Kemal Tahir merhum, Anadolu köylüsünün "azla yetinme" ve "şehirliye boyun eğme" alışkanlığını (o buna "koşulma" derdi), kurulacak bir "yerli sosyalizmin" temeli ve umudu sanırdı...

En büyük yanılgısı da bu oldu. Köylünün tüketim açlığını ve "uygun önder bulunca bürokrasiye de kafa tutma" eğilimini göremedi. Ya da gördü de, ne de olsa Marksist eğitimden geldiğinden, önem vermedi. (Oysa 1950 yılında kendisini hapisten salıveren, özgürlüğüne kavuşturan da yeni hükümet olmuştu... Bu nasıl bir nankörlük ya da aymazlık? Kemal Tahir'e hiç yakışmayan bir nankörlük ya da aymazlık.)

Kurtuluş savaşımızda geçen bir roman yazdığımızı ve karşılıklı her iki cepheyi de ele aldığımızı düşünelim... Evet evet, hani şu "Çılgın Türkler" gibi canım...

Turgut Özakman kadar kötü yazamayacağımız için, roman kahramanları elbette resmi tarih kitaplarında geçen sıradan bilgileri papağan gibi tekrarlamayacaklar, kendi görüşlerini, düşünce ve elbette duygularını da dile getireceklerdir. Özel hayatları olacaktır. Roman gerçeğe uygun olacaksa Mustafa Kemal Paşa rakısını içecek, İzmir merkez komutanı Albay Zafiriou da Karantinalı Despina'yla yatıp kalkacaktır...

Kendisiyle bir yemek yiyip birkaç saat sohbet etmek fırsatını bulmuştum: Efendi adamdı, kibar adamdı, boş adam değildi...

Ne yalan söyleyeyim, "dindardı" ya, bir de Kastamonulu, karşımda bir "kıro" bulacağımı sanmıştım, bu benim utancım olsun, hiç de öyle çıkmamıştı!

Tıpkı, yirmi yıl önce, bir "kenar mahalle çaçaronu" olarak bize tanıtılan Semra Hanım'ın da bir "hanımefendi" çıkması gibi... Onunla da tanıştığımda çok utanmıştım önyargılarımdan. Ve de, beynimizi yıkayan "sözde solcu" basına da çok kızmıştım.

Hasan Bey'le yeniden görüşmek üzere sözleşmiştik, kısmet olmadı.

O temel hatayı yapmasaydınız, Amerika sizin tasfiye edilmenize bu kadar çabuk göz yumar mıydı?

"Kullanılıp atılmanın" ne kadar kolay olduğunu gördünüz işte...

Ne yani, "NATO'culara karşı" oynadığınız maçı kazanabileceğinizi sanacak kadar saf mısınız siz yahu? Nereye doğru gittiğinizi göremeyecek kadar kör müsünüz?

Size "komünistlere bulaşın" denilmişti, "kendi kafanıza göre jeostrateji oynayın" diyen oldu mu?

Louis Pauwels derler bir adam vardı, şimdilerde pek hatırlayan çıkmaz.

"Sihirbazların Sabahı" kitabının yazarı dersem az kişi bilir de, uzun süre Le Figaro gazetesinin pazar ekini çıkardığını söylersem belki Babıali azıcık anlar. "Marie-Claire dergisinin babası" dersem daha da iyi anlaşılacaktır.

Bunun bir de arkadaşı vardı, o kitabı birlikte yazmışlardı, Jacques Bergier... (Sakallı şişko Fransa'dan döndü ya, kaptırmış gene fan fin fon.)

Sözünü ettiğim kitap, "fantastik gerçekçilik" akımını başlatmıştı, yıl 1960... Bunların bir de "Planete" dergisi olacaktı, sahaflardan tek tük bulur okurduk.