dokunmak acıtmaktır
güzellik  evidir  iyiliğin
ruh, dünyanın direğidir
düşünce, aşkın artığıdır
her insan bir toplumdur
her renk sonsuzluğa varır
her canlı kendiyle örtüşür
her şey mutludur kendiyle
bilgi, bilinmek için değildir
her düşünce bir tür uykudur
kendisizlikten ibarettir insan

Amsterdam, 18 Ağustos 1877

Erkenden kalkmıştım: işçileri şantiyeye gelir gördüm, pırıl pırıl bir güneşin altında. Sen de görsen hoşuna giderdi: irili ufaklı kara insancıklar bir ırmak olmuş akıyordu, önce çok az güneş alan dar sokaktan, sonra da şantiyede. Daha sonra bir parça kuru ekmek ve bir bardak bira ile kahvaltı ettim. Böylesine bir kahvaltıyı Dickens canlarına kıymak üzere olan insanlara salık verir, onları daha bir süre niyetlerinden vazgeçirir diye. İnsan tam bu ruh haletinde değilse de, yapmalı bunu zaman zaman, Rembrandt'ın «Emmaüs Hacıları» adlı tablosunu düşüne düşüne.

40 yıllık emektar yazı makinesini -namı-ı diğer pancar motorunu- emekliye çıkarıp, artık sonuncusu olduğuna inandığım bir yenisini aldığımda enikonu sevinmiştim.
Parmaklarım tuşların üstünde çok daha rahat kayıyordu.

‘Çabalama kaptan ben gidemem’

Dün “Dünya Tiyatrolar Günü” idi. Binlerce yıl öncesi, eski “Yunan tiyatrosu”ndan bu yana; tiyatro sanatının sahnelerde sergilediği “acıklı-gülünç” çok geniş boyutlu “İNSANLIĞIN Röntgeni”; kendi dönemlerinin koşullanmalarıyla çeşitli hipnozlarının kör kuyuları içine savrulmuş kuşaklara, kendi “öz gerçeklerini” göstermeye çalıştı.

Küfür krizleri tutan politikacı...
Her yerde mikrop gören politikacı...
Ne söylerse, boyuna aynı sözleri söyleyen politikacı...
Hiçbir şeyi beğenmeyen ve kendinin bakirliğini öven politikacı...
Sürekli seçim hesapları yapan politikacı...
Kırmızı çizgilere basmamaya dikkat eden politikacı...