyorum” demek bizim devrimizde tabuydu. Şimdi neredeyse müptezelleşecek kadar yayıldı. Böyle bir dönemde “Ben Mehmed Uzun’u çok seviyorum” demek zor geliyor. Ama, şarkıdaki gibi, “Seviyorum işte, var mı diyeceğin”.

Kimi Türkler için “terör”, Ermeni diasporasının kimi üyeleri için de “jenosit” terimleri arasında hayret verici bir paralellik oluştu artık.

1) Terimler bulanıklaştı: 1948 Jenosit Sözleşmesi’ndeki tanım fevkalade geniş ve dolayısıyla muğlak. “…bir grubu kısmen veya tamamen tahrip”ten bahsediyor. “Kısmen” deyince kaç kişidir? İki mi, iki yüz mü, iki yüz bin mi, kaç kişiyi “tahrip” etmek lazım?

12 Eylül cunta anayasasının değişmesini engellemek için Korku Spreycilerimiz her gün yeni bir keşif hatta icat yapıyor. Dünkü (25 Eylül), “Nobel ödüllü O.Pamuk nasıl 1.8 milyon dolara kat alırmış?”ın ardından bugün de “Anayasa taslağını hazırlayan profesörler para aldı mı?” diye çıktı. Artık saygı da mafiş; muslukçu gerekince parayla, profesöre gerekince bedava. Ama şu sırada korku malzemesi olarak öncelik 2 M’de yani mahalle ve Malezya’da.

Bir ara, “Sinema koltuklarına AİDS’li iğne sokuyorlar, oturana battı mı AİDS oluyor” meşhurdu. Sinemaya gitmekten vazgeçen oldu, dalga geçen çok oldu. Şimdi dolaşan haberler farklı. Çünkü bunlar ülkemizin bölünmez bütünlüğüyle ilgili. İki tanesini aşağıda vereyim de tüyleriniz diken diken olsun. Mülkiyeli sınıf arkadaşım büyük harflerle “ÇOK ÖNEMLİ LÜTFEN OKUYUN VE DAĞITIN” demiş:

“Diyarbakır’da bir resmî bina inşaatı. Önündeki tabelada şunlar yazıyor:

Diyarbakır İstinaf Mahkemesi Binası İnşaatı. Construction of Appeal Building Diyarbakır.